Οι Αρχαίοι Έλληνες προφητεύουν για τον Ιησού Χριστό
Σύμφωνα με τον Μέγα Κωνσταντίνο, ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός επέλεξε την Σίβυλλα την Ερυθραία για προφήτισσά Του! Και όλα όσα προφήτευσε της παρουσιάστηκαν από τον ίδιο τον Θεό.
Όσον αφορά αυτούς που υποπτεύονται και αμφισβητούν την εγκυρότητα της προφητείας, την πατρότητά της, αλλά και την εποχή κατά την οποία εγράφη, ο Κωνσταντίνος με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αποκλείει το ενδεχόμενο πλαστογράφησής της.
Πώς όμως είναι τόσο σίγουρος για αυτά που γράφει και από πού αντλεί αυτή του την βεβαιότητα;
Την απάντηση μάς την δίνει ο ίδιος:
«ΩΜΟΛΟΓΗΤΑΙ ΓΑΡ ΚΙΚΕΡΩΝΑ ΕΝΤΕΤΥΧΗΚΟΤΑ ΤΩ ΠΟΙΗΜΑΤΙ ΜΕΤΕΝΕΓΚΕΙΝ ΤΕ ΑΥΤΟ ΕΙΣ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΔΙΑΛΕΚΤΟΝ ΚΑΙ ΕΝΤΑΞΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟΙΣ ΕΑΥΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΣΙΝ».
Δηλαδή:
«Διότι ομολογείται ότι ο Κικέρων, αφού βρήκε το ποίημα, το μετέφρασε στην λατινική διάλεκτο και το ενέταξε στα δικά του συγγράμματα». (Ευσέβιος, Βασιλέως Κωνσταντίνου λόγος ον έγραψε τω των αγίων συλλόγω, λόγος 5ος, κεφ. 18)
Σύμφωνα με τον Μέγα Κωνσταντίνο, έναν αιώνα πριν από την Έλευση του Χριστού, ο ιστορικός Κικέρων είχε ήδη μεταφράσει την προφητεία της Ερυθραίας στην λατινική γλώσσα και την είχε εντάξει στα συγγράμματά του!
Την ίδια πληροφορία καταγράφει και ο Επίσκοπος Ευσέβιος, ο οποίος υπήρξε διευθυντής του μεγαλύτερου εργαστηρίου αντιγραφής χειρογράφων της εποχής του και εμβριθής μελετητής της ελληνικής γραμματείας, οπότε γνωρίζει πολύ καλά τις πηγές που αναφέρει. Ο Ευσέβιος, αφού διέσωσε τον Λόγο του Κωνσταντίνου, τον εχώρισε σε ενότητες και έθεσε επικεφαλίδες. Η ενότητα που περιέχει την προφητεία της Ερυθραίας έχει την κάτωθι επικεφαλίδα:
ιθ΄. ΟΤΙ Η ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΑΝΤΕΙΑ ΠΑΡ’ ΟΥΔΕΝΟΣ ΤΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΠΛΑΣΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ ΣΙΒΥΛΛΗΣ ΕΣΤΙΝ, ΗΣ ΤΑΣ ΒΙΒΛΟΥΣ ΚΙΚΕΡΩΝ Ο ΠΡΟ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΡΩΜΑΪΣΤΙ ΜΕΤΕΦΡΑΣΕ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΒΕΡΓΙΛΙΟΣ ΜΕΜΝΗΤΑΙ ΑΥΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΚΟΥ ΤΟΚΟΥ, ΔΙ’ ΑΙΝΙΓΜΑΤΩΝ ΦΟΒΩ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΝΤΩΝ ΥΜΝΗΣΑΣ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ. (Ευσέβιος, Βασιλέως Κωνσταντίνου λόγος ον έγραψε τω των αγίων συλλόγω, λόγος 5ος, εισαγωγή)
Ο Ευσέβιος, όπως και ο Κωνσταντίνος, εξιστορεί και επεξηγεί ότι η προφητεία της Ερυθραίας δεν αποτελεί πλαστογράφηση κάποιου ανθρώπου μέσα από την Εκκλησία, διότι τα βιβλία της μεταφράστηκαν από τον Κικέρωνα στην λατινική γλώσσα πριν από την Έλευση του Χριστού. Στην ίδια Σίβυλλα αναφέρεται προ Χριστού και ο Βιργίλιος.
Αυτά τα λατινικά συγγράμματα είναι πιθανόν να ανέγνωσαν ο Ευσέβιος και ο Μέγας Κωνσταντίνος, και γι’ αυτό ήταν τόσο σίγουροι για την εγκυρότητά τους.
