Η Γνήσια Αγιογραφία ως Ιερή Παρακαταθήκη: Μια Κληρονομιά που Νικά τον Χρόνο

 Η Γνήσια Αγιογραφία ως Ιερή Παρακαταθήκη: Μια Κληρονομιά που Νικά τον Χρόνο

Στον σύγχρονο κόσμο των εφήμερων υλικών αγαθών και της μαζικής παραγωγής, η αναζήτηση αντικειμένων με βαθύτερο νόημα και διαχρονική αξία γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Για μια ορθόδοξη οικογένεια, μια γνήσια, χειροποίητη αγιογραφία αποτελεί την απόλυτη πνευματική και υλική παρακαταθήκη, ένα ανεκτίμητο κειμήλιο που προορίζεται να περάσει από γενιά σε γενιά, παραμένοντας αναλλοίωτο στο πέρασμα των αιώνων.
Ο Πνευματικός και Ιστορικός Δεσμός των Γενεών
Μια αυθεντική εικόνα δεν είναι ένα απλό έργο τέχνης ή ένα διακοσμητικό στοιχείο. Στην ορθόδοξη παράδοση, θεωρείται «παράθυρο στην αιωνιότητα» και ο πνευματικός φύλακας της εστίας.
  • Φορέας Οικογενειακής Μνήμης: Η εικόνα που τοποθετείται στο εικονοστάσι του σπιτιού γίνεται μάρτυρας όλων των σημαντικών στιγμών της οικογένειας—των προσευχών, των δακρύων, των χαρών και των δοκιμασιών. Όταν μεταβιβάζεται στους απογόνους, κουβαλά μαζί της την πνευματική ενέργεια και τις ευλογίες των προγόνων, δημιουργώντας μια αδιάσπαστη αλυσίδα μνήμης.
  • Μετάδοση Αξιών: Λειτουργεί ως μια ζωντανή, σιωπηλή διδασκαλία πίστης και παράδοσης για τα παιδιά και τα εγγόνια, θυμίζοντάς τους τις ρίζες τους, ανεξάρτητα από το πόσο θα αλλάξουν οι εποχές ή οι τόποι διαμονής τους.
Η Τέχνη που Νικά τον Χρόνο: Το Στιλβωτό Χρύσωμα
Η υλική αντοχή μιας αγιογραφίας δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα πανάρχαιων, σχολαστικών τεχνικών. Η κορωνίδα αυτών των τεχνικών, που εξασφαλίζει ότι η εικόνα θα παραμείνει αναλλοίωτη για εκατοντάδες χρόνια, είναι το παραδοσιακό στιλβωτό χρύσωμα με φύλλα καθαρού χρυσού 22 ή 24 καρατίων.
Η διαδικασία αυτή απαιτεί τεράστια δεξιοτεχνία, υπομονή και χρόνο:
  • Η Προετοιμασία (Τσουκάνισμα & Αμπώλο): Πάνω στο προετοιμασμένο ξύλο απλώνεται το «αμπώλο» (μια ειδική έγχρωμη πηλός, συνήθως σε αποχρώσεις του κόκκινου ή του καφέ). Αυτή η βάση θα υποδεχθεί τον χρυσό και θα του δώσει το βάθος και τη ζεστασιά του.
  • Η Τοποθέτηση και το Στίλβωμα: Τα εξαιρετικά λεπτά φύλλα χρυσού τοποθετούνται με ακρίβεια και, στη συνέχεια, ο αγιογράφος τα «στιλβώνει» (τρίβει) επίμονη ώρα με ένα ειδικό εργαλείο από ημιπολύτιμο λίθο αχάτη.
  • Το Αποτέλεσμα: Το στίλβωμα ενσωματώνει τον χρυσό στο υπόστρωμα, μετατρέποντάς τον σε μια συμπαγή, λεία, καθρεπτίζουσα επιφάνεια. Αυτή η επιφάνεια δεν οξειδώνεται, δεν μαυρίζει από το καντήλι ή τον χρόνο και δεν ξεφλουδίζει.
Μια εικόνα φιλοτεχνημένη με στιλβωτό χρύσωμα και παραδοσιακή αυγοτέμπερα (χρωστικές ουσίες αναμεμειγμένες με κρόκο αυγού και ξύδι) θωρακίζεται απέναντι στις περιβαλλοντικές συνθήκες. Οι επόμενες γενιές, μετά από δύο ή τρεις αιώνες, θα αντικρίζουν την ίδια ακριβώς λάμψη και την ίδια ζωντάνια των χρωμάτων που αντίκρισε ο πρώτος ιδιοκτήτης της.
Μια Επένδυση Ψυχής και Ιστορίας
Η αγορά ή η ανάθεση μιας γνήσιας αγιογραφίας είναι μια πράξη ευθύνης απέναντι στο μέλλον της οικογένειας. Ενώ τα περισσότερα σύγχρονα αντικείμενα χάνουν την αξία τους με την πάροδο του χρόνου, η αξία μιας τέτοιας εικόνας—συναισθηματική, πνευματική, αλλά και καλλιτεχνική—διαρκώς αυξάνεται. Γίνεται το πιο πολύτιμο δώρο, μια ιερή κληρονομιά που θα θυμίζει για πάντα στους απογόνους ποιοι ήταν οι πρόγονοί τους και ποιες αξίες κρατούσαν ζωντανές.

20 Σεπτεμβρίου: Άγιος Ευστάθιος

 20 Σεπτεμβρίου: Άγιος Ευστάθιος – Ο συγκλονιστικός βίος και το μαρτύριο του «δεύτερου Ιώβ»

Κάθε χρόνο στις 20 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη ενός από τους πιο ένδοξους, αγαπητούς και πολύπαθούς Μεγαλομάρτυρες, του Αγίου Ευσταθίου και της οικογενείας του. Η ιστορία του, γεμάτη ανατροπές, βιβλικές δοκιμασίες, ακλόνητη πίστη και θαύματα, θυμίζει έντονα την ιστορία του πολυπαθούς Ιώβ από την Παλαιά Διαθήκη και αποτελεί έναν διαχρονικό φάρο πνευματικής δύναμης για κάθε χριστιανό.

Από Στρατηγός της Ρώμης, Στρατιώτης Χριστού
Στα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ., επί αυτοκρατορίας Τραϊανού, έζησε στη Ρώμη ένας ανώτατος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού που ονομαζόταν Πλακίδας. Ήταν ένας άνθρωπος με τεράστια πλούτη, γενναίος στο πεδίο της μάχης, αλλά και με σπάνια φιλάνθρωπα αισθήματα. Αν και ειδωλολάτρης, βοηθούσε κρυφά και συστηματικά τους φτωχούς, τους χήρους και τους αδικημένους.
Η μεταστροφή του στον Χριστιανισμό έγινε με έναν θαυμαστό, σχεδόν κινηματογραφικό τρόπο. Μια μέρα, ενώ κυνηγούσε στο δάσος, εντόπισε ένα μεγαλοπρεπές ελάφι. Το καταδίωξε μόνος του και, όταν το ζώο στάθηκε στην άκρη ενός γκρεμού, ο Πλακίδας είδε έκπληκτος ανάμεσα στα κέρατά του να λάμπει ένας φωτεινός Σταυρός. Ταυτόχρονα, άκουσε μια φωνή να του λέει:
«Πλακίδα, γιατί με καταδιώκεις; Εγώ είμαι ο Χριστός, τον Οποίο ευεργετείς χωρίς να το ξέρεις με τις καλές σου πράξεις».
Γεμάτος δέος, ο στρατηγός πίστεψε αμέσως. Επέστρεψε στη Ρώμη και μαζί με τη σύζυγό του, Τατιανή, και τα δύο τους παιδιά, βαπτίστηκαν κρυφά τη νύχτα από τον χριστιανό επίσκοπο. Ο Πλακίδας ονομάστηκε Ευστάθιος, η σύζυγός του Θεοπίστη, και οι δύο γιοι τους Αγάπιος και Θεόπιστος.

Οι Βιβλικές Δοκιμασίες και ο Χωρισμός
Μετά τη βάπτισή του, ο Κύριος φανερώθηκε ξανά στον Ευστάθιο και τον προειδοποίησε ότι, όπως ο Ιώβ, έτσι και αυτός θα αντιμετώπιζε μεγάλους πειρασμούς για να δοκιμαστεί η πίστη του. Πράγματι, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ο Ευστάθιος έχασε όλη την περιουσία του από ασθένειες και κλοπές. Για να αποφύγει τη χλεύη του κόσμου, αποφάσισε να πάρει την οικογένειά του και να φύγει κρυφά για την Αίγυπτο.
Στο ταξίδι, οι δοκιμασίες κορυφώθηκαν:
  • Ο αποχωρισμός της συζύγου: Ο καπετάνιος του πλοίου, ένας βάρβαρος άνθρωπος, θαμπώθηκε από την ομορφιά της Θεοπίστης και την κράτησε με τη βία ως πληρωμή, πετώντας τον Ευστάθιο και τα παιδιά στην ακτή.
  • Η αρπαγή των παιδιών: Καθώς ο Άγιος προσπαθούσε να διασχίσει έναν ορμητικό ποταμό μεταφέροντας τα παιδιά ένα-ένα, ένα λιοντάρι άρπαξε τον έναν του γιο και ένας λύκος τον άλλον.
Ο Ευστάθιος έμεινε ολομόναχος και συντετριμμένος, αλλά δεν γόγγυσε ποτέ κατά του Θεού. Εγκαταστάθηκε σε ένα άγνωστο χωριό και έζησε για 15 ολόκληρα χρόνια προσφέροντας χειρωνακτική εργασία ως απλός εργάτης. Αυτό που δεν γνώριζε, ήταν ότι ο Θεός είχε προστατεύσει την οικογένειά του: βοσκοί και γεωργοί είχαν σώσει τα παιδιά του από τα θηρία, ενώ η σύζυγός του είχε καταφέρει να κρατήσει την αγνότητά της.

Η Θαυμαστή Επανένωση και το Μαρτύριο
Όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βρέθηκε σε δεινή θέση λόγω βαρβαρικών επιδρομών, ο αυτοκράτορας Τραϊανός θυμήθηκε τον ικανό στρατηγό του, Πλακίδα. Διέταξε να τον αναζητήσουν και, όταν τον βρήκαν, του απέδωσε ξανά τα στρατιωτικά του αξιώματα.
Κατά τη διάρκεια της νέας εκστρατείας, ο Ευστάθιος στρατολόγησε δύο γενναίους νέους, οι οποίοι έγιναν οι στενότεροι συνεργάτες του. Μετά τη νίκη, οι δύο νέοι άρχισαν να διηγούνται ο ένας στον άλλον τις παιδικές τους αναμνήσεις και συνειδητοποίησαν ότι ήταν αδέλφια. Η γυναίκα που τους φιλοξενούσε, ακούγοντας τη συνομιλία, κατάλαβε ότι επρόκειτο για τα χαμένα της παιδιά. Η γυναίκα αυτή ήταν η Θεοπίστη! Η επανένωση της οικογένειας ολοκληρώθηκε όταν η Θεοπίστη αναγνώρισε στο πρόσωπο του στρατηγού τον σύζυγό της, Ευστάθιο.
Η χαρά τους όμως έμελλε να σφραγιστεί με το στεφάνι του μαρτυρίου. Ο νέος αυτοκράτορας, Αδριανός, κάλεσε τον Ευστάθιο να προσφέρει θυσίες στα είδωλα για να γιορτάσουν τη νίκη. Ο Άγιος αρνήθηκε κατηγορηματικά, δηλώνοντας:
«Είμαι Χριστιανός και προσκυνώ μόνο τον αληθινό Θεό, ο Οποίος μου χάρισε τη νίκη και μου επέστρεψε την οικογένειά μου».
Οργισμένος ο αυτοκράτορας, διέταξε να ρίξουν την οικογένεια στα λιοντάρια, αλλά τα θηρία υποκλίθηκαν μπροστά τους. Τότε, διατάχθηκε ο πιο φρικτός θάνατος: τους έκλεισαν μέσα σε έναν πυρακτωμένο χάλκινο ταύρο. Εκεί, προσευχόμενοι και ψάλλοντας, παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Θεό το έτος 117 μ.Χ. Όταν μετά από τρεις ημέρες άνοιξαν τον χάλκινο ταύρο, τα σώματά τους ήταν εντελώς άθικτα από τη φωτιά και τα πρόσωπά τους έλαμπαν.

Το Απολυτίκιο του Αγίου
Ήχος α'. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἀγρευθεῖς οὐρανόθεν πρὸς εὐσέβειαν ἔνδοξε,
τῇ τοῦ σοὶ ὀφθέντος δυνάμει, δι' ἐλάφου Εὐστάθιε,
ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς,
καὶ ἤστραψας ἐν ἄθλοις ἱεροῖς,
σὺν τῇ θείᾳ σου συμβίῳ καὶ τοῖς υἱοῖς,
φαιδρύνων τοὺς βοώντας σοι.
Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,
δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι,
δόξα τῷ δείξαντί σε ἐν παντί,
Ἰὼβ παμμάκαρ δεύτερον.
Νεοελληνική Απόδοση:
Αφού κυνηγήθηκες από τον ουρανό προς την ευσέβεια, ένδοξε Ευστάθιε, με τη δύναμη Εκείνου που σου φανερώθηκε μέσω του ελαφιού, υπέμεινες ποικίλους πειρασμούς και έλαμψες με τους ιερούς σου άθλους, μαζί με τη θεία σύζυγό σου και τα παιδιά σου, χαροποιώντας όσους σου φωνάζουν: Δόξα στον Χριστό που σε δόξασε, δόξα σε Εκείνον που σε στεφάνωσε, δόξα σε Εκείνον που σε ανέδειξε σε όλα, μακάριε, ως έναν δεύτερο Ιώβ.
Χρόνια Πολλά σε όσους και όσες γιορτάζουν σήμερα! Είθε ο Άγιος Ευστάθιος να πρεσβεύει για όλους μας και να μας χαρίζει την ακλόνητη υπομονή του.

Το Βιβλικό Γεγονός στον Ιεζεκιήλ

 Το Βιβλικό Γεγονός στον Ιεζεκιήλ

Στο όραμα του Προφήτη Ιεζεκιήλ, ο Θεός, βλέποντας την αποστασία και την ειδωλολατρία των κατοίκων της Ιερουσαλήμ, αποφασίζει να κρίνει την πόλη. Πριν όμως ξεκινήσει η καταστροφή, καλεί έναν άγγελο ντυμένο με λινά ενδύματα, ο οποίος έφερε στη μέση του ένα δοχείο με μελάνι γραμματέα.  Ο άγγελος αυτός ταυτίζεται με τους Αρχαγγέλους (όπως τον Γαβριήλ ή τον Μιχαήλ) που εκτελούν τις ειδικές εντολές του Θεού.
Ο Κύριος του δίνει την εξής ρητή εντολή:
«Δίελθε μέσην τὴν πόλιν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ δὸς τὸ σημεῖον ἐπὶ τὰ μέτωπα τῶν ἀνδρῶν τῶν στεναζόντων καὶ τῶν ὀδυνωμένων ἐπὶ πάσαις ταῖς ἀνομίαις ταῖς γινομέναις ἐν μέσῳ αὐτῆς».
(Πέρασε μέσα από την πόλη της Ιερουσαλήμ και βάλε ένα σημάδι στα μέτωπα των ανθρώπων που στενάζουν και υποφέρουν για όλες τις ανομίες που διαπράττονται εκεί).
Το Γράμμα «Ταφ» και το Σχήμα του Σταυρού

  • Στο αρχαίο εβραϊκό (και φοινικικό) αλφάβητο, το γράμμα Ταφ δεν είχε τη σημερινή του μορφή, αλλά γραφόταν ακριβώς ως σταυρός (+ ή Χ).
  • Ο αρχάγγελος, επομένως, χρησιμοποιώντας το μελάνι, σφράγιζε τα μέτωπα των πιστών ανθρώπων σχηματίζοντας το σημείο του Σταυρού.
Η Σωτηρία των Σφραγισμένων
Αμέσως μετά, ο Θεός διατάζει τους αγγέλους-τιμωρούς να περάσουν από την πόλη και να καταστρέψουν όσους παρανόμησαν. Η εντολή Του όμως είναι κατηγορηματική: «σε όποιον άνθρωπο υπάρχει επάνω του το σημείο του Σταυρού (το Ταφ), μην τον αγγίξετε». Η σφραγίδα αυτή λειτούργησε ως ασπίδα σωτηρίας, προστατεύοντας τους δίκαιους από τον θάνατο.
Η Ερμηνεία των Πατέρων της Εκκλησίας
Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας (όπως ο Τερτυλλιανός, ο Ωριγένης και ο Ιερώνυμος) μελέτησαν εκτενώς αυτό το χωρίο. Εξήγησαν ότι το εβραϊκό γράμμα Ταφ στην προφητεία του Ιεζεκιήλ αποτελούσε μια ξεκάθαρη προφητική προεικόνιση του χριστιανικού Σταυρού.

