Η Ευρωπαία εισαγγελέας έρχεται για να διερευνήσει την υπόθεση των Τεμπών και του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων)
αποτελεί τη μεγαλύτερη υπόθεση απάτης
με ευρωπαϊκές αγροτικές επιδοτήσεις στην Ελλάδα,
με ζημιά εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.
Η έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO) υπό τη Λάουρα Κοβέσι αποκάλυψε εκτεταμένη διαφθορά με πλαστά βοσκοτόπια, ψευδή ΑΦΜ και πολιτικές παρεμβάσεις.
Εν αρχή όλοι λίγο πολύ καταλαβαίνουμε για το παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ (WEF) Ερευνήστε!!!!!?
Σε αυτό ανοίκει και το Young Global Leaders το οποίο μεταφράζεται σε νέους παγκόσμιους ηγέτες.
Επίσης πολλοί ηγέτες και μελλοντικοί έχουν επιλεγεί από το young global leaders for tomorrow.(Πριν το 2003)
Το οποίο η νέα ονομασία του είναι
Young Global Leaders .
Η επιλογή δεν είναι τυχαία.
Όπως και σήμερα !!!!?
Ποιος υπηρέτησε στην McKinsey;;;;;;
Γι αυτό επιλέχτηκε;
Τι σχέση έχει η ανωτέρω με την BlackRock;
Και οι δύο μαζί με το παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ έχουν άμεση σχέση
Και με τι ασχολείται εκτός των άλλων η BlackRock;
ΜΕ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ
ΚΑΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΉΤΡΙΕΣ
ΠΗΓΗ:
Chatgpt
ΥΨΩΣΙΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
Ὁ Τίμιος Σταυρός βρέθηκε στοὺς Ἁγίους Τόπους ἀπὸ την Ἁγία Ἑλένη. Ὑψώθηκε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Μακάριο γιὰ νὰ τὸν δεῖ ὅλος ὁ κόσμος, ἐπειδή ἦταν πολύ δύσκολο νὰ τὸν
ἀσπαστοῦν. 14 Σεπτεμβρίου 335.
Ἡ Μεγάλη Ἐορτή τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν
14 Σεπτεμβρίου, τοῦ Τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, ἡ μεγάλη Ἐορτή τῆς Χριστιανοσύνης. Ἐπίσης ἐορτάζεται καὶ ἡ δεύτερη Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, σχετίζεται μὲ τοὺς Βυζαντινο-Περσικούς Πολέμους (602-628). Το 614 οἱ Πέρσες κυ- ρίευσαν τὴν Παλαιστίνη καὶ ἀφοῦ λεηλάτησαν καὶ κατέστρεψαν τὰ ἱερά προσκυνήματα τοῦ Χριστια- νισμοῦ, πῆραν μαζί τους ὡς λάφυρο τὸν Τίμιο Σταυρό. Οἱ πυρολάτρες Πέρσες θεώρησαν τὸν Σταυρό μαγικό, ἐξ’ αἰτίας κάποιων θαυμάτων ποὺ ἔγιναν καὶ τὸν προσκυνοῦσαν. Ὁ Αὐτοκράτορας Ἠράκλειος, μετά τήν ὁριστική νίκη του ἐναντίον τῶν Περσῶν το 628, ανέκτησε τὸ ἱερό σύμβολο τῆς Χριστιανοσύνης καὶ τὸ μετέφερε ἀρχικά στὴν Κωνσταντινούπολη (14 Σεπτεμβρίου 629), ὅπου ἀποτέλεσε μέρος τοῦ θριάμβου του καὶ στὴ συνέχεια στὰ Ἱεροσόλυμα.
Ἡ Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἶναι πολύ μεγάλη ἐορτή, ὁπως ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό νηστεύουμε και τὸ λάδι, ἐκτός ἄν πέσει Σάββατο ἤ Κυριακή, ὁπότε τρῶμε μόνο λάδι. Φυσικά γιὰ κάθε μεμονωμένη περίπτωση τὸν λόγο ἔχουν οι Πνευματικοί μας.
«Ὀ Τίμιος Σταυρός ὡς σύμβολο καὶ σημεῖο τοῦ Χριστοῦ
Ὁ Τίμιος Σταυρός εἷναι τὸ ἁγιότερο Σημεῖο καὶ Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας. Ὅλα τὰ Ἅγια Μυστήρια τελειώνουν μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴν σφραγίδα τοῦ Σταυροῦ.
Ὅλες οἱ ἱερατικές εὐλογίες εἶναι σταυρικές. Οἱ Ι. Ναοί, τὰ ἱερά σκεύη καὶ ἄμφια ἁγιάζονται μέ τὸν Τίμιο Σταυρό.
Δὲν νοεῖται λειτουργική πράξη ἤ σύναξη τῶν πιστῶν χωρίς τὴν σφραγίδα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ὁ Σταυρός εἷναι καὶ ὁ πιστότερος σύντροφος κάθε Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ, ἀπό τὴν στιγμή ποὺ θὰ γεννηθοῦμε μέχρι τὸν θάνατό μας. Καὶ ὁ τάφος τοῦ Χριστιανοῦ μὲ τὸν Σταυρό εὐλογεῖται.
Σταυροκοπούμεθα συχνά, φέρομε τὸν Σταυρό στὸ στῆθος μας, στὰ σπίτια μας, στὰ αὐτοκίνητά μας, στοὺς τόπους ἐργασίας μας, καὶ ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία: "Σταυρός ὁ φύλαξ πάσης τῆς Οἰκουμένης, Σταυρός ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας, Σταυρός βασιλέων τὸ κραταίωμα, Σταυρός πιστῶν τὸ στήριγμα, Σταυρός ἀγγέλων ἡ δόξα καὶ τῶν δαιμόνων τὸ τραῦμα".
Ἀκόμη ὁ Σταυρός εἷναι ὄχι μόνο τὸ ἁγιότερο καὶ προσφιλέστερο, ἀλλά καὶ τὸ ἀναντικατάστατο χριστιανικό σύμβολο. Χωρίς αὐτό δὲν νοεῖται Ἐκκλησία τοῦ σταυρωθέντος Χριστοῦ. Γι’ αὐτό οἱ αἰρετικοί εἴτε δὲν ἐκδηλώνουν τήν ὀφειλόμενη στὸν Τίμιο Σταυρό εὐλάβεια, ὅπως οἱ Προτε- στάντες ἤ Ευαγγελικοί, εἴτε τὸ ἀρνοῦνται τελείως καὶ τὸ ὑβρίζουν, ὅπως οἱ Ἰεχωβίτες.
Ἡ δύναμις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
Ἡ χάρις καὶ ἡ δύναμις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ὀφείλεται ὄχι στὸ σχῆμα του, ὅτι δηλαδή εἶναι σταυρός, ἀλλά στὸ ὅτι εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὄργανο διά τοῦ ὁποίου ὁ Χριστός ἔσωσε τὸν κόσμο. Εἶναι τὸ θυσιαστήριο, στὸ ὁποῖο προσέφερε τὸν ἑαυτό Του θυσία γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, ὡς θύτης καὶ ὡς θύμα. Ὅλη ἠ κένωση, πτωχεία, ἐξουδένωση, ταλαιπωρία, ὀδύνη, θάνατος, ποὺ ἔλαβε γιὰ μᾶς, κορυφώνονται στὸν Σταυρό. Στὸν Σταυρό ἔζησε τὸν βαθύτερο πόνο, καὶ τὸν μεγαλύτερο ἐξευτελισμό γιὰ μᾶς. Ἔγινε Ὑπέρ ἡμῶν κατάρα γιὰ νὰ ἐλευθερώσει ἐμᾶς ἀπό τὴν κατάρα τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ νόμου. Ὅλο τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ, ὅλη ἡ φιλανθρωπία Του συνοψίζονται στὸν Σταυρό Του. Ὅταν κάποιος, ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ρώτησε ειἰρωνικά ἕνα ἀπό τοὺς θεοφόρους πατέρες μας ἐάν πιστεύει στὸν Ἐσταυρωμένο, αὐτός ἀπάντησε: ναὶ, πιστεύω σ’ Αὐτόν πού σταύρωσε τὴν ἁμαρτία.
Στὸν Σταυρό ὁ Θεάνθρωπος Χριστός ἔλυσε τὴν τραγωδία τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας ποὺ προκάλεσε ἡ ἀνυπακοή τῶν πρωτοπλάστων, "γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ Σταυροῦ" (Φιλιπ. 6:8) καὶ ἐπαναπροσανατόλισε τὴν ἐλευθερία μας στὸν Δημιουργό της, τὸν Τριαδικό Θεό. Στὸν Σταυρό νίκησε τὸν θάνατό μας ─"θανάτῳ πατήσας" ─ μὲ τὸ νὰ κάνει δικό Του τὸ δικό μας θάνατο καὶ μὲ τὴν Ἀνάστασή Του μᾶς χάρισε ζωή καὶ ἀφθαρσία.
Διά τοῦ Σταυροῦ μᾶς συμφιλίωσε μὲ τὸν Θεό Πατέρα καὶ μᾶς χάρισε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Στὸν Σταυρό ἀπέδειξε μὲ τὸν πιὸ πειστικό τρόπο ὅτι μᾶς ἀγαπᾶ μὲ ἄπειρη ἀγάπη, ἀκόμη καὶ τὴν ὥρα ποὺ Τὸν σταυρώνουμε.
Διά τοῦ Σταυροῦ μᾶς συνήγαγε καὶ μᾶς ἔνωσε σὲ ἕνα σῶμα, τὰ πρώην διασκορπισμένα τέκνα τοῦ Θεοῦ, γκρέμισε τὰ ἀδιαπέραστα τείχη ποὺ μᾶς χώριζαν καὶ “ἔκτισε ἐν ἑαυτῶ τὸν καινόν ἄνθρωπον” (Εφεσ. 6′:15). Στὸν Σταυρό καθάρισε καὶ ἁγίασε οὐρανό, ἀέρα καὶ γῆ, διότι σταυρώθηκε κάτω ἀπό τὸν οὐρανό, ἀνυψώθηκε στὸν ἀέρα καὶ τὸ πανάγιο αἷμα Του ἔσταξε στὴν γῆ.
Στὸν Σταυρό προσέφερε θυσία καθολική γιὰ ὅλη τήν γῆ καὶ καθαρισμό κοινό γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύση, γι’ αυτό καὶ ἔπαθε ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἐκτός τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος, ὅπως θεολογεῖ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.
Στὸν Σταυρό μὲ τὴν δική Του “πεπληρωμένην ταπεινώσεως ὕψωσιν” (γεμάτη ἀπό ταπείνωση ὔψωση), ὅπως λέγει ἀρχαία εὐχή, ὕψωσε καὶ τὴν δική μας φύση ποὺ “διά τῆς ψευδοῦς ὑψώσεως καὶ ματαίας οἰήσεως” εἶχε “μέχρις ἅδου καταβιβασθῆ” (μὲ τὴν ψεύτικη ὕψωση καὶ μάταιη οἴηση εἶχε καταβιβασθεῖ μέχρι τὸν Ἅδη). Στὸν Σταυρό φανέρωσε ὅτι αὐτός ὁ κόσμος δὲν εἶναι ἡ τελική πραγματικότητα, ἀλλά ἡ ὁδός πρὸς τὴν τελική πραγματικότητα, ἐάν μέσα σ’ αὐτόν ἀγωνισθοῦμε σταυρικά κατά τοῦ ἐγωϊσμοῦ μας. Ἀποκατέστησε ἔτσι τὸ θετικό νόημα τοῦ κόσμου.
Στὸν Σταυρό ἀπεκάλυψε τὸν ἑαυτό Του ὡς τὸν μόνο εὐεργέτη καὶ σωτήρα, λυτρωτή καὶ ζωοδότη τοῦ σύμπαντος κόσμου, καὶ κατέλυσε ὁριστικά τὸ ἔργο τοῦ διαβόλου, τὶς μεθόδους καὶ πανουργίες του, τὶς πλᾶνες, τὴν δύναμη καὶ τὴν ἐξουσία του στοὺς ἀνθρώπους. Γι’ αὐτό καὶ ὁ διάβολος “φρίττει καὶ τρέμει μὴ φέρων καθοράν αὐτοῦ τὴν δύναμιν”, ἐνῶ ἐμεῖς μὲ τὴν Ἐκκλησία ψάλλουμε: “ Ἐσταυρώθης δὶ ἐμέ, ἴνα ἐμοί πηγάσης τὴν ἄφεσιν ἐκεντήθης τὴν πλευράν, ἴνα κρουνούς ζωῆς ἀναβλύσης μοι τοῖς ἥλοις προσήλωσαι, ἴνα ἐγώ τῶ βάθει τῶν παθημάτων σου, τὸ ὕψος τοῦ κράτους σου πιστούμενος κράζω σοι· ζωοδότα Χριστέ, δόξα καὶ τῶ Σταυρῶ Σώτερ καὶ τῶ πάθει σου”.
Ὁ ἐπί τοῦ Σταυροῦ θάνατος τοῦ Κυρίου εἶναι ζωοποιός καὶ λυτρωτικός, προσφέρει ζωή καἰ λύτρωση:
Διότι είναι εκούσιος.
Ὁ Κύριος πορεύεται πρὸς τὸν θάνατο ὄχι ὡς κατάδικος, ἀλλά ὡς βασιλεύς θυσιαζόμενος ὑπέρ τῶν ὑπηκόων Του, καθώς λέγει: “βάπτισμα ἔχω βαπτισθῆναι, καὶ πῶς συνέχομαι ἕως οὐ τελεσθῆ” (Λουκ. ιβ’, 50). Γι’ αὐτό οἱ Βυζαντινοί γράφουν ἐπί τοῦ Σταυρού: “ὁ Βασιλεύς τῆς Δόξης”, καὶ εἰκονίζουν τὸν Κύριο ὄχι κυριευμένο ἀπό τὸν πόνο (μὲ κρεμασμένο τὸ σῶμα ἀπό τὰ χέρια σὲ τέλεια ἀδυναμία), ἀλλά Κύριο καὶ τοῦ πόνου (ὀριζόντια τὰ χέρια στὸν Σταυρό).
Διότι είναι πραγματικός θάνατος
Ὁ ἀπαθής κατά τὴν θεότητα Κύριος ἔπαθε γιὰ μᾶς κατά τὴν σάρκα. Ἡ θεία Του φύση παρεχώρησε, ὥστε ἡ ανθρώπινή Του φύση νὰ περάσει τὴν πρὸ τοῦ θανάτου ἀγωνία καὶ τὶς ὀδῦνες τοῦ Σταυροῦ. Ἔπρεπε νὰ ζήσει τὸν θάνατό μας πλήρως, ὄχι φαινομενικά. Πρὸς στιγμή μάλιστα στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆς ἡ ἀνθρώπινη φύση ἐδειλίασε, ἀλλά ἡ ἀνθρώπινη φύση καὶ θέληση ὑπετάγη στὴν θεία φύση καὶ θέληση καὶ ἔπαθε καὶ ἀπέθανε ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας.
Διότι ὁ παθών είναι ἀναμάρτητος
Ἔπαθε καὶ ἀπέθανε, ὁ ἀναμάρτητος, ὑπέρ τῶν ἁμαρτωλῶν. Εἶναι βασική ἀλήθεια ὅτι ὁ Κύριος ὑπῆρξε ἀναμάρτητος, διότι ἡ ἀνθρώπινη Του φύση ἐξ ἄκρας συλλήψεως ἦταν ἑνωμένη μὲ τὴν θεία φύση λόγῳ τῆς ὑποστατικής ενώσεως στὸ πρόσωπο τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἦταν καὶ εἶναι “γιὰ τοὺς Ἰουδαίους μὲν σκάνδαλο, γιὰ τοὺς Ἕλληνες (εἰδωλολάτρες) μωρία, γιὰ μᾶς ὄμως τοὺς πιστούς, Θεοῦ δύναμις καὶ Θεοῦ σοφία (βλ. Α’ Κορ. α’, 23). Εἶναι τὸ μεγαλύτερο παράδοξο τῆς ἱστορίας: Διά τοῦ θανάτου ἡ Ζωή. Διά τῆς κατάρας ἡ εὐλογία. Διά τῆς ἀτιμίας ἡ δόξα. Διά τῆς ταπεινώσεως ἡ ὕψωση. Ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: “Τοῦτο οὖν ἡ τοῦ Θεοῦ σοφία καὶ δύναμις, τὸ δι’ ἀσθενείας νικῆσαι, τὸ διά ταπεινώσεως ὑψωθῆναι, τὸ διά πτωχείας πλουτῆσαι” (τοῦτο λοιπόν εἶναι ἠ σοφία καὶ δύναμη τοῦ Θεού, τὸ νὰ νικήσει δι’ ἀσθενείας, τὸ νὰ ὑψωθεῖ διά ταπεινώσεως, τὸ νὰ πλουτίσει διά πτωχείας).
Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ Κύριος δὲν θέλησε νὰ παραμείνει στὴν δόξα τῆς Μεταμορφώσεως καὶ νὰ ἀποφύγει τὸν Σταυρό, ἀλλά κατερχόμενος ἀπό τὸ Θαβώρ προετοίμαζε τοὺς μαθητές Του γιὰ τὰ “μέλλοντα αὐτῶ συμβαίνων” (Μάρκ. ι, 32).
Ὅταν ὁ Πέτρος τὸν συμβούλευσε νὰ ἀποφύγει τὸν σταυρικό θάνατο, ὁ Κύριος τὸν ἐπετίμησε αὐστηρά. “Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἰ· ὅτι οὑ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τὰ τῶν ανθρώπων” (Ματθ. ιστ, 23).
Πορεύομενος πάλι πρὸς τὸ ἐκούσιο πάθος ἔλεγε: “Νῦν εδοξάσθη ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου” (Ἰωάν. ιγ,31). Καὶ σὲ ἄλλα σημεῖα τοῦ Εὐαγγελίου ὁ Σταυρός χαρακτηρίζεται ὡς δόξα του Χριστοῦ. (Ἰωάν. ιβ’, 23). Ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος: “ὁ Σταυρός πρότερον αἰσχύνης ἧν καὶ κολάσεως ὑπόθεσις, νῦν δὲ γέγονε δόξης καὶ τιμῆς ἀφορμή. Καὶ ὅτι δόξα ὁ Σταυρός, ἄκουσον τοῦ Χριστοῦ λέγοντος· Πάτερ, δόξασόν με τῆ δόξῃ ἧ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρά σοῖ, δόξαν τῶν Σταυρόν καλῶν” (Ὁ Σταυρός ἦταν προηγουμένως ὑπόθεση ντροπῆς καὶ τιμωρίας, τώρα ὅμως ἔγινε ἀφορμή δόξης καὶ τιμῆς. Καὶ ὅτι ὁ Σταυρός εἶναι δόξα, ἄκουσε τὸν Χριστόν ποὺ λέγει· “Πάτερ, δόξασέ με μέ τὴν δόξα ποὺ εἶχα κοντά σου πρὶν νὰ δημιουργηθεῖ ὁ κόσμος”, εννοώντας δόξα τὸν Σταυρό)».
(+Ἀρχ. Γεωργίου, Καθηγουμένου Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου, Ο
Σταυρός τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ σημασία του στὴν ζωή μας, ἐκδ. Ἱ.Μ. Ὁσίου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὅρος 1997. σσ. 11-18).
Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ
«Ὁ Παῦλος καυχᾶται γιά τόν Σταυρό καί λέει, ὅτι δέν γνωρίζει τίποτε ἐκτός ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καί Αὐτόν ἐσταυρωμένον. Τί λέει λοιπόν; Σταυρός εἶναι τό νά σταυρώσωμε τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες (Γαλ. 5, 24). Νομίζετε ὅτι εἶπε τοῦτο μόνο γιά τήν τρυφή καί τά ὑπογάστρια; Πῶς τότε γράφει στούς Κορινθίους ὅτι, "ἐπειδή ὑπάρχουν ἔριδες ἀνάμεσά σας, εἶσθε ἀκόμη σαρκικοί καί περιπατεῖτε κατά τό ἀνθρώπινο φρόνημα"; (Α’ Κορ. 3, 3); Ὥστε καί αὐτός πού ἀγαπᾶ δόξα ἤ χρήματα, ἤ ἁπλῶς θέλει νά ἐπιβάλη τό θέλημά του καί προσπαθεῖ ἔτσι νά νικήση, εἶναι σαρκικός καί περιπατεῖ κατά τήν σάρκα. Γι᾽ αὐτά ἀκριβῶς δημιουργοῦνται καί οἱ ἔριδες, ὅπως λέγει καί ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος· «ἀπό ποῦ προέρχονται οἱ μεταξύ σας πόλεμοι καί μάχες; Δέν προέρχονται ἀπό ἐδῶ, δηλαδή ἀπό τίς ἡδονές σας πού παλεύουν μέσα στά μέλη σας; Ἀγωνίζεσθε ἀλλά δέ μπορεῖτε νά τά καταφέρετε, μάχεσθε καί πολεμεῖτε» (Ἰακ. 4, 1).
Τοῦτο λοιπόν εἶναι τό νά σταυρώση τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες, τό νά μήν ἐνεργεῖ ὁ ἄνθρωπος τίποτα ἀπό ὅσα δέν εἶναι εὐάρεστα στό Θεό. Καί ἄν τό σῶμα τόν ταλαιπωρῆ καί στενοχωρῆ, πρέπει ὁ καθένας νά τό ἀνεβάζει ὁπωσδήποτε καί μέ τήν βία ἀκόμη στό Σταυρό. Τί θέλω νά πῶ; Ὁ Κύριος, ὅταν ἦλθε ἐπί τῆς γῆς, ἔζησε βίον ἀκτήμονα, καί δέν ἔζησε μόνο, ἀλλά καί ἐκήρυξε λέγοντας, "ὅποιος δέν ἀποτάσσεται ἀπό ὅλα τά ὑπάρχοντά του, δέν μπορεῖ νά εἶναι μαθητής μου". (Λουκᾶ 14, 33).
Ἀλλά κανείς, παρακαλῶ, ἀδελφοί, ἄς μή δυσανασχετῆ, ὅταν ἀκούη πού διακηρύσσομε ἀνόθευτο τό ἀγαθό καί εὐάρεστο καί τέλειο θέλημα τοῦ Θεοῦ, μήτε νά δυσαρεστηθῆ νομίζοντας δυσκολοκατόρθωτα τά παραγγέλματα. Ἄς καταλάβη πρῶτα-πρῶτα ἐκεῖνο πού λέει, ὅτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καί βιασταί τήν ἁρπάζουν. Ἄς ἀκούη τόν κορυφαῖο τῶν Ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ Πέτρο, ὅτι "ὁ Χριστός ἔπαθε γιά χάρι μας, ἀφήνοντας σ᾽ ἐμᾶς ὑπογραμμό, γιά ν᾽ ἀκολουθήσωμε τά ἴχνη του". (Α’ Πέτρ. 2, 21). Ἔπειτα ἀφοῦ κατανοήση ἀληθινά πόσα ὀφείλει στόν Δεσπότη, νά λέει μέ τό νοῦ του καί τοῦτο: Ὅταν δέν μπορῆ κανείς ν᾽ ἀνταποδώση ὅτι χρωστάει, μπορεῖ νά προσφέρη τό ἕνα μέρος μέ μετριοφροσύνη κατά τή δύναμί του καί τήν προαίρεση, ὡς πρός δέ τό μέρος πάλι πού ἐλλείπει νά ταπεινώνεται ἐνώπιόν Του. Ἔτσι ἑλκύοντας τήν θεία συμπάθεια διά τῆς ταπεινώσεώς του θά ἀναπληρώνη τήν ἔλλειψη. Ἐάν λοιπόν κανείς βλέπη τόν λογισμό του νά ὀρέγεται πλοῦτο και πολυκτημοσύνη, ἄς γνωρίζη ὅτι ὁ λογισμός αὐτός εἶναι σαρκικός, καί γι᾽ αὐτό κινεῖται ἔτσι. Ἀντίθετα ὅποιος εἶναι προσηλωμένος στόν Σταυρό δεν μπορεῖ νά κινῆται πρός κάτι τέτοιο. Γι᾽ αὐτό εἶναι ἀνάγκη να ἀνεβάσωμε τόν λογισμό στό ὕψος τοῦ Σταυροῦ, γιά νά μή ρίψη ὁ ἴδιος ὁ λογισμός τόν ἑαυτό του κάτω καί χωρισθῆ ἀπό τόν σταυρωθέντα σ᾽ αὐτόν Χριστό.
Πῶς λοιπόν θ᾽ ἀρχίση νά τόν ἀνεβάζη στό ὕψος τοῦ Σταυροῦ; Ἐλπίζοντας στόν Χριστό, τόν χορηγό καί τροφέα τοῦ σύμπαντος, ἄς πετάξει μακριά ὅ,τι προέρχεται ἀπό ἀδικία. Τό δέ εἰσόδημα πού ἔχει ἀπό δίκαιο πορισμό, χωρίς νά προσκολλᾶται πολύ οὔτε σ᾽ αὐτό, ἄς τό χρησιμοποιῆ καλά, καθιστῶντας ὅσο εἶναι δυνατό κοινωνούς σ᾽ αὐτό τούς πτωχούς. Ἡ ἐντολή διατάσσει ν᾽ ἀρνῆται κανείς τό σῶμα καί νά σηκώνη τόν σταυρό του. Τό ἔχουν βέβαια τό σῶμα οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ καί ζῶντες κατά τόν Θεό, ἀλλά ἄν δέν εἶναι πολύ προσδεδεμένοι σ᾽ αὐτό, τό χρησιμοποιοῦν ὡς συνεργό στά ἀναγκαῖα. Ἄν δέ τό καλέση ὁ καιρός, εἶναι ἕτοιμοι νά τό παραδώσουν καί αὐτό.
Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τά σωματικά κτήματα καί μέσα. Ὅταν κινεῖται ἔτσι κανείς, ἄν δέν μπορεῖ νά κάμη τίποτε μεγαλύτερο, κάνει καλά καί θεαρέστα. Βλέπει κανείς πάλι μέσα του νά κινῆται βιαιότερα ὁ λογισμός τῆς πορνείας; Αὐτός ἄς γνωρίζη ὅτι δέν ἔχει ἀκόμη σταυρώσει τόν ἑαυτόν του. Πῶς λοιπόν θά τόν σταυρώση; Ἄς ἀποφεύγη τίς περίεργες θέες τῶν γυναικῶν, καθώς καί τίς ἀταίριαστες πρός αὐτές συνήθειες καί τίς ἄκαιρες συνομιλίες. Ἄς μειώνη τίς τροφές πού ἐνισχύουν τό πάθος, ἄς ἀπέχη ἀπό τήν πολυποσία, ἄς ἀναμιγνύη τήν ταπεινοφροσύνη με αὐτήν την ἀποχή τῶν παθῶν, ἐπικαλούμενος μέ συντριβή καρδίας τόν Θεό κατά τοῦ πάθους. Τότε θά εἰπῆ καί αὐτός, "εἶδα τόν ἀσεβῆ νά ὑπερυψώνεται καί ν᾽ ἀνεβαίνη σάν οἱ κέδροι τοῦ Λιβάνου, καί προσπέρασα διά τῆς ἐγκρατείας, καί δέν ἦταν ἐκεῖ, καί τόν ἀνεζήτησα διά τῆς προσευχῆς μέ ταπείνωση, καί δέν εὑρέθηκε σέ μένα ὁ τόπος του". (Ψαλμ. 36, 35 ἑ. ἑρμηνευτική ἀπόδοσις).
Πάλι, ἐνοχλεῖ ὁ λογισμός τῆς φιλοδοξίας; Ἐσύ ὅταν βρίσκεσαι μαζί μέ ἄλλους νά ἐνθυμῆσαι τήν συμβουλή πού ἔδωσε πάνω στό θέμα αὐτό ὁ Κύριος στά Εὐαγγέλια: Στίς συνομιλίες νά μή ζητῆς νά ὑπερέχης τῶν ἄλλων. Τίς ἀρετές, ἄν ἔχης, νά τίς ἀσκῆς μόνο στά κρυφά, ἀποβλέποντας μόνο πρός τόν Θεό καί ἀπό Αὐτόν μόνο βλεπόμενος. Καί ὁ Πατέρας σου πού βλέπει τά κρυφά θά σοῦ τό ἀνταποδώση στά φανερά (Ματθ. 6, 6). Ἐάν δέ καί μετά τήν ἀποκοπή κάθε πάθους πάλι σ᾽ ἐνοχλῆ ὁ ἐσωτερικός λογισμός, νά μή φοβηθῆς. Διότι σοῦ γίνεται πρόξενος στεφάνων. Ἐπειδή με τό νά πειράζει δέν σημαίνει οὔτε ὅτι ἐνεργεῖ, οὔτε ὅτι πείθει. Ἀλλ᾽ εἶναι μιά ἀδύναμη σάν ναρκωμένη κίνηση πού ἔχει νι- κηθεῖ ἀπό σένα μέ τόν “κατά Θεόν” ἀγῶνα σου.
Τέτοιος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Σταυροῦ. Ὡς τέτοιος δέ, ὄχι μόνο στούς προφῆτες πρίν συντελεσθῆ τό μυστήριο τῆς Σταύ- ρωσης, ἀλλά καί τώρα μετά τήν τέλεσή του, εἶναι μυστήριο μέγα καί πραγματικά θεῖο. Πῶς; Διότι αὐτός πού ἐξευτελίζει τόν ἑαυτόν του καί τον ταπεινώνει σέ ὅλα, καί αὐτός πού ἀποφεύγει τίς σωματικές ἡδονές μέ πόνο καί ὀδύνη, καὶ αὐτὸς πού δίδει τά ὑπάρχοντα καί πτωχαίνει τόν ἑαυτόν του, φαινομενικῶς μέν παρουσιάζεται νά προξενῆ ἀτίμωσι στόν ἑαυτό του. Ἀλλά διά τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ αὐτή ἡ πτωχεία καί ἡ ὀδύνη καί ἡ ἀτιμία γεννᾶ δόξα αἰώνια καί ἡδονή ἀνέκφραστη καί πλοῦτο ἀνεξάντλητο, τόσο στόν παρόντα ὅσο καί στόν μέλλοντα ἐκεῖνον κόσμο. Ἐκείνους δέ πού δέν πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν καί δέν ἐπιδεικνύουν δι᾽ ἔργων τήν πίστι ὁ Παῦλος τούς τοποθετεῖ δίπλα στούς χαμένους καί μάλιστα σ᾽ αὐτούς τούς εἰδωλολάτρες. Διότι λέγει: «Κηρύσσομε Χριστόν ἐσταυρωμένο, πού εἶναι στούς Ἰουδαίους, λόγῳ τῆς ἀπιστίας των στό σωτηριῶδες πάθος, σκάνδαλο. Στούς Ἕλληνες δέ εἶναι μωρία, διότι, λόγῳ τῆς ἀπιστίας τους πρός τίς θεῖες ἐπαγγελίες, δέν προτιμοῦν τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπό τά πρόσκαιρα. Σ᾽ ἐμᾶς δέ τούς καλεσμένους ἀπό τό Θεό, εἶναι θεία δύναμις καί Θεοῦ σοφία» (Α’ Κορ. 1, 23).
Τοῦτο λοιπόν εἶναι ἡ σοφία καί δύναμις τοῦ Θεοῦ. Τό νά νικήση κανείς δι᾽ ἀσθενείας. Τό νά ὑψωθῆ διά ταπεινώσεως. Τό νά πλουτήση διά πτωχείας. Ὄχι μόνο δέ ὁ λόγος καί τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ, ἀλλά καί ὁ τύπος εἶναι θεῖος καί προσκυνητός, διότι εἶναι σφραγίς ἱερά, σωστική καί σεβαστή, ἁγιαστική καί τελεστική τῶν ὑπερφυῶν καί ἀπορρήτων ἀγαθῶν πού ἐνεργήθηκαν στό γένος τῶν ἀνθρώπων ἀπό τόν Θεό. Αὐτή ἀναιρεῖ τήν κατάρα και τήν καταδίκη, καθαίρει ἀπό τήν φθορά καί τό θάνατο, παρέχει τήν ἀΐδιο ζωή καί εὐλογία. Εἶναι σωτηριῶδες ξύλο, βασιλικό σκῆπτρο, θεῖο τρόπαιο κατά ὁρατῶν καί ἀοράτων ἐχθρῶν, ἔστω καί ἄν οἱ ὀπαδοί τῶν αἱρετικῶν φρενοβλαβῶς δυσαρεστοῦνται. Αὐτοί οἱ τελευταῖοι δέν εἶχαν τήν καλή τύχη πού δίνει ἡ ἀποστολική εὐχή, ὥστε νά κατορθώσουν νά καταλάβουν μαζί μέ ὅλους τούς ἁγίους, τί εἶναι τό πλάτος καί τό μῆκος, τό ὕψος καί τό βάθος. Ὅτι δηλαδή ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου παριστάνει ὅλη τήν οἰκονομία τῆς σαρκικῆς παρουσίας καί περικλείει ὅλο τό κατ᾽ αὐτήν μυστήριο. Ὅτι ἐκτείνεται πρός ὅλα τά πέρατα καί περιλαμβάνει ὅλα, τά ἄνω, τά κάτω, τά γύρω, τά ἐνδιάμεσα. Προβάλλοντας δέ κάποια πρόφασι, γιά τήν ὁποία ἔπρεπε καί αὐτοί, ἄν εἶχαν νοῦ, νά τόν προσκυνοῦν μαζί μας, ἀποτροπιάζονται τό σύμβολο τοῦ βασιλέως τῆς δόξης, τό ὁποῖο καί ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ὀνομάζει φανερῶς ὕψος καί δόξα Του, ὅταν ἐπρόκειτο ν᾽ ἀνεβῆ σ᾽ αὐτό. Κατά τήν Μέλλουσα δέ Παρουσία καί ἐπιφάνειά Του προαναγγέλλει ὅτι θά ἔλθη τό σημεῖο τοῦτο τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου μέ πολλή δύναμι καί δόξα.
Ἀλλά λένε, ὅτι σ᾽ αὐτό πέθανε σταυρωμένος ὁ Χριστός. Γι᾽ αὐτό δέν ἀνεχόμαστε νά βλέπωμε τό σχῆμα καί τό ξύλο στό ὁποῖο ἔχει θανατωθῆ. Πῶς διαγράφηκε καί πῶς ἀφανίστηκε τό χρεώγραφο πού μᾶς βάραινε μέ τό ἅπλωμα τοῦ χεριοῦ τοῦ προπάτορος στό ἀπαγορευμένο ξύλο τοῦ Παραδείσου; Πῶς δεχτήκαμε καί πάλι τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ; Μέ τί δέ ὁ Χριστός ἀπέβαλε και ἀπεμάκρυνε τελείως τίς ἀρχές καί τίς ἐξουσίες τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας, οἱ ὁποῖες ἐπεβλήθηκαν στήν φύσι μας ἀπό τό ξύλο τῆς παρακοῆς. Με τί τίς κατήσχυνε θριαμβευτικῶς καί ἔτσι ἐμεῖς ἀνακτήσαμε τήν ἐλευθερία; Μέ τί ἐλύθηκε τό μεσότοιχο καί καταργήθηκε καί θανατώθηκε ἡ πρός τόν Θεό ἔχθρα μας καί διά μέσου τίνος συνδιαλλαγήκαμε μέ τόν Θεό καί διδαχθήκαμε τήν πρός Αὐτόν εἰρήνη; Ὄχι στόν Σταυρό καί διά τοῦ Σταυροῦ; Ἄς ἀκούσουν τόν ἀπόστολο, πού στούς μέν Ἐφεσίους γράφει: «Ὁ Χριστός εἶναι ἠ εἰρήνη σας, αὐτός πού ἔλυσε τό μεσότοιχο τοῦ φραγμοῦ, γιά νά οἰκοδομήσει μέσα του τούς δύο σ᾽ ἕνα νέον ἄνθρωπο, ἐπιβάλλοντας εἰρήνη, καί γιά νά συνδιαλλάξη καί τούς δύο σ᾽ ἕνα σῶμα μέ τόν Θεό διά τοῦ Σταυροῦ, φονεύοντας τήν ἔχθρα πού εἶναι σ᾽ αὐτόν» (Ἐφ. 2, 14-16). Πρός τούς Κολοσσαεῖς δέ γράφει, «ἐνῶ ἤσαστε νεκροί ἀπό τά παραπτώματα καί τήν ἀκροβυστία τῆς σάρκας σᾶς ἐζωοποίησε μαζί του, χαρίζοντάς σας ὅλα τά παραπτώματα, ἐξαλείφοντας τό χειρόγραφο πού περιεῖχε τίς ἐναντίον μας ἀποφάσεις, σηκώνοντάς το ἀπό τή μέση καί καρφώνοντάς το στόν Σταυρό• ξεγυμνώνοντας δέ τίς ἀρχές καί τίς ἐξουσίες, τίς διεπόμπευσε δημοσία θριαμβεύοντάς τες ἐπάνω στό Σταυρό». (Κολ. 2, 13).
Δέν θά τιμήσωμε λοιπόν ἐμεῖς καί δέν θά χρησιμοποιήσωμε τό θεῖο τοῦτο τρόπαιο τῆς κοινῆς ἐλευθερίας τοῦ γένους, τό ὁποῖο καί μόνο μέ τή θέα του, τόν μέν ἀρχέκακο ὄφι φυγα- δεύει καί διαπομπεύει καί καταισχύνει, διακηρύσσοντας τήν ἧττα καί τήν συντριβή του, δοξάζει δέ καί μεγαλύνει τόν Χριστό, ἐπιδεικνύοντας στόν κόσμο τή νίκη του; Καί ὅμως, ἄν ὁ Σταυρός εἶναι παραβλεπτέος, διότι σ᾽ αὐτόν ὑπέμεινε τόν θάνατο ὁ Χριστός, οὔτε ὁ θάνατός Του δέν πρέπει νά εἶναι σεβαστός καί σωτήριος. Πῶς λοιπόν κατά τόν Ἀπόστολο βαπτισθήκαμε στόν θάνατό Του (Ρωμ. 6, 3); Πῶς δέ θά συμμετάσχωμε καί στήν Ἀνάστασή Του, ἄν βέβαια ἔχουμε γίνει σύμφυτοι μέ τόν θάνατό Του (Ρωμ. 6, 5); Βέβαια, ἄν κανείς προσκυνοῦσε σχῆμα Σταυροῦ πού δέν ἔφερε ἐπιγεγραμμένο τό δεσποτικό ὄνομα, δικαίως θά κατηγορεῖτο ὅτι πράττει κάτι ἀνάρμοστο. Ἐπειδή δέ «στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ θά καμφθοῦν ὅλα τά γόνατα, τῶν ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων» (Ψαλμ. 131, 7), τοῦτο δέ τό προσκυνητό Ὄνομα ἐπιφέρει ὁ Σταυρός, πόσο ἀνόητο θά ἦταν νά μή γονατίζωμε στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ;
Ἀλλ᾽ ἐμεῖς, κλίνοντας μαζί μέ τά γόνατα καί τίς καρδιές, ἐμπρός, ἄς προσκυνήσωμε μαζί μέ τόν ψαλμωδό καί προφήτη Δαβίδ (Ψαλμ. 131, 7) στόν τόπο ὅπου στάθηκαν τά πόδια Του καί ὅπου ἐξαπλώθηκαν τά χέρια πού συνέχουν τό σύμπαν. Ἐκεῖ ὅπου τεντώθηκε γιά μᾶς τό ζωαρχικό σῶμα. Καί, προσκυνώντας καί ἀσπαζόμενοι αὐτόν μέ πίστι, ἄς παίρνωμε πλούσιον τόν ἀπό ἐκεῖ ἁγιασμό καί ἄς τόν φυλάττωμε. Ἔτσι καί κατά τήν ὑπερένδοξη Μέλλουσα Παρουσία τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, βλέποντάς Τον νά προηγεῖται
λαμπρῶς, θά ἀγαλλιάζωμε καί θά χοροπηδοῦμε διαπαντός, διότι ἐπετύχα-ἐπετύχαμε τήν ἀπό τά δεξιά θέσι καί τήν ὑπεσχημένη μακα- ρία φωνή καί εὐλογία, σέ δόξα τοῦ σαρκικῶς σταυρωθέντος γιά μᾶς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.
Διότι σ᾽ Αὐτόν πρέπει δοξολογία μαζί μέ τόν ἄναρχο Πατέρα Του καί τό πανάγιο καί ἀγαθό καί ζωοποιό Πνεῦμα, τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο».
Πηγή κειμένου : ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΡΕΑ.
Αὐτά ποὺ ὀφείλουμε νὰ γνωρίζουμε ὅταν κάνουμε τὸ σημεῖο του Σταυροῦ
Φέρνουμε πρῶτα τὸ δεξί μας χέρι (δεῖγμα τῆς ἀφοσίωσής μας στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ), στὸ μέτωπο, ὁμολογῶντας (μεταξύ ἄλλων) ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, κατέβηκε ἀπό τὸν οὐρανό από τὸν Πατέρα Του, στὴν κοιλιά τῆς Παναγίας Μητρός Του, (ἐδῶ κατεβάζουμε τὸ χέρι στὴν κοιλιά μας), σχηματίζοντας τὸ κάθετο μέρος τού σταυρού.
Κατόπιν τὸ ἀνυψώνουμε πρῶτα στὸν δεξί μας ὦμο, συμβολίζοντας μὲ αὐτό, ὅτι ὁ Κύριός μας ἀφοῦ σταυρώθηκε καὶ ἀναστήθηκε, ἀναλήφθηκε ἐν δόξῃ στὰ ΔΕΞΙΑ τοῦ Πατρός Του, καὶ πάλι ἔρχεται μὲ δόξα στὴ δεύτερη Παρουσία Του, νὰ κρίνει ζῶντες καὶ κεκοιμημένους καὶ νὰ ἀποδώσει στὸν καθένα αύτό γιὰ τὸ οποῖο έργάσθηκε στὴ ζωή του. Γι' αὐτόν τὸν τελευταῖο συμβολισμό, φέρνουμε τὸ χέρι στον ΑΡΙΣΤΕΡΟ μας ὦμο, σχηματίζοντας ἔτσι καὶ τὸ ὁριζόντιο τμῆμα τοῦ Σταυροῦ.
Ἔτσι λοιπόν, κάθε φορά ποὺ κάνουμε τὸν Σταυρό μας, μαζί μὲ τὴ διάνοια καὶ τὸ πνεῦμα μας, ὁμοίως καὶ τὸ σῶμα μας κηρύττει τὸ Χριστιανικό Εὐαγγέλιο καὶ ὁμολογεί πίστη στὸν Πανάγιο καὶ Πανοικτήρμων Τριαδικό Θεό καὶ στὸν σταυρωθέντα και δοξασθέντα Σωτήρα μας Ιησού Χριστό.
Σῶσον, Κύριε, τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγη- σον τὴν κληρονομίαν σου· νίκας τοῖς Βα- σιλεῦσι, κατά βαρβάρων δωρούμενος, καὶ τὸ σὸν φυλάττων, διὰ τοῦ σταυροῦ σου πολίτευμα
Ρωτήσαμε την τεχνιτή νοημοσύνη
Οι απαντήσεις μας μεταφέρουν
στα σημεία των καιρών του Αγίου Παϊσίου που έγραψε ιδιοχείρος,στην κατάργηση του χρήματος ....
Ερώτηση:
Τι είναι το ID 2020.ποιος είναι ο ιδρυτής του.Γιατι το δημιούργησαν.Ποιοι οι κίνδυνοι ελευθερίας.Τι σχέση έχει ο προσωπικός αριθμός στην Ελλάδα που θέλουν να δώσουν στους πολίτες με το ID2020
Απάντηση τεχνιτής :
Ας τα δούμε με σειρά
1. Τι είναι το ID2020;
Το ID2020 είναι μια μη-κυβερνητική πρωτοβουλία (NGO), που ιδρύθηκε στις 27 Ιουνίου 2014 από τον John Edge, εμπνευσμένο από την προβολή μιας ταινίας με τίτλο "Meena"
Βασικός στόχος της είναι η παροχή ψηφιακής ταυτότητας σε περίπου 1,5 δισεκατομμύριο ανθρώπους παγκοσμίως που δεν διαθέτουν κάποια αναγνωρισμένη ταυτότητα, όπως πρόσφυγες, ασυνόδευτα παιδιά κ.λπ.
Οι βασικές της αρχές — όπως αναφέρονται στο "Manifesto" της — περιλαμβάνουν την ασφάλεια, φορητότητα, εμπιστοσύνη, αυτοδιαχείριση και εμπεριστατωμένο σχεδιασμό, ώστε ο χρήστης να έχει τον έλεγχο των προσωπικών του δεδομένων
.
2. Γιατί το δημιούργησαν;
Ο John Edge, βλέποντας ότι πολλές ευάλωτες ομάδες δεν είχαν βασικά έγγραφα όπως ληξιαρχικές πράξεις ή ταυτότητες, πρότεινε τη χρήση νέων τεχνολογιών (π.χ. ψηφιακά, με blockchain) για τη δημιουργία ψηφιακής ταυτότητας που θα είναι φορητή, ασφαλής κι ελεγχόμενη από τον ίδιο τον άνθρωπο
Η ένωσή του με οργανισμούς όπως Microsoft, Rockefeller Foundation, Gavi, IDEO, Accenture, ήταν από την αρχή για την επίτευξη ενός κοινού, συλλογικού αποτελέσματος κάτω από αρχές διαφάνειας και συνεργασίας .
Αν δεν προστατευτούν σωστά, τέτοια ψηφιακά συστήματα μπορούν να αποτελέσουν πηγή κακής χρήσης, προφίλ χρηστών, ή παρακολούθησης — ειδικά εάν κεντρικές βάσεις δεδομένων πέσουν σε λάθος χέρια.
β) Κίνδυνος αποκλεισμού ορισμένων ομάδων
Τυπικά συστήματα μπορεί να αποκλείουν όσους δεν έχουν πρόσβαση σε smartphone ή ψηφιακές υποδομές. Έτσι, υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθούν ξανά διακρίσεις και αποκλεισμοί.
Υπάρχει ο κίνδυνος ότι ένα σύστημα αρχικά για κοινωνικούς σκοπούς θα μετατραπεί σε γενικό εργαλείο ταυτοποίησης, με αποτέλεσμα διαρκή επέκταση αρμοδιοτήτων και χρήση, πιθανόν πλέον σε πολίτες χωρίς πλήρη έλεγχο ή διαφάνεια.
Η πρώην σύμβουλος του ID2020, Elizabeth Renieris, παραιτήθηκε επικρίνοντας την υπερβολική έμφαση στην τεχνολογία (όπως blockchain) και την πίεση για γρήγορες λύσεις χωρίς επαρκή διαβούλευση, θέτοντας θέμα για την προστασία πολιτικών και ανθρωπίνων ελευθεριών.
Κατά την πανδημία υπήρξαν αντιδράσεις για τη σύνδεση τέτοιων συστημάτων με “διαβατήρια ανοσίας”, τα οποία θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διακρίσεις, περιορισμούς μετακινήσεων και ελευθεριών ακόμα και αν το υγειονομικό όφελος δεν ήταν συντριπτικά αποδεδειγμένο.
Ερώτηση:
ο προσωπικός αριθμός στην Ελλάδα όμως θα είναι σε ταυτότητα με RFID.
Απάντηση τεχνιτής νοημοσύνης:
Σωστά – στην Ελλάδα ο Προσωπικός Αριθμός (ΠΑ) θα ενσωματωθεί στις νέες ταυτότητες, οι οποίες θα διαθέτουν RFID (ασύρματο chip), όπως ισχύει ήδη σε πολλές χώρες της ΕΕ.
Ας τα βάλουμε σε μια σειρά μας λέει
Η τεχνολογία RFID επιτρέπει ανάγνωση των στοιχείων επαφικά (μέσω NFC σε συσκευές) ή ασύρματα από ειδικούς αναγνώστες.
Ἀνακοίνωση Ἱερῶν Μονῶν καὶ Ἡσυχαστηρίων: Ἀρνούμαστε νὰ δεχθοῦμε τὶς νέες ἡλεκτρονικές ταυτότητες καὶ τὸν Προσωπικό Ἀριθμό τοῦ πολίτη
Ξαναδημοσιεύουμε, αὐτούσια, ἰδιαίτερα κρίσιμο δημοσίευμα τοῦ Ἱστότο- που:https://eksodos.gr/index.php/el/prosopikos-arithmos/anakoinosi-ieron-monon-kai-isyxastirion-arnoymaste-na-dexthoyme-tis-nees-ilek
« 30-08-2025
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΙΕΡΩΝ ΜΟΝΩΝ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΩΝ:
ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΔΕΧΘΟΥΜΕ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ
Προκαταρκτική ἀναγκαία διευκρίνιση - ἀποποίηση εὐθυνῶν: Ἐνημερωθήκαμε ὅτι τήν Δευτέρα 18 Αὐγούστου 2025 ἕνα κείμενο πού ἀποτελοῦσε κείμενο ἐργασίας πρός διαβούλευση μεταξύ τῶν ὑπογραφόντων ἀναρτήθηκε λίαν ἀστόχως στό διαδίκτυο. Μάλιστα δέ, στό τέλος τοῦ κειμένου αὐτοῦ ἐτέθησαν ὅλως αὐθαιρέτως ὑπογραφές, χωρίς νά ἔχουν ἐρωτηθεῖ οἱ ὑπογράφοντες. Πληροφοροῦμε τούς ἀναγνῶστες ὅτι τό μόνο κείμενο πού ἀναγνωρίζουμε ὡς ἔγκυρο εἶναι τό παρόν (πού ἀποτελεῖται ἀπό τό παρόν προοίμιο μαζί μέ τήν συνημμένη ἐκτενῆ ἀνακοίνωση), τό ὁποῖο καί ὑπογράφουμε.
Δια τῆς παρούσης ἀνακοινώσεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ συνέχεια τῆς προηγουμένης (23-12-2023) Ἱερές Μονές καί Ἱερά Ἡσυχαστήρια τῆς Πατρίδος μας ἐπιθυμοῦμε νά καταστήσουμε σαφές ὅτι ἀρνούμαστε νά δεχθοῦμε τόν Προσωπικό Ἀριθμό καί τήν ἠλεκτρονική ταυτότητα.
Οἱ λόγοι ἐξηγοῦνται διεξοδικά στό συνημμένο κείμενο (βλέπε τέλος παρόντος κείμενου).
Ἐν πρώτοις, δέν συναινοῦμε στό ἠλεκτρονικό φακέλωμα καί στήν ἠλεκτρονική σκλαβιά. Κάθε δικαίωμα πού παραδίδουμε σήμερα, δέν θά τό πάρουμε ποτέ πίσω, γράφαμε στό πρῶτο κείμενό μας. Διότι αὐτό εἶναι πού θά προκύψει ὕστερα ἀπό τήν λήψη ἐκ μέρους τῶν πολιτῶν τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ. Δέν συναινοῦμε στήν κινεζοποίηση τῆς ζωῆς μας. Μέ τή λήψη τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ εἰσερχόμαστε χωρίς δυνατότητα ἐπιστροφῆς σέ ἕνα δυστοπικό περιβάλλον. Ἡ ἑνοποίηση ὅλων τῶν βάσεων δεδομένων θά δημιουργεῖ ἕνα προσωπεῖο (προφίλ), σύμφωνα ὅμως μέ τά ἀξιακά πρότυπα τῶν ἑκάστοτε κυβερνώντων. Ὅταν γνωρίζουμε ὅτι παρακολουθούμαστε σέ κάθε μας κίνηση, αὐθόρμητα γινόμαστε πιό ἐπιφυλακτικοί –ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως– καί δέν θά δραστηριοποιούμαστε ἄφοβα καί ἐλεύθερα –ἀκόμη καί στήν πνευματική μας ζωή–, εἰδικά ἄν γνωρίζουμε ὅτι αὐτός πού μᾶς παρακολουθεῖ, δέν συμφωνεῖ μέ τίς ἐπιλογές μας καί ἔχει τή δύναμη νά δημιουργήσει προσκόμματα στή ζωή μας. Λαμβάνοντας λοιπόν τόν προσωπικό ἀριθμό, ἀπεμπολοῦμε ἑκουσίως τήν ἐλευθερία μας, αὐτοχειριαζόμαστε πνευματικά, καί μέ τόν τρόπο αὐτό ἀπομακρύνεται ἡ δυνατότητα σωτηρίας μας.
Ἀκόμη, ὅπως τονίζεται στό συνημμένο κείμενο, ἄς γίνει κατανοητό ὅτι ὑπάρχουν οἱ προτυπώσεις τοῦ Ἀντιχρίστου σέ κάθε ἐποχή. Ὑπάρχουν τά προδρομικά συστήματα τοῦ ἀντιχρίστου, τά ὁποῖα προετοιμάζουν τό ἔδαφος γιά τόν τελικό ἀντίχριστο. Τελικό, διότι ὑπῆρξαν, ὑπάρχουν καί ἐνδεχομένως θά ὑπάρξουν πολλοί πρόδρομοι τοῦ ἀντιχρίστου. Ὁ Ἀπόστολος Ἰωάννης, ὁ Εὐαγγελιστής τῆς ἀγάπης, ἀνά τούς αἰῶνες προειδοποιεῖ: «Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστὶν» (Ἰωάν. Α΄ , 2, 18). Θά ἦταν ἀσύνετο νά ἀγνοήσουμε τά προειδοποιητικά σημεῖα, τά ὁποῖα φανερώνει τό Ἅγιον Πνεῦμα διά στόματος ἤ γραφίδος τῶν Ἁγίων, τά ὁποῖα σκοπό ἔχουν νά μᾶς προστατέψουν καί νά μᾶς προετοιμάσουν ὥστε νά τηροῦμε ἑαυτούς γρηγοροῦντας καί ὄχι ραθυμοῦντας. Θά ἔλθει ὁ Νυμφίος ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός καί θά συνεισέλθουν μαζί του μόνον οἱ νήφοντες και γρηγοροῦντες.
Ἀποσείοντας εὐθύς ἐξαρχῆς κάθε κακοπροαίρετη κριτική δηλώνουμε ὅτι ΔΕΝ ἰσχυριζόμαστε ὅτι ὁ ἐπικείμενος προσωπικός ἀριθμός εἶναι τό χάραγμα τῆς Ἀποκαλύψεως. Ἀπό τήν ἄλλη, θά ἦταν ἄστοχο νά μήν ἀναγνωρίσουμε ὅτι ἡ ἔλευση τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ καί ἡ ψηφιακή φυλακή στήν ὁποία αὐτός θά φυλακίσει τή ζωή μας, μᾶς εἰσαγάγει σέ ἕνα δυστοπικό περιβάλλον, ἀπό ὅπου εὔκολα μπορεῖ νά ἐκπηγάσει ἡ κατάσταση τῆς τελικῆς ἀποστασίας, ἡ ὁποία προφητεύεται ἀπό τήν Ἀποκάλυψη καί τούς Ἁγίους.
Ἐνῶ ἡ Κυβέρνηση «εὐαγγελίζεται» τήν εἰσαγωγή τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ (Π.Α.) σάν τό σπαθί τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου πού κόβει τόν γόρδιο δεσμό τῆς ἑλληνικῆς γραφειοκρατίας, ἡ ἀλήθεια ἀπέχει παρασάγκας ἀπό αὐτό. Ὁ Π.Α. μόνον τήν κυβέρνηση ἐξυπηρετεῖ στά ὅποια σχέδιά της καί καθόλου τόν πολίτη. «Ἐξυπηρετεῖ» τόν πολίτη μόνον στόν βαθμό πού αὐτός θά συνεχίσει νά ζεῖ μιά καθημερινότητα μέ διάφορες αὐτονόητες (μέχρι σήμερα) κοινωνικές παροχές, μέ ψηφιακές καί ἐνδεχομένως ὑλικές ἀνέσεις –ἄν τίς εἶχε καί αὐτές ὡς τώρα.
Σύμφωνα μέ τόν ὁραματισμό καί τόν προγραμματισμό τῆς Κυβέρνησης, ὅποιος δέν θά ἔχει τόν προσωπικό ἀριθμό, θά ἐξοβελιστεῖ σταδιακά ἀπό τήν Κοινωνία, ὅπως ἐπί παραδείγματι ἔγινε τήν σκοτεινή περίοδο τοῦ κορωνοϊοῦ. Ἡ ἀσφυκτική κατάσταση πού ζήσαμε τότε ἐξ ἐπόψεως μέτρων κατά τῶν πολιτῶν, ἦταν μία πρόγευση τῆς δυστοπίας πού θά ἀκολουθήσει μέ τήν ἐφαρμογή τοῦ Π.Α. στή ζωή μας.
Ἡ κυβέρνηση δέν μᾶς ἐμπνέει ἐμπιστοσύνη ἕνεκα τῶν πράξεων ἤ τῶν παραλείψεών της· ἐνδεικτικά: γάμος ὁμοφυλοφίλων–τεκνοθεσία, μνημόνια, ἀνεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, κορωνοτρομοκρατία, πυρκαϊές πού καῖνε ἀπ᾿ ἄκρο σέ ἄκρο τήν Πατρίδα μας, ἀνεξέλεγκτη ἐγκατάσταση ἀνεμογεννητριῶν, ἔγκλημα Τεμπῶν, ΟΠΕΚΕΠΕ, «ἤρεμα νερά» στό Αἰγαῖο, «σωστή πλευρά τῆς Ἱστορίας» μέ τήν Οὐκρανία, Ἐθνική Πινακοθήκη «Σαγήνη τοῦ Ἀλλόκοτου» κ.ο.κ. Ἡ ἐπιμονή της στήν ὑποχρεωτική ἐπιβολή ἑνός νέου μέσου –διευκόλυνσης δῆθεν τῆς καθημερινότητάς μας– προδίδει τίς προθέσεις της καί μᾶς κάνει ἄκρως ἐπιφυλακτικούς.
Ἐμεῖς λοιπόν τί καλούμαστε νά κάνουμε; «ὑμῖν ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν» (Φιλπ. 1, 29). Ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἀγωνιζόμενοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, καλούμαστε νά καλλιεργοῦμε διαρκῶς στή ζωή μας τό μαρτυρικό καί ἀσκητικό φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας μας. Νά θυμόμαστε ὅτι «οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν.» (Ἑβρ. 13,14). Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι θα ἐκχωρήσουμε ἀμαχητί τήν ζωή καί τήν ἐλευθερία μας στά χέρια τοῦ οἱουδήποτε ἐξουσιαστῆ, ὅταν μάλιστα αὐτοί ἀποτελοῦν μιά ἰσχνή μειοψηφία σέ σχέση μέ τόν φιλόχριστο καί δημοκρατικό λαό τῆς Πατρίδας μας. Ὄχι. Ἀλλά θά ἀγωνιζόμαστε ὁμολογώντας «Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον.» (Κορ. Α΄ 2,2) Μέσα στήν αὐταπάρνηση καί στήν ἑκούσια θυσία τῆς ἄνεσης καί τῆς βόλεψής μας πού πρέπει νά μᾶς διακρίνει ὡς ὀρθοδόξους χριστιανούς ἐντάσσεται καί ἡ ἀντίσταση σέ κάθε ὕποπτη διευκόλυνση πού ἡ κρατική ἐξουσία «φιλάνθρωπα» προωθεῖ διά τῆς τεχνολογίας, ὅπως ὁ προσωπικός ἀριθμός.«ὧδέ ἐστιν ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστις τῶν ἁγίων.» (Ἀποκ. 13,10).
Μήν ξεχνοῦμε σκοπός τῆς ζωῆς κάθε ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος τῆς χαρᾶς καί τῆς ἀναστάσεως, ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ. Ἐμεῖς, πορευόμενοι στά ἴχνη ὅλων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος Ἁγίων, ἄς πλέουμε μέσα στή θάλασσα τοῦ βίου τούτου μέ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό καί ἔχοντας πάντοτε ἀσφαλῆ ἄγκυρα τήν διαχρονική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φανερώνεται στόν βίο καί τή διδασκαλία τῶν Ἁγίων μας. Καλόν ἀγῶνα σέ ὅλους μας, ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία μαζί μας.
ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΩΝ
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ξηροποτάμου
Ἀρχιμανδρίτης Ἰωσήφ καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Δοχειαρίου
Ἀρχιμανδρίτης Ἀμφιλόχιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Καρακάλλου
Ἀρχιμανδρίτης Φιλόθεος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου
Ἀρχιμανδρίτης Νικόδημος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κωνσταμονίτου
Ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου Κονίτσης
Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου
Γηρομερίου Θεσπρωτίας
Ἀρχιμανδρίτης Μεθόδιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως Δρυοβούνου Κοζάνης
Ἀρχιμανδρίτης Στέφανος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως Σοχοῦ Λαγκαδᾶ
Ἀρχιμανδρίτης Εὐλόγιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου Θεοτόκου Καλλίπετρας Βεροίας
Ἀρχιμανδρίτης Παλαμᾶς καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Πυργετοῦ Λαρίσης
Ἀρχιμανδρίτης Εἰρηναῖος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου
Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκου Ὀρμυλίας Χαλκιδικῆς
Ἀρχιμανδρίτης Συνέσιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσσου Πευκοχωρίου Χαλκιδικῆς
Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Γατζέας Βόλου Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Παιονίας Κιλκίς
Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Γεωργίου Λαγκάδας Πάρου
Ἀρχιμανδρίτης Μελέτιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Λογγοβάρδας Πάρου
Ἀρχιμανδρίτης Νικόδημος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Ἄνδρου
Ἀρχιμανδρίτης Δωρόθεος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἀθανασίου Ἐράτυρας
Ἀρχιμανδρίτης Νικηφόρος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου Στομίου Κονίτσης
Ἀρχιμανδρίτης Μάξιμος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Βάχλιας Γορτυνίας
Ἀρχιμανδρίτης Ἱερώνυμος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Βαλτεσινίκου Γορτυνίας Μοναχός Δανιήλ καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Θαψανῶν Πάρου
Μακρίνα μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί Ἡ Προεστῶσα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Πυργετοῦ Λαρίσης, Μετοχίου Ἱεράς Μονῆς Ἁγίου Νικοδήμου, Χριστονύμφη μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ἡ Καθηγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Ἁγίας Τριάδος–Ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης
Τιμοθέη μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ἡ Καθηγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Τιμίου Σταυροῦ Μαψοῦ Κορινθίας
Ἱλαρία μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Εἰσοδίων Ὄσσης Λαγκαδᾶ
Γαλήνη μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Λαυρεντίου Πηλίου
Μαριάμ μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ἡ Καθηγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου «Παναγία Ἄξιόν Ἐστιν» Μεσαίου Ὡραιοκάστρου
Εὐφημία μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
Πορφυρία μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς (Κλειβωκᾶς) Γορτυνίας
Σεραφειμία μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Λιβαδίου Ἐλασσῶνος
Θεοφανώ μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κερνίτσης Βυτίνας Ἀρκαδίας
Συγκλητική μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Μηνᾶ Περιχώρας Δράμας
Ἀγαθαγγέλη μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Γυναικείας Μονῆς Ἁγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου Περαίας Θεσσαλονίκης
Ἀγάθη μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
Ὁ κατάλογος τῶν ὑπογραφῶν θά ἐνημερώνεται προϊόντος τοῦ χρόνου
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΙΕΡΩΝ ΜΟΝΩΝ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΩΝ:
ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΔΕΧΘΟΥΜΕ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
«πλὴν ἐν τούτῳ μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς.» (Λκ. 10, 20)
Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Τά ὀνόματα τῶν μαθητῶν καί ὄχι οἱ ἀριθμοί ἐγράφησαν ἐν τοῖς οὐρανοῖς· τά ὀνόματα καί ὄχι τά προσωπικά «κατορθώματά» τους, διότι τά ὅποια κατορθώματα γίνονταν ἐφικτά μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ γιά τά ὁποῖα δέν ὑπάρχει λόγος ἐπαίνου. Ἀπεναντίας, ἡ ἐγγραφή τοῦ ὀνόματος ὁποιουδήποτε πιστοῦ στούς οὐρανούς, μέ ἄλλα λόγια ἡ ἐπίτευξη τοῦ ἁγιασμοῦ καί τῆς ποθητῆς αἰώνιας κοινωνίας μέ τόν Χριστόν, γίνεται λόγῳ τῆς καλῆς πρόθεσης τοῦ πιστοῦ, ἡ ὁποία ἀνταποκρίνεται στό θεῖο θέλημα.
Ἡ παροῦσα ἀνακοίνωση ἀποτελεῖ συνέχεια τῆς ἀπό 23ης Δεκεμβρίου 2023 Ανακοινώσεως Ιερών Μονών και Ιερών Ησυχαστηρίων για τις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον προσωπικό αριθμό του πολίτη[1].
Τότε γράφαμε: «Στήν ἀπευκταία ὅμως περίπτωση πού στό ἐκδοθησόμενο Προεδρικό Διάταγμα οἱ θέσεις μας θά ἀγνοηθοῦν, θά ἐπανέλθουμε μέ νέα ἀνακοίνωση-τοποθέτηση, στήν ὁποία θά περιγράφουμε τήν περαιτέρω στάση μας, στάση θεμελιωμένη στά δικαιώματα πού παρέχει τό Σύνταγμα τῆς πατρίδος μας σέ κάθε Ἕλληνα πολίτη.»
Τό Προεδρικό Διάταγμα εἶναι πλέον γεγονός, (ΠΔ 40, ΦΕΚ Α΄ 67 / 05-5-2025), προαιρετικότητα λήψης τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ (στό ἑξῆς: ΠΑ) δέν προβλέπεται, ἄρα εἶναι γιά ὅλους ὑποχρεωτική.
ΙΙ. ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
Κατ᾿ ἀρχήν ἄς ἐπαναλάβουμε ὅτι δέν ὑφίσταται οἱαδήποτε ὑποχρέωση τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας ἀπέναντι στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση γιά ὁποιουδήποτε εἴδους ἐπιβολή ψηφιακῶν ἐργαλείων γιά τίς καθημερινές συναλλαγές τῶν πολιτῶν. Ἀκόμη καί στήν περίπτωση πού –κατά τό ἀφήγημα τῆς κυβέρνησης– ἡ χρήση τοῦ ΠΑ διευκολύνει τίς συναλλαγές τῶν πολιτῶν μέ τό κράτος, ἀκόμη καί σέ αὐτήν τήν περίπτωση δέν ἀπαιτεῖται ἡ ὑποχρεωτικότητα, ἀφοῦ σέ παρόμοια νομοθετήματα πού προσανατολίζονται στήν διευκόλυνση τῆς καθημερινότητας τοῦ εὐρωπαίου πολίτη, διά τῆς εἰσαγωγῆς στή ζωή του ψηφιακῶν ἐργαλείων, ὅπως τό λεγόμενο «εὐρωπαϊκό πορτοφόλι ψηφιακῆς ταυτότητας», ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση ἐπιβάλλει στίς κυβερνήσεις τή μή υποχρεωτικότητα[2] [3] [4].
Περαιτέρω, ἀναφορικά μέ τή νομοθέτηση τοῦ ἐξουσιοδοτικοῦ Νόμου 4727/2020, οἱ ἐνστάσεις τῆς Ἀνεξάρτητης Ἀρχῆς Προστασίας Προσωπικῶν Δεδομένων (στό ἑξῆς: ΑΑΠΠΔ) ἀγνοήθηκαν καί παρακάμφθηκαν[5]. Ἐπιπλέον, στήν ΑΑΠΠΔ δόθηκε πολύ λίγος χρόνος γιά νά τοποθετηθεῖ στό ἐπικείμενο Προεδρικό Διάταγμα γιά τόν ΠΑ.
Παρά τίς περί τοῦ ἀντιθέτου ἐξαγγελίες, τά τέσσερα μητρῶα τομεακῶν ἀριθμῶν (ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΑΔΤ, Δημοτολόγιο) παραμένουν ἄθικτα καί ἁπλά προστίθεται ὁ προσωπικός ἀριθμός πού δέν ἀντικαθιστᾶ τούς προηγούμενους[6] [7].
Εἶναι πλέον φανερό εἰς τούς παροικοῦντας τήν Ἱερουσαλήμ, ὅτι τό ζήτημα δέν εἶναι ἡ «διευκόλυνση των πολιτών σε συναλλαγές τους με το Δημόσιο», ἀλλά ἡ «διευκόλυνση των συναλλαγών του Δημοσίου με τους πολίτες[8].
Ἤδη ἡ ΑΑΠΠΔ ἐπέβαλε ἀπό 23 Σεπτεμβρίου 2024 μέ τήν ὑπ᾿ ἀρ. 32 ἀπόφασή της (ἀρ. πρωτ. 2576/23-9-2025 Ἀθήνα) διοικητικό πρόστιμο 150.000€ εἰς βάρος τοῦ Ὑπουργείου Προστασίας τοῦ Πολίτη γιά ἐλλιπή ἐνημέρωση πολιτῶν σχετικά μέ τήν ἐπεξεργασία τῶν δεδομένων τῶν νέων ταυτοτήτων[9], οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν τό προστάδιο τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ στή ζωή μας. Ἡ δέ ἐπίσπευση στήν ἔκδοση ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων ἦταν ἐπίμονο αἴτημα τῆς ἀμερικανικῆς κυβέρνησης (τῆς προηγούμενης, ὑπό τόν Πρόεδρο Biden), κι ὄχι ἀνάγκη τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους[10].
Ἡ ἑλληνική κυβέρνηση φαίνεται πώς ἀκολουθεῖ τά βήματα καί προφανῶς τίς ὁδηγίες τῆς ἀμερικανικῆς[11]. Στίς 20 Μαρτίου 2025 ἐκδόθηκε διάταγμα τοῦ προέδρου Τράμπ πού ἐπιτρέπει στήν ἑταιρεία Palantir νά διαχειρίζεται τά δεδομένα τῶν Ἀμερικανῶν πολιτῶν. Ἡ Palantir δέν εἶναι ἄγνωστη στήν ἑλληνική κυβέρνηση, καθώς φέρεται νά ἔλαβε ἐκτεταμένη πρόσβαση σέ εὐαίσθητα δεδομένα (σ.σ. Ἑλλήνων) ἀσθενῶν κατά τήν περίοδο τῆς πανδημίας, μέ ἔγκριση τῆς ἑλληνικής κυβέρνησης[12] [13].
«Η καταγραφή των κυβερνητικών κινήσεων για νομοθέτηση του ΠΑ σε αντίθεση με τις συστάσεις και υποδείξεις της Ανεξάρτητης Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση προχώρησε στην θέσπιση του ΠΑ όχι για διευκόλυνση του πολίτη, ούτε για διευκόλυνση των κυβερνητικών υπηρεσιών (οι οποίες λειτουργούν θαυμάσια και χωρίς αυτόν) αλλά για την νομιμοποίηση, με την συγκατάθεση των πολιτών – ή και χωρίς αυτήν – της δυνατότητας συνδυασμού των κινήσεων των πολιτών (profiling) που παραβιάζει την προσωπική τους ελευθερία και την αρχή της ελαχιστοποίησης της έκθεσης των προσωπικών στοιχείων των πολιτών για κάθε αναγκαία υπηρεσία, όπως η ίδια η Ανεξάρτητη Αρχή παρατήρησε.
»Είναι συγκλονιστικό και αναμφισβήτητο το συμπέρασμα ότι ο Προσωπικός Αριθμός δεν απαιτείται για την διόρθωση των εσφαλμένων στοιχείων των πολιτών στα διάφορα δημόσια Μητρώα, όπως τεκμαίρεται σαφώς από τις διαδικασίες έκδοσής του, μια και οι διαδικασίες διόρθωσης στοιχείων δεν προϋποθέτουν καθόλου την ύπαρξή του.
»Άλλωστε εφ᾿ όσον ήδη υπάρχει ο μοναδικός ΑΦΜ και ο αντίστοιχος λογαριασμός του πολίτη στο taxisnet της ΑΑΔΕ, μέσω του οποίου ο πολίτης μπορεί ήδη να ταυτοποιείται σε όλες τις υπηρεσίες, και εφ᾿ όσον ήδη υπάρχει το μητρώο επικοινωνίας του πολίτη, ποιος ο λόγος εισαγωγής ακόμα ενός αριθμού και ακόμα ενός portal προσωπικών στοιχείων (myinfo);» [14]
Οἱ ταυτότητες πού ἔχουμε ἕως σήμερα εἶναι ἀπολύτως ἔγκυρες, δέν χρειάζεται νά ἀλλαχθοῦν, ὁμολόγησε δημοσίως –καί μᾶλλον ἀκουσίως– ὁ καθ᾿ ὕλην ἁρμόδιος γιά τό θέμα Γενικός Γραμματέας Πληροφοριακῶν Συστημάτων και Ψηφιακής Διακυβέρνησης[15]. Ἀκόμη, ἡ συμμετοχή τοῦ πολίτη στό σχηματισμό τοῦ ΠΑ, συνιστᾶ γιά τό Κράτος ὁμολογία τοῦ πολίτη, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ προσωπικός ἀριθμός πού ὁ ἴδιος ἐπέλεξε νά ἔχει καί ἔτσι τεκμαίρεται καί ὑφαρπάζεται ἡ ἀπαραίτητη συνταγματικῶς ρητή συγκατάθεση τοῦ πολίτη γιά τή λήψη του[16].
Ἔχουμε ὡς κράτος, ἐπίσης, διαβατήρια ἀπολύτως ἔγκυρα, παραδέχεται ὁ καθ᾿ ὕλην ἁρμόδιος ὑπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης[17] σέ στιγμή εἰλικρίνειας. Ἡ βεβιασμένη ἔκδοση νέων ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων συνιστᾶ ὄχι ἀνάγκη τοῦ κράτους, ἀλλά ἐπίμονο αἴτημα τῆς ἀμερικανικῆς κυβέρνησης «γιά νά μποροῦμε νά ταξιδεύουμε στήν Ἀμερική».