Τα λατινικά αυτά συγγράμματα σήμερα δεν διασώζονται. Διασώζεται όμως το κάτωθι απόσπασμα του Κικέρωνα από το έργο του De Divinatione:
«Εμείς πιστεύουμε στους χρησμούς της Σίβυλλας που εκείνη έδινε, όπως λέγεται, σε κατάσταση έκστασης. Όπως εθεωρείτο λίγο καιρό πριν για μία μη τεκμηριωμένη φήμη που είχε διαδοθεί στον κόσμο, την οποία ένας επεξηγητής αυτών των χρησμών προσφέρθηκε να καταθέσει στη Σύγκλητο λέγοντας ότι, αυτός που πραγματικά είναι ήδη βασιλιάς μας, αυτός θα έπρεπε να λάβει και τον τίτλο του βασιλιά, εάν θα θέλαμε να σωθούμε. Εάν αυτό είναι γραμμένο στα σιβυλλικά βιβλία, για ποιον άνθρωπο και σε ποιον χρόνο αναφέρεται;»2 (Κικέρων, De Divinatione, βιβλ. 2, κεφ. 54)
Ο Κικέρων αναφέρεται σε κάποιον χρησμό της Σίβυλλας που είχε διαδοθεί κατά την εποχή του. Ο χρησμός αυτός διακηρύττει ότι οι άνθρωποι θα σωθούν μόνον εάν αναγνωρίσουν ως βασιλέα τους, Αυτόν που πραγματικά είναι βασιλέας τους! Και επειδή ο χρησμός την εποχή εκείνη ήταν ανεξήγητος, ο Κικέρων αναρωτιέται ποιος μπορεί να είναι αυτός ο βασιλέας και ποια η εποχή του, αδυνατώντας βεβαίως να κατανοήσει ότι ο χρησμός αναφέρεται στον Βασιλέα των βασιλέων.
Και συνεχίζει ο Κικέρων στα σχόλιά του:
«Το ότι αυτός ο χρησμός δεν είναι αποκύημα ενός φαντασιόπληκτου νου, το αποδεικνύει και η κατασκευή αυτών των στίχων (που είναι ένα κατασκεύασμα εκλεπτυσμένης και προσεγμένης τέχνης και όχι ένα εκστατικό παραλήρημα), είναι ένας τύπος σύνθεσης ο οποίος συνηθίζεται να αποκαλείται ακροστιχίδα, μέσα στην οποία διαβάζονται τα πρώτα γράμματα κάθε στίχου τοποθετημένα σε μία λογική έκφραση... Και στα βιβλία τα σιβυλλικά ολόκληρος ο χρησμός εμφανίζεται από τον πρώτο στίχο της κάθε φράσης τοποθετώντας με σειρά τα πρώτα γράμματα αυτής της φράσης. Αυτός είναι ο τρόπος που συνθέτει ένας συγγραφέας και όχι ένας φαντασιόπληκτος, αλλά κάποιος που εργάζεται με ιδιαίτερη ακρίβεια και όχι κάποιος ανόητος. Γι’ αυτό την κρατάμε φυλαγμένη την Σίβυλλα, όπως μας παραδόθηκε από τους προγόνους μας».3 (Κικέρων, De Divinatione, βιβλ. 2, κεφ. 54)
Ο χρησμός της Σίβυλλας σχηματίζει σύμφωνα με τον Κικέρωνα μία ιδιαίτερα ευφυή και εκλεπτυσμένη ακροστιχίδα. Ο χρησμός, λοιπόν, ο οποίος αναφέρεται στον βασιλέα που θα σώσει τους ανθρώπους, δείχνει να έχει κοινά σημεία με τον χρησμό της Ερυθραίας, όχι μόνον λόγω της ακροστιχίδας, αλλά και διότι στον δεύτερο στίχο της προφητείας της Σίβυλλας της Ερυθραίας αναγράφεται η Έλευσις του Βασιλέα των αιώνων.
Πότε όμως ο Μέγας Κωνσταντίνος ανέγνωσε για πρώτη φορά τις προφητείες της Σίβυλλας της Ερυθραίας και ποιος ήταν αυτός ο οποίος τον πληροφόρησε;
Την απάντηση μας δίνει ο Γεννάδιος Σχολάριος, ο πρώτος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης μετά από την Άλωση του 1453.
Η απάντηση του Πατριάρχη Γενναδίου προέρχεται από μία ανέκδοτη ομιλία του, ένα μέρος της οποίας έχει καταγραφεί από τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη σε μία υποσημείωση του στον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Σύμφωνα με την ομιλία αυτή του Πατριάρχη Γενναδίου, ο Μέγας Κωνσταντίνος, αν και ασπαζόταν από μικρή ηλικία την πατρώα ελληνική θρησκεία, ωθήθηκε προς την χριστιανική πίστη όταν ανέγνωσε μία συλλογή των Σιβυλλικών χρησμών η οποία εφυλάσσετο στην Βασιλική Βιβλιοθήκη της Ρώμης.
Οι χρησμοί αυτοί γνωστοποιήθηκαν στον Κωνσταντίνο από τον υιό του, Κρίσπο. Ο δε Κρίσπος, γνώρισε τους χρησμούς από τον δάσκαλό του Φιρμιανό Λακτάντιο, ο οποίος τους ανακάλυψε κατά το χρονικό διάστημα που εργαζόταν ως φύλακας στην Βασιλική Βιβλιοθήκη της Ρώμης.
Γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης:
«ΔΙΟΤΙ Ο ΦