23 σεπτεμβίου Η Σύλληψη του ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ και ο Βίος των Αγίων Ξανθίππης και Πολυξένης

 Η Σύλληψη του Τιμίου Προδρόμου και ο Βίος των Αγίων Ξανθίππης και Πολυξένης

Η αυριανή ημέρα, 23 Σεπτεμβρίου, κατέχει ξεχωριστή θέση στο ορθόδοξο εορτολόγιο. Είναι η ημέρα που η Εκκλησία εορτάζει τη Σύλληψη του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ενός γεγονότος που σηματοδοτεί την αυγή της Καινής Διαθήκης, ενώ παράλληλα τιμάται η μνήμη δύο υποδειγματικών Αγίων γυναικών, της Ξανθίππης και της Πολυξένης.

Η Σύλληψη του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή

Η ιστορία της σύλληψης του Προδρόμου μάς μεταφέρει στην εποχή που βασιλιάς της Ιουδαίας ήταν ο Ηρώδης. Εκεί ζούσε ένας ευσεβής ιερέας, ο Ζαχαρίας, με τη σύζυγό του, την Ελισάβετ. Το ζευγάρι ήταν δίκαιο μπροστά στα μάτια του Θεού, όμως αντιμετώπιζε μια μεγάλη δοκιμασία: δεν είχαν αποκτήσει παιδιά, καθώς η Ελισάβετ ήταν στείρη, και πλέον είχαν φτάσει και οι δύο σε προχωρημένη ηλικία. Στην κοινωνία της εποχής εκείνης, η ατεκνία θεωρούνταν μεγάλη ντροπή και θεϊκή τιμωρία.

Μια ημέρα, όταν ο Ζαχαρίας μπήκε στο ιερό του ναού για να προσφέρει το θυμίαμα, εμφανίστηκε μπροστά του ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Ο άγγελος του ανήγγειλε ότι οι προσευχές τους εισακούστηκαν και ότι η Ελισάβετ θα γεννήσει γιο, τον οποίο θα ονομάσουν Ιωάννη. Ο Ζαχαρίας, βλέποντας την ηλικία τη δική του και της συζύγου του, λύγισε από την ανθρώπινη αδυναμία και εξέφρασε αμφιβολία. Ως σημάδι για την αλήθεια των λόγων του αλλά και ως επιτίμηση για την ολιγοπιστία του, ο άγγελος του είπε ότι θα παρέμενε κωφάλαλος μέχρι την ημέρα που θα γεννιόταν το παιδί.

Η Ελισάβετ πράγματι συνέλαβε, επιβεβαιώνοντας ότι «τα αδύνατα παρά ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστίν». Η σύλληψη του Ιωάννη ήταν το προμήνυμα για τον ερχομό του Μεσσία, καθώς ο Πρόδρομος προοριζόταν να προετοιμάσει τον δρόμο για τον Ιησού Χριστό.

Ο Βίος των Αγίων Ξανθίππης και Πολυξένης

Οι Αγίες Ξανθίππη και Πολυξένη ήταν κατά σάρκα αδελφές και έζησαν στην Ισπανία κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., την εποχή που αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Κλαύδιος.

Η Ξανθίππη ήταν σύζυγος του ηγεμόνα της χώρας, του Πρόβου. Όταν ο Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε την Ισπανία για να κηρύξει το Ευαγγέλιο, η Ξανθίππη άκουσε τα λόγια του και η καρδιά της σκίρτησε. Πίστεψε αμέσως στον Χριστό, βαπτίστηκε και με τη θερμή της πίστη και το παράδειγμά της κατάφερε να οδηγήσει στον χριστιανισμό και τον ίδιο τον σύζυγό της, τον Πρόβο.

Η αδελφή της, η Πολυξένη, είχε μια πολύ πιο περιπετειώδη ζωή. Πριν προλάβει να βαπτιστεί, την απήγαγε ένας ειδωλολάτρης άρχοντας, ο οποίος μαγεύτηκε από την ομορφιά της. Μετά από πολλές ταλαιπωρίες και θαυματουργικές διασώσεις μέσα σε τρικυμίες και κινδύνους, η Πολυξένη βρέθηκε στην Ελλάδα. Εκεί συνάντησε τον Απόστολο Ανδρέα στην Πάτρα, καθώς και τον Ευαγγελιστή Λουκά, οι οποίοι την κατήχησαν και τη βάπτισαν χριστιανή.

Μετά από χρόνια περιπλανήσεων και έχοντας κρατήσει την πίστη και την αγνότητά της ανέπαφη, η Πολυξένη κατάφερε να επιστρέψει στην πατρίδα της, την Ισπανία. Εκεί, μαζί με την αδελφή της Ξανθίππη και τον Πρόβο, αφιέρωσαν το υπόλοιπο της ζωής τους στο να βοηθούν τους φτωχούς, να θεραπεύουν τους αρρώστους και να διαδίδουν το μήνυμα του Χριστού. Και οι δύο αδελφές κοιμήθηκαν ειρηνικά σε προχωρημένη ηλικία, αφήνοντας πίσω τους ένα φωτεινό παράδειγμα αδελφικής αγάπης και αφοσίωσης στον Θεό

21 Σεπτεμβρίου Εορτή Προφήτη Ιωνά

 Προφήτης Ιωνάς: Ο Βίος, το Μεγάλο Θαύμα και το «Σημείο» που Προανήγγειλε τον Χριστό

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά σήμερα, 21 Σεπτεμβρίου, τη μνήμη του Προφήτη Ιωνά. Η ιστορία του δεν είναι απλώς μια θρησκευτική αφήγηση γεμάτη περιπέτεια, αλλά η πιο συγκλονιστική, ξεκάθαρη και προφητική προεικόνιση του Ίδιου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Παρακάτω ακολουθεί μια ολοκληρωμένη ανάλυση του βίου του, των δοκιμασιών του και του βαθέος πνευματικού συνδέσμου του με τον Σωτήρα Χριστό.

Ο Βίος και η Προσωπικότητα του Προφήτη

Ο Ιωνάς έζησε τον 8ο αιώνα π.Χ. και ήταν γιος του Αμαθί. Καταγόταν από τη Γεθχοφέρ, μια πόλη της φυλής Ζαβουλών που βρισκόταν κοντά στη Ναζαρέτ (την ιδιαίτερη πατρίδα του Χριστού).

Σύμφωνα με την ιουδαϊκή παράδοση, ο Ιωνάς ήταν ο γιος της χήρας από τη Σαρεπτά της Σιδωνίας, τον οποίο είχε αναστήσει εκ νεκρών ο Προφήτης Ηλίας. Μεγαλώνοντας μέσα σε αυτό το περιβάλλον των θαυμάτων, αξιώθηκε από τον Θεό να λάβει το προφητικό χάρισμα. Ήταν άνθρωπος δίκαιος, αλλά κουβαλούσε την ανθρώπινη αδυναμία, τον φόβο και την εθνική προκατάληψη της εποχής του.

Η Ιστορία της Παρακοής και της Φυγής

Η πνευματική περιπέτεια του Ιωνά ξεκινά όταν ο Θεός του δίνει μια ξεκάθαρη αλλά εξαιρετικά δύσκολη αποστολή: να μεταβεί στη Νινευή, την πρωτεύουσα των Ασσυρίων. Η Νινευή ήταν μια πανίσχυρη, κολοσσιαία πόλη, αλλά οι κάτοικοί της είχαν βυθιστεί στην ηθική διαφθορά. Ο Ιωνάς έπρεπε να κηρύξει εκεί τη μετάνοια.

Ο Προφήτης όμως φοβήθηκε. Οι Ασσύριοι ήταν σκληροί εχθροί του Ισραήλ. Σκέφτηκε ότι αν οι Νινευίτες μετανόησαν, ο Θεός θα τους συγχωρούσε και εκείνοι θα συνέχιζαν να απειλούν την πατρίδα του. Έτσι, προσπάθησε να «δραπετεύσει» από το πρόσωπο του Θεού. Αντί για την Ανατολή, επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο με κατεύθυνση τη Θαρσείς της Ισπανίας, στη Δύση.

Η Θαλασσοταραχή και το Μεγάλο Κήτος

Ο Θεός, θέλοντας να παιδαγωγήσει τον προφήτη Του, σήκωσε μια τρομερή καταιγίδα στη θάλασσα. Το πλοίο κινδύνευε να βυθιστεί και οι ναύτες, γεμάτοι τρόμο, άρχισαν να προσεύχονται στους θεούς τους και να ρίχνουν τα φορτία στο νερό. Ο Ιωνάς, συνειδητοποιώντας το λάθος του, κοιμόταν στο εσωτερικό του πλοίου.

Όταν οι ναύτες έριξαν κλήρο για να βρουν ποιος έφερε αυτή τη θεομηνία, ο κλήρος έπεσε στον Ιωνά. Εκείνος ομολόγησε: «Είμαι Εβραίος και φοβάμαι τον Κύριο του Ουρανού και της Θάλασσας. Ρίξτε με στη θάλασσα και αυτή θα ηρεμήσει». Οι ναύτες, με βαριά καρδιά, τον έριξαν στα κύματα και η τρικυμία αμέσως σταμάτησε.

Τότε συνέβη το μεγάλο θαύμα: με θεϊκή εντολή, ένα τεράστιο κήτος (μεγάλο ψάρι) κατάπιε τον Ιωνά χωρίς να τον τραυματίσει. Ο Προφήτης παρέμεινε ζωντανός στην κοιλιά του κήτους για τρεις ημέρες και τρεις νύχτες. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ο Ιωνάς ανέπεμψε μια συγκλονιστική προσευχή γεμάτη συντριβή και μετάνοια. Την τρίτη ημέρα, το κήτος τον εξέμεσε σώο στην ακτή.

Το Κήρυγμα και η Σωτηρία της Νινευή

Ο Ιωνάς, έχοντας πλέον αναγεννηθεί πνευματικά, υπάκουσε. Πήγε στη Νινευή και διέσχισε την πόλη κηρύττοντας: «Ακόμα τρεις ημέρες και η Νινευή θα καταστραφεί!».

Η ανταπόκριση των ειδωλολατρών Νινευιτών ήταν άμεση και καθολική. Από τον βασιλιά μέχρι τον τελευταίο πολίτη, ντύθηκαν με σάκους, νήστεψαν αυστηρά και ζήτησαν συγχώρεση από τον αληθινό Θεό. Βλέποντας τη μεταστροφή τους, ο Θεός ανακάλεσε την τιμωρία και η πόλη σώθηκε. Αν και ο Ιωνάς αρχικά λυπήθηκε γιατί πίστεψε ότι θα φαινόταν ψευδοπροφήτης, ο Θεός με το «μάθημα της κολοκύνθης» (ενός φυτού που ξεράθηκε) του δίδαξε ότι η αγάπη Του αγκαλιάζει όλα τα πλάσματα της γης.

Η Σύνδεση με τον Κύριο Ιησού Χριστό

Η Εκκλησία δίνει τεράστια σημασία στον Προφήτη Ιωνά, διότι ολόκληρος ο βίος του αποτελεί τον προφητικό καθρέφτη του Πάθους και της Ανάστασης του Χριστού.

Ο ίδιος ο σύνδεσμος βεβαιώνεται από το στόμα του Ίδιου του Κυρίου. Όταν οι Φαρισαίοι ζήτησαν από τον Ιησού ένα θαύμα («σημείο») για να πιστέψουν, Εκείνος τους απάντησε:

«Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον επιζητεί, και σημείον ου δοθήσεται αυτή ει μή το σημείον Ιωνά του προφήτου. Ώσπερ γάρ ήν Ιωνάς εν τη κοιλία του κήτους τρείς ημέρας και τρείς νύκτας, ούτως έσται και ο Υιός του ανθρώπου εν τη καρδία της γής τρείς ημέρας και τρείς νύκτας.» (Ματθαίος ιβ' 39-40)

Οι συγκλονιστικές παράλληλες γραμμές ανάμεσα στον Ιωνά και τον Χριστό περιλαμβάνουν:

• Η Τριήμερη Ταφή και Ανάσταση: Η κοιλιά του κήτους έγινε για τον Ιωνά ένας «τάφος». Η έξοδός του μετά από τρεις ημέρες προεικόνισε την τριήμερη Ταφή και την Ένδοξη Ανάσταση του Χριστού από τα σπλάχνα του Άδη.
• Η Εκούσια Θυσία: Όπως ο Ιωνάς προσέφερε τον εαυτό του για να σωθούν οι ναύτες από την τρικυμία, έτσι και ο Χριστός παρέδωσε εκούσια τον Εαυτό Του στον Σταυρικό θάνατο για να σώσει την ανθρωπότητα από την τρικυμία της αμαρτίας.
• Η Σωτηρία των Εθνών: Η αποστολή του Ιωνά στους ειδωλολάτρες της Νινευή προανήγγειλε το άνοιγμα του κηρύγματος του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη της γης. Η σωτηρία έπαψε να είναι προνόμιο μόνο ενός λαού και έγινε παγκόσμια.

Η Γνήσια Αγιογραφία ως Ιερή Παρακαταθήκη: Μια Κληρονομιά που Νικά τον Χρόνο

 Η Γνήσια Αγιογραφία ως Ιερή Παρακαταθήκη: Μια Κληρονομιά που Νικά τον Χρόνο

Στον σύγχρονο κόσμο των εφήμερων υλικών αγαθών και της μαζικής παραγωγής, η αναζήτηση αντικειμένων με βαθύτερο νόημα και διαχρονική αξία γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Για μια ορθόδοξη οικογένεια, μια γνήσια, χειροποίητη αγιογραφία αποτελεί την απόλυτη πνευματική και υλική παρακαταθήκη, ένα ανεκτίμητο κειμήλιο που προορίζεται να περάσει από γενιά σε γενιά, παραμένοντας αναλλοίωτο στο πέρασμα των αιώνων.

Ο Πνευματικός και Ιστορικός Δεσμός των Γενεών

Μια αυθεντική εικόνα δεν είναι ένα απλό έργο τέχνης ή ένα διακοσμητικό στοιχείο. Στην ορθόδοξη παράδοση, θεωρείται «παράθυρο στην αιωνιότητα» και ο πνευματικός φύλακας της εστίας.

• Φορέας Οικογενειακής Μνήμης: Η εικόνα που τοποθετείται στο εικονοστάσι του σπιτιού γίνεται μάρτυρας όλων των σημαντικών στιγμών της οικογένειας—των προσευχών, των δακρύων, των χαρών και των δοκιμασιών. Όταν μεταβιβάζεται στους απογόνους, κουβαλά μαζί της την πνευματική ενέργεια και τις ευλογίες των προγόνων, δημιουργώντας μια αδιάσπαστη αλυσίδα μνήμης.
• Μετάδοση Αξιών: Λειτουργεί ως μια ζωντανή, σιωπηλή διδασκαλία πίστης και παράδοσης για τα παιδιά και τα εγγόνια, θυμίζοντάς τους τις ρίζες τους, ανεξάρτητα από το πόσο θα αλλάξουν οι εποχές ή οι τόποι διαμονής τους.

Η Τέχνη που Νικά τον Χρόνο: Το Στιλβωτό Χρύσωμα

Η υλική αντοχή μιας αγιογραφίας δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα πανάρχαιων, σχολαστικών τεχνικών. Η κορωνίδα αυτών των τεχνικών, που εξασφαλίζει ότι η εικόνα θα παραμείνει αναλλοίωτη για εκατοντάδες χρόνια, είναι το παραδοσιακό στιλβωτό χρύσωμα με φύλλα καθαρού χρυσού 22 ή 24 καρατίων.

Η διαδικασία αυτή απαιτεί τεράστια δεξιοτεχνία, υπομονή και χρόνο:

• Η Προετοιμασία (Τσουκάνισμα & Αμπώλο): Πάνω στο προετοιμασμένο ξύλο απλώνεται το «αμπώλο» (μια ειδική έγχρωμη πηλός, συνήθως σε αποχρώσεις του κόκκινου ή του καφέ). Αυτή η βάση θα υποδεχθεί τον χρυσό και θα του δώσει το βάθος και τη ζεστασιά του.
• Η Τοποθέτηση και το Στίλβωμα: Τα εξαιρετικά λεπτά φύλλα χρυσού τοποθετούνται με ακρίβεια και, στη συνέχεια, ο αγιογράφος τα «στιλβώνει» (τρίβει) επίμονη ώρα με ένα ειδικό εργαλείο από ημιπολύτιμο λίθο αχάτη.
• Το Αποτέλεσμα: Το στίλβωμα ενσωματώνει τον χρυσό στο υπόστρωμα, μετατρέποντάς τον σε μια συμπαγή, λεία, καθρεπτίζουσα επιφάνεια. Αυτή η επιφάνεια δεν οξειδώνεται, δεν μαυρίζει από το καντήλι ή τον χρόνο και δεν ξεφλουδίζει.

Μια εικόνα φιλοτεχνημένη με στιλβωτό χρύσωμα και παραδοσιακή αυγοτέμπερα (χρωστικές ουσίες αναμεμειγμένες με κρόκο αυγού και ξύδι) θωρακίζεται απέναντι στις περιβαλλοντικές συνθήκες. Οι επόμενες γενιές, μετά από δύο ή τρεις αιώνες, θα αντικρίζουν την ίδια ακριβώς λάμψη και την ίδια ζωντάνια των χρωμάτων που αντίκρισε ο πρώτος ιδιοκτήτης της.

Μια Επένδυση Ψυχής και Ιστορίας

Η αγορά ή η ανάθεση μιας γνήσιας αγιογραφίας είναι μια πράξη ευθύνης απέναντι στο μέλλον της οικογένειας. Ενώ τα περισσότερα σύγχρονα αντικείμενα χάνουν την αξία τους με την πάροδο του χρόνου, η αξία μιας τέτοιας εικόνας—συναισθηματική, πνευματική, αλλά και καλλιτεχνική—διαρκώς αυξάνεται. Γίνεται το πιο πολύτιμο δώρο, μια ιερή κληρονομιά που θα θυμίζει για πάντα στους απογόνους ποιοι ήταν οι πρόγονοί τους και ποιες αξίες κρατούσαν ζωντανές.

20 Σεπτεμβρίου: Άγιος Ευστάθιος

 20 Σεπτεμβρίου: Άγιος Ευστάθιος – Ο συγκλονιστικός βίος και το μαρτύριο του «δεύτερου Ιώβ»

Κάθε χρόνο στις 20 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη ενός από τους πιο ένδοξους, αγαπητούς και πολύπαθούς Μεγαλομάρτυρες, του Αγίου Ευσταθίου και της οικογενείας του. Η ιστορία του, γεμάτη ανατροπές, βιβλικές δοκιμασίες, ακλόνητη πίστη και θαύματα, θυμίζει έντονα την ιστορία του πολυπαθούς Ιώβ από την Παλαιά Διαθήκη και αποτελεί έναν διαχρονικό φάρο πνευματικής δύναμης για κάθε χριστιανό.