Δέν λησμονοῦμε «το σκάνδαλο, όμως, των υποκλοπών της κυβέρνησης, γνωστό και ως ‟Predatorgate”[18] [19] ή αλλιώς ‟το ελληνικό Watergate”, πού αποτελεί την κορωνίδα των κυβερνοεπιθέσων. Αυτό αφορούσε στην παρακολούθηση Ελλήνων δημοσιογράφων, πολιτικών, στρατιωτικών, επιχειρηματιών, δικαστικών και κρατικών λειτουργών κ.ά. μέσω του συστήματος της ΕΥΠ με τη χρήση του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, από το 2020 και μετά. Η τελευταία (σ.σ.:διευκρίνιση) εγείρει πολλά ερωτηματικά και για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης ως προς την επιβολή του ΠΑ[20]»[21]. Οὐσιαστικά ὁ στόχος παρακολούθησης διευρύνεται ἀπό ἕνα στενό κύκλο ἀξιωματούχων στόν λαό μιᾶς ὁλόκληρης χώρας....
Μία κυβέρνηση πού ἔκλεισε τούς ὀρθοδόξους Ναούς, μάλιστα, κατά τίς ἁγιότερες μέρες τοῦ ἔτους, τό Πάσχα καί τίς Κυριακές[22] [23] [24], πού λοιδώρησε ὅ,τι ἱερότερο ἔχουμε, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ[25], πού ἐπέβαλε δικτατορικά ὡς μόνη λύση τά lockdown, τά πρόστιμα καί τά καταστροφικά ἐμβόλια μέ τό πρόσχημα τοῦ κορωνοϊοῦ, πού ἐν καιρῷ τρομερῆς ὑγειονομικῆς κρίσης ἔστειλε στό σπίτι τους 6.412[26] [27] μάχιμους καί ἱκανούς ὑγειονομικούς γιά μή ἐπιστημονικά ὀρθούς λόγους, ὅπως ὅλοι σήμερα παραδέχονται[28], μιά κυβέρνηση πού σύρεται ἀπό σκάνδαλο εἰς σκάνδαλο (Τέμπη 2023, ΟΠΕΚΕΠΕ 2025 κ.ἄ), ἀποποιούμενη ἀλαζονικά καί εἰρωνικά ὁποιαδήποτε εὐθύνη, ἀσφαλῶς δέν μπορεῖ νά μᾶς πείσει, ὕστερα καί ἀπό ὅλα τά ἀνωτέρω ἐκτεθέντα καί ὅσα ἄλλα κατά καιρούς γράφτηκαν καί εἰπώθηκαν, ὅτι ὁ ΠΑ εἶναι ... γιά τό καλό μας.
Μνημονευτέον ὅτι προσφάτως διατυπώθηκαν ἀπό ἀγωνιῶντες συμπολίτες μας τινές ἀξιόλογες προτάσεις βάσει ἄρθρων τοῦ Συντάγματος (συλλογή ὑπογραφῶν, δημοψήφισμα[29]), προκειμένου νά διαπιστωθεῖ ἡ λαϊκή βούληση.
ΙΙΙ. ΣΤΑΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ
Ἡ διαχρονικῶς ἐκπεφρασθεῖσα πάγια στάση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἦταν σαφῶς κατά τοῦ ψηφιακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καί φακελώματος τῶν πολιτῶν μέ τίς ποικίλες μορφές μέ τίς ὁποῖες αὐτά ἀναδύονταν/παρουσιάζονταν στά διάφορα κατά καιρούς ἐπιχειρούμενα νομοθετήματα τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, στάση ἡ ὁποία εὐκρινῶς ἐξετέθη στό πρῶτο κείμενο μας (23-12-2023, Κεφ. 9. «Οἱ ἀντιδράσεις τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας»). Μάλιστα ἡ ἀπόφαση τοῦ 2010 ἦταν ὑπό τήν προεδρία τοῦ νῦν Ἀρχιεπισκόπου[30]. Καί ἐνῶ ἀναμέναμε τήν σύγκληση τῆς Ἱεραρχίας
Μπήκαν στην θέση Μπάμπουρας οι οχτροί....
Μετά από μελέτη του συντηρητή
της Θαυματουργικής τοιχογραφίας
στα χρώματα και προπλασμούς,
με αξίωσε να δημιουργήσω την υπέροχη
αγιογραφία
Δείτε στο κανάλι
Ο Άγιος Μάμας είναι από τους πιο αγαπητούς και λαοφιλείς Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιδιαίτερα στην Κύπρο, αλλά και στη Μικρά Ασία και την Ελλάδα.
Ο Βίος του Αγίου Μάμα
Ο Άγιος Μάμας γεννήθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στην Παφλαγονία του Πόντου (Μικρά Ασία). Οι γονείς του, Θεόδωρος και Ρουφίνα, ήταν χριστιανοί που φυλακίστηκαν και μαρτύρησαν για την πίστη τους λίγο μετά τη γέννησή του. Έτσι, ο μικρός Μάμας έμεινε ορφανός από βρέφος και ανατράφηκε από μια ευσεβή χήρα χριστιανή.
Το όνομα «Μάμας» το έλαβε, σύμφωνα με την παράδοση, επειδή όταν ήταν ακόμη βρέφος άργησε να μιλήσει, και η πρώτη λέξη που πρόφερε ήταν η συλλαβή «μα». Από τότε όλοι τον αποκαλούσαν Μάμα.
Μεγαλώνοντας, έδειξε εξαιρετική αφοσίωση στον Χριστό, αγαπούσε τη φύση και τα ζώα και ζούσε ασκητικά. Η φήμη του απλώθηκε γρήγορα. Οι ειδωλολάτρες άρχοντες της Καππαδοκίας, όταν πληροφορήθηκαν ότι ήταν χριστιανός, τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν. Του ζητούσαν να θυσιάσει στα είδωλα, αλλά εκείνος αρνήθηκε με θάρρος, ομολογώντας τον Χριστό.
Κατά την παράδοση, ο Άγιος Μάμας είχε ιδιαίτερη σχέση με τα ζώα. Ένα λιοντάρι και ένα ελάφι τον συντρόφευαν, και πολλές εικόνες τον παρουσιάζουν να ιππεύει πάνω σε λιοντάρι κρατώντας ένα μικρό αρνάκι στην αγκαλιά του.
Τελικά, ο Άγιος οδηγήθηκε σε μαρτυρικό θάνατο. Υπέμεινε σκληρά βασανιστήρια και γύρω στο έτος 275 μ.Χ. παρέδωσε την ψυχή του στον Χριστό, σε ηλικία μόλις 15 ετών.
Η μνήμη του τιμάται στις 2 Σεπτεμβρίου. Πολλοί ναοί είναι αφιερωμένοι στον Άγιο Μάμα, ιδιαίτερα στην Κύπρο (π.χ. ο περίφημος ναός του Αγίου Μάμα στη Μόρφου), αλλά και σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Θεωρείται προστάτης των βοσκών και των ποιμένων, αλλά και θεραπευτής διαφόρων ασθενειών
Οι 40 Παρθένες και ο διδάσκαλός τους, Άγιος Ἀμμούν (ή Άμμων)
Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους την 1η Σεπτεμβρίου.
Βίος
Ο Ἀμμούν, διάκονος και διδάσκαλος στην Αδριανούπολη της Θράκης, συνελήφθη μαζί με τις 40 μαθήτριές του από τον άρχοντα Βάβδο επειδή δεν ήθελαν να θυσιάσουν στα είδωλα. Τις υπέβαλαν σε βασανιστήρια και στη συνέχεια τις παρέπεμψαν στον Λικίνιο, ο οποίος τις καταδίκασε σε φρικτό θάνατο, ενώ τον ίδιο τον Άγιο Αμμούν υπέβαλε σε βασανιστήρια όπως περιγράφεται.
Ονόματα των 40 Παρθένων:
Αδαμαντίνη, Αθηνά, Ακριβή, Αντιγόνη, Αριβοία, Ασπασία, Αφροδίτη, Διόνη, Δωδώνη, Ελπινίκη, Ερασμία, Ερατώ, Ερμηνεία, Ευτέρπη, Θάλεια, Θεανώ, Θεοφάνη, Θεονόη, Θεονύμφη, Καλλιρρόη, Καλλίστη, Κλειώ, Κλεονίκη, Κλεοπάτρα, Κοραλλία, Λάμπρω, Μαργαρίτα, Μαριάνθη, Μελπομένη, Μόσχω, Ουρανία, Πανδώρα, Πηνελόπη, Πολύμνια, Πολυνίκη, Σαπφώ, Τερψιχόρη, Τρωάδα, Χάιδω και Χαρίκλεια
Διδαχές περί Ἀλήθειας
Ζοῦμε στὴν ἐποχή τῆς πληροφόρησης και τῆς παραπληροφόρησης. Δίνουμε άφθονες πληροφορίες καὶ ταυτόχρονα εἰσπράττουμε, ἐπίσης, ἀμέτρητες πληροφορίες· αὐτή εἶναι ἡ διαδραστική ἐποχή μας. Αὐτό δημιουργεῖ στοὺς άνθρώπους τοῦ σήμερα δύο, τουλάχιστον, πραγματικότητες. Ἡ μία εἶναι ἡ τρομακτική αὔξηση τῶν γνώσεων καὶ ἡ ἄλλη ἡ ἀδυναμία γιὰ τοὺς περισσότερους νὰ ἐλέγξουν τὸ πόσο ἔγκυρες εἶναι ὅλες αὐτές οἱ γνώσεις ποὺ προσφέρονται μὲ τόση εὐκολία. Ἐὰν εἴμασταν σίγουροι 100% ὅτι, ὅλες οἱ πληροφορίες ποὺ μᾶς προσφέρονται ἀπὸ τοὺς διάφορους Ἱστότοπους τοῦ Διαδικτύου καὶ τὰ Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης (Social Media) εἶναι ἀληθινά και ἐπιστημονικά ἀκριβῆ στοιχεῖα, τότε θὰ ζούσαμε ὅντως σὲ μία εὐλογημένη ἐποχή. Ἐπειδή ὅμως ὅλοι γνωρίζουμε πὼς κάθε ἄλλο παρά ἀκριβεῖς εἶναι στὸ σύνολό τους, ὅλες αὐτὲς οἱ ἄπειρες, γνώσεις ποὺ προσφέρονται, διακρίνουμε οἱ περισσότεροι πὼς δὲν ζοῦμε σὲ ἐποχή εὐλογημένη, ἀλλά σὲ ἐποχή Πανδαιμόνιου. Ἄρα γνωρίζουμε καὶ τὴ σατανική ἐντολή τοῦ πονηροῦ πρὸς τοὺς ὑπηρέτες του καὶ ἡ ὁποία εἶναι: «Ἄν δὲν μπορεῖτε νὰ τοὺς πείσετε, τουλάχιστον μπερδέψτε τους».
Γεγονός εἶναι ὅτι, πολλούς Ὀρθόδοξους Χριστιανούς ὁ Σατανᾶς μὲ τοὺς ὁρατούς καὶ ἀοράτους ὑπηρέτες του δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς ἐξαπατήσει· ἀντίθετα ὅμως μπορεῖ νὰ τοὺς μπερδέψει καὶ μετά εὔκολα νὰ τοὺς πλανήσει.
Λίγα λόγια περί Ἀλήθειας: Γεγονός εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ ὅρου «ἀλήθεια» διαστέλλεται ἤ συστέλλεται κατά τὸ δοκοῦν τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Αὐτό δυστυχῶς ἀδικεῖ τραγικά τὴν ἀλήθεια καὶ βλάπτει ἐπίσης τραγικά τὸ ἀνθρώπινο γενικά γίγνεσθαι. Ὅλοι ὅμως γνωρίζουμε πὼς ἡ ἀλήθεια εἶναι μία. Δηλαδή γιὰ παράδειγμα· ἤ ὑπάρχει Θεός ἤ δὲν ὑπάρχει. Πιστεύουμε ὅτι ὁ ἀγνωστικισμός, δηλαδή μπορεί νὰ ὑπάρχει μπορεῖ καὶ νὰ μην ὑπάρχει, εἶναι μιὰ τραγική ἀνθρώπινη πλάνη. Διότι ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ βαδίζει στὸ βίο του συγκεχυμένα, ἄλλοτε σὰν ἔνθεος καὶ ἄλλοτε σὰν ἄθεος.
Ὀ ἄνθρωπος ποὺ θὰ δηλώσει ἔνθεος ὀφείλει νὰ ἐρευνήσει καὶ νὰ βρεῖ τὸν ἀληθινό Θεό καὶ αὐτὸν νὰ λατρεύει καὶ σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολές του νὰ βαδίζει σὲ ὅλο του τὸν βίο. Διότι ἔνας εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶναι ψεύτικοι. Ὁ ἄθεος δηλώνει πὼς δὲν ὑπάρχει Θεός καὶ βαδίζει σύμφωνα μὲ τὶς «δικές» του ἐντολές ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴ δική του φιλοσοφία, ἰδεολογία, ἠθική κ.λ.π. Βέβαια οἱ καλύτεροι «πελάτες» τοῦ διαβόλου εἶναι αὐτή ἡ κατηγορία ἀνθρώπων, διότι ἀφού δὲν πιστεύουν πὼς ὑπάρχει Θεός, δὲν πιστεύουν πὼς ὑπάρχει καὶ διάβολος. Συναντᾶμε κάποιες φορές ἀνθρώπους ποὺ μὲ κομπασμό μᾶς δηλώνουν ὅτι ὑπάρχει Θεός, ἀλλά διάβολος δὲν ὑπάρχει! Αὐτό εἶναι ἐντελῶς ἀνόητο. Κι αὐτοὶ ἀνήκουν στοὺς καλούς «πελάτες» τοῦ μισόκαλου πονηροῦ.
Τὸ ἀληθοφανές δὲν εἶναι πάντα ἀληθινό. Μά καὶ τὸ ἀληθινό δὲν εἶναι πάντα ἀληθοφανές. (Λυκούδης)1. Ἄν τὸ εὐγενέστερο ἰδανικό εἶναι ὁ ἀσταμάτητος ἀγώνας γιὰ τὴν ἀνθρώπινη εὐτυχία, τὸ ἀκατανίκητο ὅπλο αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα εἶναι ἡ ἀτρόμητη ἀναζήτηση καὶ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας. (Π. Δημητρακαρέας)1. Ἀληθείας ἔχου. Νὰ λὲς πάντοτε τὴν ἀλήθεια. (Περίανδρος)1.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός μᾶς δηλώνει: Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· (Ίωάν. 14:6)2. Η Χριστολογία εἶναι ἡ μοναδική ἀφετηρία γιὰ μία χριστιανική κατανόηση τῆς αλήθειας, ἤ τοῦ τὶ εἶναι ἀλήθεια, διότι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ἡ πηγή τῆς ἀλήθειας καὶ ἀπό αὐτή τὴν πηγή πηγάζει ἡ κάθε ἀλήθεια. Ὁ προαναφερθείς ἰσχυρισμός τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ίησοῦ Χριστοῦ, δημιουργεῖ τή βασική προϋπόθεση τῆς χριστιανικής θεολογίας.
Τὸ τὶ εἶναι ἡ ἀλήθεια διαφέρει κατά πολύ, αὐτό ποὺ ὑπάρχει στὴ δική μας χριστιανική σκέψη καὶ συνείδηση, ἀπὸ αὐτό ποὺ ὑπάρχει στὴν ἰουδαϊκή καὶ στὴν ἀρχαία ἑλληνική σκέψη.