Το Όραμα της Θείας Μορφής: Η Αναλυτική Περιγραφή του Προφήτη Ιεζεκιήλ

 Το Όραμα της Θείας Μορφής: Η Αναλυτική Περιγραφή του Προφήτη Ιεζεκιήλ

Το βιβλίο του Προφήτη Ιεζεκιήλ περιέχει μία από τις πιο λεπτομερείς και συγκλονιστικές καταγραφές θεοφάνειας σε ολόκληρη τη βιβλική γραμματεία. Στο πρώτο κεφάλαιο, ο προφήτης περιγράφει βήμα προς βήμα όλα όσα αντίκρισε δίπλα στον ποταμό Χοβάρ, ξεκινώντας από τα φυσικά φαινόμενα της προσέγγισης και καταλήγοντας στην ανατομική περιγραφή της ίδιας της θείας μορφής επάνω στον θρόνο, καθώς και στα πρώτα λόγια που άκουσε.
Η αποκάλυψη ξεκινά με την εμφάνιση ενός βίαιου ανέμου που ερχόταν από τον βορρά, ο οποίος παρέσυρε ένα πελώριο σύννεφο. Μέσα στο σύννεφο αυτό υπήρχε μια στροβιλιζόμενη φωτιά που εξέπεμπε μια ιδιαίτερη λάμψη, η οποία περιγράφεται με την ακριβή υφή του ηλέκτρου, ενός λαμπερού κράματος χρυσού και ασημιού.
Μέσα από τη φωτιά αυτή άρχισαν να ξεχωρίζουν τέσσερα ζωντανά πλάσματα. Είχαν γενική δομή ανθρώπου, αλλά το καθένα διέθετε τέσσερα πρόσωπα: ανθρώπου, λιονταριού, μοσχαριού και αετού. Τα όντα αυτά είχαν φτερούγες που ανοίγονταν προς τα επάνω και ακουμπούσαν η μία την άλλη, τα πόδια τους έλαμπαν σαν στιλβωμένος χαλκός και η κίνησή τους γινόταν με την ταχύτητα και τη λάμψη της αστραπής. Δίπλα σε κάθε πλάσμα υπήρχε ένας πελώριος διπλός τροχός που μπορούσε να κινηθεί προς τις τέσσερις κατευθύνσεις του ορίζοντα χωρίς να στρέφεται, και οι τροχοί αυτοί ήταν γεμάτοι μάτια σε όλη τους την περιφέρεια.
Πάνω από τα κεφάλια των ζωντανών όντων υπήρχε απλωμένο ένα στερέωμα. Ο προφήτης το περιγράφει να εκτείνεται σαν φοβερός, λαμπερός κρύσταλλος, ο οποίος λειτουργούσε ως οροφή πάνω από τα πλάσματα και ως βάση για όσα ακολουθούσαν πιο ψηλά.
Πάνω από το κρυστάλλινο αυτό στερέωμα βρισκόταν ένας θρόνος. Η εμφάνιση και η υφή του έμοιαζαν με το βαθύ μπλε χρώμα του πολύτιμου λίθου ζαφειριού. Επάνω στον ζαφειρένιο θρόνο καθόταν μια φιγούρα, η οποία είχε το ομοίωμα της εμφάνισης ανθρώπου. Ο Ιεζεκιήλ προχωρά σε μια αυστηρή οπτική διαίρεση αυτής της μορφής, χρησιμοποιώντας ως κεντρικό άξονα τη μέση του σώματός της, και περιγράφει ξεχωριστά το επάνω και το κάτω μέρος.
Από τη μέση της μορφής και επάνω, η όψη περιγράφεται με την εικόνα του ηλέκτρου, του πυρακτωμένου μετάλλου. Το μέταλλο αυτό είχε την εμφάνιση φωτιάς, η οποία φαινόταν εγκλωβισμένη και προστατευμένη μέσα σε ένα κυκλικό πλαίσιο, εκπέμποντας μια σταθερή και έντονη μεταλλική λάμψη. Από τη μέση της μορφής και κάτω, η υφή αλλάζει και το σώμα περιγράφεται αυτούσιο ως ζωντανή φωτιά, η οποία εκτεινόταν προς τη βάση του θρόνου.