---

Από Στρατηγός της Ρώμης, Στρατιώτης Χριστού

Στα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ., επί αυτοκρατορίας Τραϊανού, έζησε στη Ρώμη ένας ανώτατος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού που ονομαζόταν Πλακίδας. Ήταν ένας άνθρωπος με τεράστια πλούτη, γενναίος στο πεδίο της μάχης, αλλά και με σπάνια φιλάνθρωπα αισθήματα. Αν και ειδωλολάτρης, βοηθούσε κρυφά και συστηματικά τους φτωχούς, τους χήρους και τους αδικημένους.

Η μεταστροφή του στον Χριστιανισμό έγινε με έναν θαυμαστό, σχεδόν κινηματογραφικό τρόπο. Μια μέρα, ενώ κυνηγούσε στο δάσος, εντόπισε ένα μεγαλοπρεπές ελάφι. Το καταδίωξε μόνος του και, όταν το ζώο στάθηκε στην άκρη ενός γκρεμού, ο Πλακίδας είδε έκπληκτος ανάμεσα στα κέρατά του να λάμπει ένας φωτεινός Σταυρός. Ταυτόχρονα, άκουσε μια φωνή να του λέει:

«Πλακίδα, γιατί με καταδιώκεις; Εγώ είμαι ο Χριστός, τον Οποίο ευεργετείς χωρίς να το ξέρεις με τις καλές σου πράξεις».

Γεμάτος δέος, ο στρατηγός πίστεψε αμέσως. Επέστρεψε στη Ρώμη και μαζί με τη σύζυγό του, Τατιανή, και τα δύο τους παιδιά, βαπτίστηκαν κρυφά τη νύχτα από τον χριστιανό επίσκοπο. Ο Πλακίδας ονομάστηκε Ευστάθιος, η σύζυγός του Θεοπίστη, και οι δύο γιοι τους Αγάπιος και Θεόπιστος.

---

Οι Βιβλικές Δοκιμασίες και ο Χωρισμός

Μετά τη βάπτισή του, ο Κύριος φανερώθηκε ξανά στον Ευστάθιο και τον προειδοποίησε ότι, όπως ο Ιώβ, έτσι και αυτός θα αντιμετώπιζε μεγάλους πειρασμούς για να δοκιμαστεί η πίστη του. Πράγματι, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ο Ευστάθιος έχασε όλη την περιουσία του από ασθένειες και κλοπές. Για να αποφύγει τη χλεύη του κόσμου, αποφάσισε να πάρει την οικογένειά του και να φύγει κρυφά για την Αίγυπτο.

Στο ταξίδι, οι δοκιμασίες κορυφώθηκαν:

• Ο αποχωρισμός της συζύγου: Ο καπετάνιος του πλοίου, ένας βάρβαρος άνθρωπος, θαμπώθηκε από την ομορφιά της Θεοπίστης και την κράτησε με τη βία ως πληρωμή, πετώντας τον Ευστάθιο και τα παιδιά στην ακτή.
• Η αρπαγή των παιδιών: Καθώς ο Άγιος προσπαθούσε να διασχίσει έναν ορμητικό ποταμό μεταφέροντας τα παιδιά ένα-ένα, ένα λιοντάρι άρπαξε τον έναν του γιο και ένας λύκος τον άλλον.

Ο Ευστάθιος έμεινε ολομόναχος και συντετριμμένος, αλλά δεν γόγγυσε ποτέ κατά του Θεού. Εγκαταστάθηκε σε ένα άγνωστο χωριό και έζησε για 15 ολόκληρα χρόνια προσφέροντας χειρωνακτική εργασία ως απλός εργάτης. Αυτό που δεν γνώριζε, ήταν ότι ο Θεός είχε προστατεύσει την οικογένειά του: βοσκοί και γεωργοί είχαν σώσει τα παιδιά του από τα θηρία, ενώ η σύζυγός του είχε καταφέρει να κρατήσει την αγνότητά της.

---

Η Θαυμαστή Επανένωση και το Μαρτύριο

Όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βρέθηκε σε δεινή θέση λόγω βαρβαρικών επιδρομών, ο αυτοκράτορας Τραϊανός θυμήθηκε τον ικανό στρατηγό του, Πλακίδα. Διέταξε να τον αναζητήσουν και, όταν τον βρήκαν, του απέδωσε ξανά τα στρατιωτικά του αξιώματα.