Αὐτό ἀποδεικνύεται ξεκάθαρα άπὸ τὸ ἀποστολικό ἔργο τοῦ θείου Παύλου ποὺ
ὁ Χριστός ἀποτελεῖ τὸ περιεχόμενο τοῦ κηρύγματός του. «Ἐπειδή καὶ οἱ Ἰουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσι καὶ Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν, ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον, Ἕλλησι δὲ μωρίαν, αὐτοῖς δὲ τοῖς κλητοῖς, Ἰουδαίοις καὶ Ἕλλησι, Χριστόν Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν· ὅτι τὸ μωρόν τοῦ Θεοῦ σοφώτερον τῶν ἀνθρώπων ἐστὶ, καὶ τὸ ἀσθενές τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων ἐστὶ. ― Ἑρμηνεία: Οἱ Ἰουδαῖοι θέλουν θαύματα, οἱ δὲ Ἕλληνες ζητοῦν σοφίαν, ἐμεῖς ὅμως κηρύττομεν Χριστόν σταυρωμένον, ὁ ὁποῖος εἰς μὲν τοὺς Ἰουδαίους εἶναι σκάνδαλον, εἰς δὲ τοὺς Ἕλληνας μωρία, ἀλλά σ΄ἐκείνους ποὺ εἶναι καλεσμένοι, Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνας, ὁ Χριστός εἶναι Θεοῦ δύναμις καὶ Θεοῦ σοφία. Διότι ἐκεῖνο ποὺ θεωρεῖται θεία μωρία εἶναι σοφώτερον ἀπὸ τὴν σοφίαν τῶν άνθρώπων, καὶ ἐκεῖνο που θεωρεῖται ἀδυναμία τοῦ Θεοῦ εἶναι δυνατώτερον ἀπὸ τὴν δύναμιν τῶν άνθρώπων».(Α΄ Κορινθ. 1:22-25).
Ὅταν λοιπόν οἱ Χριστιανοί καὶ κυρίως ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι συζητᾶμε μὲ συνανθρώπους μας γιὰ τὴν ἀλήθεια, ἤ τὸ τὶ εἶναι ἡ ἀλήθεια, ὀφείλουμε να ἐκφράζουμε τὴν ξεκάθαρη χριστιανική θέση, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος. Συμβαίνει πάμπολλες φορές, στὴν καθημερινότητά μας, νὰ συζητᾶμε μὲ ἀδελφούς μας Ἕλληνες καὶ Ἑλληνίδες, βαπτισμένους Χριστιανούς Ὀρθόδοξους καὶ νὰ ἀρχαιοελληνίζουν, ἤ νὰ ἰουδαΐζουν. Δηλαδή νὰ ζητοῦν σοφία ἤ θαύματα, ἤ ἀκόμη καὶ τὰ δύο. Ὑποχρέωσή μας εἶναι νὰ διακρίνουμε τοὺς καλοπροαίρετους καὶ τοὺς κακοπροαίρετους· τοὺς μὲν καλοπροαίρετους ἄς τοὺς διδάσκουμε, ἀπὸ τοὺς δὲ κακοπροαίρετους καὶ αἱρετικούς ἄς ἀπομακρυνόμαστε διότι αὐτὸ μᾶς συστήνει ὁ Θεῖος Παῦλος: «Πιστός ὁ λόγος· καὶ περί τούτων βούλομαὶ σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῶ Θεῶ. ταῦτὰ ἐστι τὰ καλά καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις· μωράς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικάς περιΐστασο· εἰσί γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιη. αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος. ― Ἑρμηνεία: Εἶναι ἀξιόπιστα τὰ λόγια αὐτά, καὶ αὐτά θέλω νὰ διαβεβαιώνης, ὥστε νὰ φροντίζουν ἐκεῖνοι ποὺ ἐπίστευσαν εἰς τὸν Θεὸν νὰ εἶναι πρωτοπόροι καλῶν ἔργων. Αὐτὰ εἶναι τὰ καλά καὶ ὠφέλιμα διὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ΄ ἀπόφευγε μωράς συζητήσεις, καὶ μὲ ἀλλότρια, ἔριδας καὶ φιλονεικίας διὰ τὸν νόμον, διότι εἶναι ἀνωφελεῖς καὶ μάταιαι. Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν, ἄφηνέ τον. Νὰ γνωρίζης ὅτι ἕνας τέτοιος ἔχει διαστραφῆ, ἁμαρτάνει καὶ ἔτσι καταδικάζει ὁ ἴδιος τὸν ἐαυτόν του.» (ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ 3:8-11).
Σημείωση: Με τά δημοσιεύματα «ΔΙΔΑΧΕΣ ΙΕΡΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ» ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν στὸν Ἱστότοπο «Η ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ», ἐλπίζουμε διὰ πρεσβειῶν τῆς Ἀειπαρθένου Παντανάσσης Θεοτόκου νὰ συμβάλουμε στὴν ἀπομάκρυνση τῆς κάθε ἑωσφορικῆς συγχύσεως ποὺ τεχνηέντως προωθεῖ ἡ λεγόμενη «Νέα Ἐποχή», μὲ τὰ λογῆς - λογῆς ὄργανά της ὅπως: Τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴ φούσκα τῶν Ἀγορῶν τῆς Παγκοσμιοποιήσεως κ.λ.π. Στὰ δημοσιεύματα ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν γιὰ τὴν ἀπόλυτη κατανόησή τους θὰ γίνονται ἐτυμολογίες, ἐννοιολογίες καὶ ἑρμηνεῖες λέξεων, ὅρων καὶ ὀνομάτων ποὺ θὰ κρίνεται ἀπαραίτητο. Ἐπίσης θὰ ἀναφέρονται πηγές καὶ βοηθήματα μὲ τὴν ἔνδειξη ἀριθμοῦ ἐκθέτη.
Πηγές – Βοηθήματα:
1. Κανίσκι Ἀνθρωπίνης σοφίας – Δημ. Ν, Παπαδημητρίου- Πειραιεύς 1973.
2. Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΚΔΟΣΗ Γ΄ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΑΘΗΝΑΙ 1992.
ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΌΛΟ ΤΟΝ ΚΌΣΜΟ
Η ΠΑΝΑΓΊΑ ΜΑΣ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΎΕΙ ΚΆΘΕ ΣΤΙΓΜΉ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ
ΑΝΑΠΟΔΑ ΒΗΜΑΤΑ
ΟΙ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΠ. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ
Email: jlazarakosdim@yahoo.gr
«Καὶ ποιεῖ πάντας, τοὺς μικρούς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δῶσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρός αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἤ ἐπί τῶν μετώπων αὐτῶν, καὶ ἵνα μὴ τις δύνηται ἀγοράσαι ἤ πωλῆσαι εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἤ τὸν ἀριθμόν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. Ὧδε ἠ σοφία ἐστὶν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμόν τοῦ θηρίου· ἀριθμός γὰρ ἀνθρώπου ἐστί· καὶ ὁ ἀριθμός αὐτοῦ χξς’ ―666―». (Ἀποκάλυψις Ἰωάννου κεφ. 13, ἐδαφ. 15-18.
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΣΧΥΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
«Άρθρο 1 παρ. 2: Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία ― παρ. 3: όλες οι εξουσίες πηγάζουν ἀπό τὸν Λαόν, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους καὶ ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα. Άρθρο 2 παρ.1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Αυτά και άλλα πολλά που επισημαίνουν οι ειδικοί τονίζοντας την καταπάτησή τους από τους κυβερνητικούς χειρισμούς που αφορά την υποχρεωτική επιβολή του Προσωπικού Αριθμού και της Κάρτας του Πολίτη και οδηγεί τους ανθρώπους σε ηλεκτρονική σκλαβιά μετατρέποντάς τους με ΑΝΑΠΟΔΑ ΒΗΜΑΤΑ σε αριθμούς.
Η εντολή του Θεού είναι να μην αποδεχθούμε όλα αυτά και του Συντάγματος καμία Κυβέρνηση να μην τολμήσει να τα εφαρμόσει.
ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ
Αυξάνουν ραγδαία οι αντιδράσεις για τον Προσωπικό Αριθμό και την Κάρτα του Πολίτη
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ ΠΑΝΤΟΥ; ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ;
Την Κυριακή το απόγευμα πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατά του Προσωπικού Αριθμού και της Κάρτας του Πολίτη. Στη συνέχεια οι εναντιωμένοι πολίτες, περίπου 10.000 οδηγήθηκαν από τους διοργανωτές σε πορεία προς τη Βουλή των Ελλήνων όπου απέδωσαν ψήφισμα. ― Εικόνα 2. Επίσης ψήφισμα απέδωσαν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών. Διοργανωτές ήταν: το ΜΜΕ Ο ΣΤΗΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, το Ελληνορθόδοξο Κίνημα Σωτηρίας (ΕΛ.ΚΙ.Σ.), το Ινστιτούτο Καταναλωτών (ΙΝ.ΚΑ.) Χριστιανικές Οργανώσεις, Αγιορείτες Κελλιώτες Πατέρες κ.άλ. ―Εικόνα 1.Κεντρικός Ομιλητής ήταν ο Βουλευτής Θεσσαλονίκης Νικόλαος Παπαδόπουλος και ο οποίος χειροκροτήθηκε έντονα από το πλήθος.
Μεταξύ των άλλων στο χώρο της συγκέντρωσης μοιράζονταν διάφορα έντυπα από διάφορες οργανώσεις που σε όλα τονίζονταν η ηλεκτρονική σκλαβιά των ανθρώπων που πρόκειται να επακολουθήσει από τα όσα προωθεί η Νεοταξική Κυβέρνηση Μητσοτάκη (όπως την χαρακτήρισαν ομιλητές) και καλούν τους πολίτες να αντισταθούν και να μην πάρουν τον Προσωπικό Αριθμό και την Κάρτα του Πολίτη. ― Εικόνα 3.
Ο γνωστός Δικηγόρος κ. Βαθιώτης στην ομιλία του τόνισε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ορίσει προαιρετικά όλα αυτά (Προσωπικός Αριθμός, Κάρτα) και δεν υποχρεώνει κανένα Μέλος Κράτος να τα επιβάλει στους πολίτες του. Στηλιτεύοντας τον Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, και τους Υπουργούς του για την μανιώδη εμμονή τους να εφαρμόσουν όλα αυτά.
Κάποιοι ομιλητές τόνισαν πως ο Προσωπικός Αριθμός είναι το δυσώδες και ανθρωποκτόνο και ψυχοκτόνο Χάραγμα του Αντιχρίστου που αναφέρει η Ιερή Αποκάλυψη του Αποστόλου Ιωάννη. Και κάλεσαν όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς να αρνηθούν να τον πάρουν.
Επίσης οι ομιλητές τόνισαν πως η υπόθεση αυτή του σφραγίσματος, που μετατρέπει τους ανθρώπους από οντότητες σε αριθμούς ψηφιακής διαχείρισης, με τα ευαίσθητα προσωπικά τους δεδομένα στη διάθεση του κάθε καιροσκόπου και Νεοταξίτη επιτήδειου αντίχριστου, κερδοσκόπου κ.λ.π. οδηγεί την ανθρωπότητα ολόκληρη στην ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ. Επομένως η υπόθεση δεν αφορά μόνο τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, αλλά ολόκληρη την ανθρώπινη κοινότητα.
Πολλοί επισημαίνουν πως όλα αυτά τα νεοταξικά αντίχριστα, όπως τα αποκαλούν, της Κυβέρνησης της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη διασαλεύουν την εθνική ενότητα προκαλώντας περίεργες τρικυμιώδεις καταστάσεις σε κρίσιμες εθνικές χρονικές στιγμές. Επίσης δεν είναι λίγοι αυτοί που βλέπουν ότι, αυτή η κοινωνική τρικυμία έχει πλέον περάσει και στους χώρους των Ενόπλων Δυνάμεων! Μάλιστα ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος ΝΙΚΗ, κ. Δήμος Θανάσουλας ― Εικόνα 3 ― είπε στον Πάρη Καρβουνόπουλο, στο MILITAIRE GR, μεταξύ των άλλων τα εξής:
«Υπάρχουν αρκετές αντιδράσεις στο Στράτευμα διότι οι στρατιωτικοί και αυτοί ως πολίτες είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι στο ζήτημα της Ελευθερίας, άλλωστε αυτός είναι και ο σκοπός της ύπαρξής τους, να διασφαλίζουν την Ελευθερία της Πατρίδας. Επομένως λοιπόν όταν βλέπουν πως δημιουργείται ένα σύστημα το οποίο είναι ανελεύθερο στον τρόπο λειτουργίας του περιορίζει, δημιουργεί υποχρεωτικότητες είναι σαφές ότι τους απασχολεί πάρα πολύ. Στην Ελλάδα ξέρετε ο Εθνικός μας Ύμνος είναι ύμνος της Ελευθερίας δεν είναι κάτι άλλο, στον Βασιλιά ή ο,τιδήποτε άλλο. Άρα ο Έλληνας που λέει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ και ειδικά οι Στρατιωτικοί να είναι πολύ ευαίσθητοι σε αυτό το ζήτημα…».
Όλα αυτά συμβαίνουν σήμερα που ο τούρκικος τσαμπουκάς ξεδιπλώνεται ποικιλόμορφα και επικίνδυνα. Σήμερα που η Χώρα γελοιοποιείται διεθνώς εξ’ αιτίας των πολιτικών και διπλωματικών κυβερνητικών χειρισμών. Δηλαδή τη μια εβδομάδα υποδέχεται τον Αιγύπτιο Πρόεδρο με κόκκινα χαλιά και την άλλη βδομάδα το αιγυπτιακό Κράτος αποκαλύπτει τα μαύρα χάλια της ελληνικής Κυβέρνησης, δημεύοντας τη μοναστηριακή περιουσία των Ελληνορθοδόξων Ιερών Μονών του Σινά!
Ασφαλώς δεν φάνηκαν μόνο τα μαύρα χάλια του Καίσαρα, φάνηκαν και όλων αυτών των Κληρικών που είναι συνοδοιπόροι του. Μέσα σε αυτή την εθνική μας και θρησκευτική μας κατιούσα, βλέπε τα καμώματα με την Παναίρεση του Οικουμενισμού και τα ΓΙΕΣ ΣΕΡ προς τον Νεοταξίτη Καίσαρα, έρχεται ο Προσωπικός Αριθμός και η Κάρτα του Πολίτη φέρνοντας κοινωνική τρικυμία και ισοπεδώνοντας κάθε έννοια της Ελευθερίας και της Συνταγματικής Κανονικότητας.
Οφείλουν όλοι να αντισταθούν, ανεξάρτητα θρησκείας και ιδεολογίας, οικονομικής καταστάσεως και γραμματικών γνώσεων.
Συνδικαλιστικές, κλαδικές οργανώσεις, εθνικοτοπικοί Σύλλογοι και κάθε είδος Συλλόγου οφείλουν, αν τελικά προλαβαίνουν, να εξαντλήσουν όλα τα νόμιμα μέσα αντίστασης που παρέχονται από το ισχύων Σύνταγμα.