Γύρω από ολόκληρη τη μορφή υπήρχε μια έντονη, κυκλική ακτινοβολία. Η λάμψη αυτή αποτελούνταν από πολλαπλά χρώματα, και ο Ιεζεκιήλ την παρομοιάζει με την ακριβή εμφάνιση που έχει το ουράνιο τόξο όταν σχηματίζεται ανάμεσα στα σύννεφα κατά τη διάρκεια μιας βροχερής ημέρας.
Αυτή η έγχρωμη ακτινοβολία αποτελούσε την ορατή εμφάνιση της δόξας του Κυρίου. Μόλις ο προφήτης ολοκλήρωσε την καταγραφή αυτής της λεπτομερούς εικόνας, έπεσε με το πρόσωπο στο έδαφος και τότε άκουσε τον ήχο μιας φωνής.
Η φωνή αυτή του απευθύνθηκε αποκαλώντας τον «υιό ανθρώπου» και του έδωσε την εντολή να σταθεί όρθιος στα πόδια του για να του μιλήσει. Καθώς η φωνή μιλούσε, ένα πνεύμα εισήλθε μέσα στον Ιεζεκιήλ, τον σήκωσε και τον κράτησε όρθιο. Η φωνή του Κυρίου τού δήλωσε ότι τον αποστέλλει ως προφήτη προς τους υιούς του Ισραήλ, περιγράφοντας τον λαό ως ένα έθνος απειθή, σκληροκάρδιο και επαναστατικό, που είχε δείξει ασέβεια από την εποχή των προγόνων του μέχρι εκείνη την ημέρα.
Η φωνή έδωσε εντολή στον Ιεζεκιήλ να τους μεταφέρει τα λόγια του Κυρίου, ανεξάρτητα από το αν εκείνοι θα τον άκουγαν ή αν θα αρνούνταν να υπακούσουν λόγω της ανταρσίας τους, ώστε σε κάθε περίπτωση να γνωρίζουν ότι υπήρξε προφήτης ανάμεσά τους. Παράλληλα, ο Θεός του ζήτησε να μην τους φοβηθεί, ούτε να τρομάξει από τα λόγια τους και τις αντιδράσεις τους, ακόμη και αν βρεθεί περικυκλωμένος από αγκάθια ή σκορπιούς.
Στη συνέχεια, ο προφήτης είδε ένα χέρι να απλώνεται προς το μέρος του, το οποίο κρατούσε έναν κυλινδρικό τόμο βιβλίου γεμάτο με γραφή και από τις δύο όψεις. Ο τόμος αυτός περιείχε θρήνους, στεναγμούς και συμφορές. Η φωνή κάλεσε τον Ιεζεκιήλ να φάει αυτόν τον τόμο και στη συνέχεια να πορευτεί για να μιλήσει στον οίκο Ισραήλ. Όταν ο προφήτης έφαγε το βιβλίο, αυτό είχε στο στόμα του μια γεύση γλυκιά σαν μέλι.
Αμέσως μετά, η φωνή του ξεκαθάρισε ότι δεν τον στέλνει σε λαούς με άγνωστη ή δυσνόητη γλώσσα που δεν θα μπορούσε να καταλάβει, αλλά στον δικό του λαό, ο οποίος όμως θα αρνιόταν να τον ακούσει επειδή δεν ήθελε να ακούσει τον ίδιο τον Θεό. Για τον λόγο αυτό, η φωνή τού υποσχέθηκε ότι θα κάνει το πρόσωπο και το μέτωπό του εξίσου σκληρό και ανθεκτικό με το δικό τους, σαν διαμάντι, ώστε να αντέξει την άρνησή τους. Το όραμα ολοκληρώθηκε με έναν ισχυρό θόρυβο από τις φτερούγες των ζωντανών πλασμάτων και τους τροχούς, καθώς η δόξα του Κυρίου ανασηκώθηκε από τον τόπο της, και ο Ιεζεκιήλ μεταφέρθηκε πνευματικά πίσω στους αιχμαλώτους του ποταμού Χοβάρ.