Κατά τη διάρκεια της νέας εκστρατείας, ο Ευστάθιος στρατολόγησε δύο γενναίους νέους, οι οποίοι έγιναν οι στενότεροι συνεργάτες του. Μετά τη νίκη, οι δύο νέοι άρχισαν να διηγούνται ο ένας στον άλλον τις παιδικές τους αναμνήσεις και συνειδητοποίησαν ότι ήταν αδέλφια. Η γυναίκα που τους φιλοξενούσε, ακούγοντας τη συνομιλία, κατάλαβε ότι επρόκειτο για τα χαμένα της παιδιά. Η γυναίκα αυτή ήταν η Θεοπίστη! Η επανένωση της οικογένειας ολοκληρώθηκε όταν η Θεοπίστη αναγνώρισε στο πρόσωπο του στρατηγού τον σύζυγό της, Ευστάθιο.

Η χαρά τους όμως έμελλε να σφραγιστεί με το στεφάνι του μαρτυρίου. Ο νέος αυτοκράτορας, Αδριανός, κάλεσε τον Ευστάθιο να προσφέρει θυσίες στα είδωλα για να γιορτάσουν τη νίκη. Ο Άγιος αρνήθηκε κατηγορηματικά, δηλώνοντας:

«Είμαι Χριστιανός και προσκυνώ μόνο τον αληθινό Θεό, ο Οποίος μου χάρισε τη νίκη και μου επέστρεψε την οικογένειά μου».

Οργισμένος ο αυτοκράτορας, διέταξε να ρίξουν την οικογένεια στα λιοντάρια, αλλά τα θηρία υποκλίθηκαν μπροστά τους. Τότε, διατάχθηκε ο πιο φρικτός θάνατος: τους έκλεισαν μέσα σε έναν πυρακτωμένο χάλκινο ταύρο. Εκεί, προσευχόμενοι και ψάλλοντας, παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Θεό το έτος 117 μ.Χ. Όταν μετά από τρεις ημέρες άνοιξαν τον χάλκινο ταύρο, τα σώματά τους ήταν εντελώς άθικτα από τη φωτιά και τα πρόσωπά τους έλαμπαν.

---

Το Απολυτίκιο του Αγίου

Ήχος α'. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Ἀγρευθεῖς οὐρανόθεν πρὸς εὐσέβειαν ἔνδοξε,
τῇ τοῦ σοὶ ὀφθέντος δυνάμει, δι' ἐλάφου Εὐστάθιε,
ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς,
καὶ ἤστραψας ἐν ἄθλοις ἱεροῖς,
σὺν τῇ θείᾳ σου συμβίῳ καὶ τοῖς υἱοῖς,
φαιδρύνων τοὺς βοώντας σοι.
Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,
δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι,
δόξα τῷ δείξαντί σε ἐν παντί,
Ἰὼβ παμμάκαρ δεύτερον.

Νεοελληνική Απόδοση:
Αφού κυνηγήθηκες από τον ουρανό προς την ευσέβεια, ένδοξε Ευστάθιε, με τη δύναμη Εκείνου που σου φανερώθηκε μέσω του ελαφιού, υπέμεινες ποικίλους πειρασμούς και έλαμψες με τους ιερούς σου άθλους, μαζί με τη θεία σύζυγό σου και τα παιδιά σου, χαροποιώντας όσους σου φωνάζουν: Δόξα στον Χριστό που σε δόξασε, δόξα σε Εκείνον που σε στεφάνωσε, δόξα σε Εκείνον που σε ανέδειξε σε όλα, μακάριε, ως έναν δεύτερο Ιώβ.

Χρόνια Πολλά σε όσους και όσες γιορτάζουν σήμερα! Είθε ο Άγιος Ευστάθιος να πρεσβεύει για όλους μας και να μας χαρίζει την ακλόνητη υπομονή του.