Η ΑΝΑΛΑΤΗ ΚΟΥΖΙΝΑ
ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Η πολύποδη Αράχνη κτυπά
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΦΕΥΓΕΙ ΔΗΜΑΡΧΙΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ
Όταν η μούχλα και η σαπίλα των τοξικών ληγμένων αλιπάστων, εξ’ αιτίας της πολιτικάντικη σαλαμούρας σκορπάει τη δηλητηριώδη μπόχα της σε μικρές πόλεις της Ελληνικής Επαρχίας, τόσο στην Κεντρική Διοίκηση, όσο και στην Τοπική, στη μεγαλούπολη η κατάσταση γίνεται αφόρητη και αποπνικτική.
Λίγο το πρώην αγαπητηλίκι, λίγο οι ροζ μεσιτείες, λίγο οι αντιζηλίες και πολύ το χοντρό πορτοφόλι οδηγηθήκαμε ευτυχώς ή δυστυχώς να λέμε:
Goodbye, Mr. Mayor και Welcome, Madam Mayor.
Βέβαια όλα αυτά θα ισχύσουν με τις ερχόμενες Δημοτικές Εκλογές που θα γίνουν, όταν γίνουν, αν… γίνουν στη Χώρα μας. Εγώ τους αγαπάω και τους δύο, αφού οι πατεράδες, του απερχόμενου και της επερχόμενης υπήρξαν φίλοι μου…
Όπως τόσες φορές ο Ανάλατος Σεφ έχει επαληθευτεί, το ίδιο θα συμβεί και με αυτά που δημοσιεύει σήμερα.
Ο Ανάλατος Σεφ
ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ Μέρος Z΄
Μεγάλη δημοσιογραφική ἔρευνα για το Βυζάντιο
τοῦ Ἰωάνννη Σπ. Λαζαράκου – jlazarakosdim@yahoo.gr
Μέρος Ἕβδομο (7ο)
Συμπεριφορές της βυζαντινής Κοινωνίας
Στήν προηγούμενη ἀνάρτηση (6η) τῆς δημοσιογραφικῆς μας ἔρευνας ποὺ χρησιμοποιήσαμε εὐρύτατα τὴ δημοσίευση στὸ Google ὑπὸ μορφή pdf, τοῦ Ὁμότιμου Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Σπύρου Ν. Τρωϊάνου ─ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ ─ γνωρίσαμε μερικά οὐσιώδη πράγματα γιὰ τὴν ἀπόσταση ποὺ χώριζε τὸν μέσο Βυζαντινό ἄνθρωπο ἀπό τὰ νομοθετικά τότε κείμενα. Ὁ Καθηγητής κ. Σπῦρος Ν. Τρωϊ- άνος, γι΄ αὐτό μᾶς λέγει: «Ωστόσο, φαίνεται πως η απόσταση που χώριζε τον μέσο κάτοικο της βυζαντινής αυτοκρατορίας από τα νομοθετικά κείμενα της εποχής του δεν ήταν μεγάλη. Αυτό προκύπτει από τη σύγκριση και τη μελέτη των αυτοκρατορικών διατάξεων, αρχίζοντας απ' αυτή την ήδη πρώιμη περίοδο. Όσες διατάξεις (constitutiones) είχαν γενικό περιεχόμενο...».1
Φυσικά ὅλα αὐτά, ὅπως προείπαμε στὴν προηγούμενη δημοσίευσή μας, τὰ παρουσιάζουμε ἐντελῶς ἐπιτομικά καὶ ὄχι στὸ πλῆρες ἐρευνητικό καὶ ἐπιστημονικό βεληνεκές τους. Αὐτό φιλοδοξοῦμε νὰ τὸ πραγματοποιήσουμε στὶς μελλοντικές μας δημοσιεύσεις στὸν Ἱστότοπο Η ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ.
Δηλαδή νὰ παρουσιαστοῦν ὅλα αὐτά τὰ στοιχεῖα ποὺ συνέθεταν τὴν Βυζαντινή Αὐτοκρατορία χωρίς μεγάλη συνοπτική παρουσίαση ἄλλων συγγραμμάτων. Αὐτό θὰ ἀποτελέσει, πιστεύουμε, τὴ Σύνοψη ἔγκριτων στοιχείων πλήθους ἐρευνητῶν γιὰ τὴ Βυζαντινή Αύτοκρατορία. Ἡ ὅλη δημοσιογραφική μας ἔρευνα για τὸ Βυζάντιο καὶ ἡ ὁποία, μελλοντικά, θὰ ἐκδοθεῖ ὡς βιβλίο, πρῶτα ὁ καλός Θεὸς, μὲ τίτλο «Ἡ Μεγάλη Σύνοψις τοῦ Βυζαντίου», φιλοδοξοῦμε νὰ ἀποτελέσει ἕνα προσιτό καὶ κατανοητό μέσο ἐνημέρωσης μεγάλου ἀριθμοῦ πολιτῶν τῆς σύγχρονης κοινωνίας μας.
Στην παρούσα Ἀνάρτηση (7η) καὶ στὶς ἐπόμενες (8η καὶ 9η) θὰ παρουσιά- σουμε στοιχεῖα γιὰ τὴν Κοινωνία τοῦ Βυζαντίου.
Γιὰ τὴν ἐντελῶς περιληπτική, ἐπὶ τοῦ παρόντος, παρουσίαση τῆς Βυζαντινῆς Κοινωνίας θὰ χρησιμοποιήσουμε τὴν ἔρευνα τῆς Ὁμότιμης Καθηγήτριας Βυζαντινῆς Ἱστορίας κ. Βασιλικῆς Νεράντζη – Βαρμάζη τοῦ Α.Π.Θ.2
Καθώς ἐπίσης καὶ στοιχεῖα ἀπὸ τὸ πολύτομο ἔργο τοῦ Charles Diehl «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ»3.
Πρὶν ἀναφερθοῦμε, ἔστω μερικῶς, παρουσιάζοντας μικρό τμῆμα τοῦ πολύ σοβαροῦ-έπιστημονικοῦ ἔργου τῶν προαναφερθέντων θα ἀναδημοσιεύσουμε δύο παραγράφους ἀπὸ τὸν χαιρετισμό τοῦ κ. Δημητρίου Σφαέλου, ἐκπροσώ- που τῶν Ἑλλήνων Δημοσιολόγων, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1975, στὴν Αη Ἠμερίδα ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Γιὰ νὰ δείξουμε στοὺς ἀναγνῶστες μας πώς ἡ βυζαντινή ἀντίληψη τῶν κρατούντων γιὰ τὴν ἀνθρώπινη κοινωνία, μὲ τὰ ὁποιαδήποτε ἀρνητικά στοιχεῖα, δὲν ἦταν ξένη τόσο πρὸς τὴν Ἀρχαία Ἑλ- ληνική Φιλοσοφία, ὅσο καὶ πρὸς τὴν Χριστιανική, κυρίως Ὀρθόδοξη, ἀποδοχή.
« Διὰ τὸν "ἄνθρωπον" τὸ "ἄτομον " κατεπωνήθη ἡ Ἑλληνική φιλοσοφία. Καὶ διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐδίδαξε ὁ Κύριος, διὰ αὐτὸν ἐσαρκώθη, διὰ αὐτὸν ἐταπεινώθη ─ ἐδίδαξεν─ ἐμαρτύρησεν ─ ἐτάφη ─ καὶ ─ ἰδία ─ ἀνέστη, διότι, ὅπως λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἄν δὲν ὑπῆρχεν Ἀνάστασις δὲν θὰ ὑπῆρχεν καὶ χριστιανισμός!...
Διὰ τοῦ ἔργου τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου λοιπόν καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας καὶ τῆς ἀποκαλυπτικῆς διδασκαλίας καὶ θυσίας τοῦ Κυρίου ἐγεννήθη, συνεστήθη καὶ ἐθεμελιώθη ὁ φωτεινός καὶ παγκόσμιος Ἑλληνοχριστιανικός πολιτισμός... καὶ ἀνέθαλλεν καὶ ἐκαλλιεργήθη... ποῦ; Ἀλλ΄ εἰς τὴν ἀχανῆ περί τὸ Αἰγαῖον καὶ Μεσόγειον Ἐλληνοκρατούμενην Εὐρασιατικήν περιοχήν τοῦ Ἑλληνικοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους!». (Δημοσιολόγος Δημήτριος Σφαέλος).
Bασιλική Νεράντζη-Βαρμάζη2: «Η βυζαντινή κοινωνία. Κατά τους ένδεκα αιώνες της Ιστορίας του Βυζαντινού Κράτους (από την απόφαση για τη μεταφορά της ρωμαϊκής πρωτεύουσας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη το 324 ως την άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς το 1453) η βυζαντινή κοινωνία πέρασε πολλές μεταβολές και ανακατατάξεις. Κατά τη μακραίωνη αυτή ιστορική περίοδο η τεράστια σε έκταση Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία περιορίστηκε σταδιακά σε στενότερα όρια, έπαψε να διοικείται με τους αυστηρούς ρωμαϊκούς νόμους, μετέβαλε το διοικητικό της σύστημα και μετατράπηκε σε ένα κράτος ελληνόφωνο και χριστιανικό με ηπιότερη νομοθεσία και διοίκηση προσαρμοσμένη στις ανάγκες μιας νέας εποχής, έτοιμο να αντιμετωπίσει τις αλλεπάλληλες εχθρικές επιθέσεις των μεσαιωνικών χρόνων και να επιβιώσει για ένδεκα αιώνες, όσο κανένα άλλο κράτος της εποχής του. Μέσα σε αυτό το γενικότερο πλαίσιο οι κάτοικοι του Βυζαντινού Κράτους επέδειξαν εξαιρετική ικανότητα προσαρμογής στις νέες κατά καιρούς συνθήκες και συχνά κατάφεραν να ξεπεράσουν δύσκολες καταστάσεις και πολλαπλά προβλήματα.
Βασικά στοιχεία πάνω στα οποία στηρίχτηκε η διαμόρφωση της βυζαντινής κοινωνίας θεωρούνται η ρωμαϊκή κρατική οργάνωση, η ελληνική πολιτιστική παράδοση και η νέα θρησκεία της Ανατολής, ο Χριστιανισμός. Αυτά είναι τα σταθερά στοιχεία...».
Βλέπουμε λοιπόν ὅτι ἡ Βυζαντινολόγος κ. Bασιλική Νεράντζη-Βαρμάζη, συμφωνεῖ μὲ τὸν κ. Σφαέλο Δημήτριο.
Ὀ Charles Diehl γράφει: « Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ. ― Σ’ αυτή την απέραντη πόλη ζούσε ένας τεράστιος πληθυσμός. Για τις υποθέσεις τους, για τις δίκες τους, για τις απολαύσεις τους, από όλες τις επαρχίες της μοναρχίας, από όλες τις χώρες του κόσμου, οι άνθρωποι συνέρεαν προς το Βυζάντιο. Στους δρόμους, στις πλατείες, από το πρωί ως το βράδυ, στριμωχνόταν ένα πολύχρωμο και κοσμοπολίτικο πλήθος. Όποιος έχει επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη θυμάται την εικόνα που προσφέρει η Μεγάλη Γέφυρα της Κωνσταντινου- πόλεως. Το Βυζάντιο παρουσίαζε την ίδια ποικιλία τύπων, ενδυμασιών, επαγγελμάτων, καταστάσεων. Με τοὺς εμπόρους από όλες τις χώρες του κόσμου ανακατεύονταν άνθρωποι της πόλης, υπέροχα ντυμένοι με χρυσοκε- ντημένα μεταξωτά καβάλα σε ωραία άλογα, που "είχαν τον αέρα ηγεμόνων ". Μέσα στην κοσμοπλημμύρα συναντιόταν σλάβοι, αρμένιοι ή σκανδιναυοί τυχοδιώκτες που είχαν έρθει για να βρουν την τύχη τους στη μεγἀλη πόλη. Στρατιώτες με λαμπερές στολές, Βαράγγοι της φρουράς "ψηλοί σαν φοίνικες ", Χαζάροι, Ρώσοι, στρατιώτες. της φρουράς των νέγρων, λατίνοι μισθοφόροι με μακριά ξίφη που "έμοιαζαν με μπρούντζινες φιγούρες "· και οι γυναίκες, κομψές, φτιασιδωμένες, στολισμένες, περνούσαν πεζή ή με φορείο και οι πλανόδιοι έμποροι γέμιζαν τον αέρα με τις φωνές του επαγγέλματός τους...». (Σελ. 200).
ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ― Χωρίς να ισχυριζόμαστε, ¨όπως έχει ειπωθεί πολλές φορές, ότι ολόκληρη η ιστορία του Βυζαντίου συνοψίζεται στις έριδες των Πράσινων και των Βένετων, είναι βέβαιο ότι μέχρι τον 12ο αιώνα τα παιχνίδια του ιπποδρόμου ήταν μια από τις αγαπημένες απολαύσεις του βυζαντινού κόσμου, σε σημείο ώστε να έχει ειπωθεί σωστά ότι ο Ιππόδρομος μοιάζει να είναι πραγματικά "ο καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας κατά τον μεσαίωνα ". Από τον αυτοκράτορα ως τον τελευταίο υπήκοο του, το Βυζάντιο ασχολείται με παθιασμένη προσοχή με ό,τι έχει σχέση με τον ιππόδρομο και οι γυναίκες ενδιαφέρονται εξίσου με τους άνδρες για τα θεάματα του Ιπποδρόμου, για τις επιτυχίες των αρματηλατών της μόδας και για τους αγώνες των φατριών."Η θέρμη που φλογίζει τις ψυχές με ασυνήθιστο πάθος στον ιππόδρομο, είναι κάτι το μοναδικό, λέει ένας συγγραφέας του 6ου αιώνα. Ο πράσινος αρματηλάτης προηγείται και ένα μέρος του λαού πέφτει στην απελπισία· ο βένετος ξεπερνάει τον ανταγωνιστή του και αμέσως η μισή πόλη βυθίζεται στο πένθος. Άνθρωποι που δεν έχουν κανένα συμφέρον από την υπόθεση ξεστομίζουν πρωτοφανείς βρισιές· άνθρωποι που δεν έχουν νιώσει κανένα πόνο νιώθουν βαριά πληγωμένοι και για το τίποτα αρχίζουν μάχες σαν να επρόκειτο να σώσουν την πατρίδα που κινδυνεύει". Οι σοβαρότεροι άνθρωποι δηλώνουν ότι χωρίς το θέατρο ή τον Ιππόδρομο," η ζωή είναι χωρίς χαρά " και ένας αυτοκράτορας έχει γράψει:" Χρειάζονται θεάματα για να διασκεδάσουμε τον λαό"...(Σελ. 223)3.
ΠΗΓΕΣ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ
1. (Πρβλ. Ἀνάρτηση Ἔρευνάς μας Νο 6).
2. Bασιλική Νεράντζη-Βαρμάζη ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΛΟΓΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ Α.Π.Θ.
3. Charles Diehl «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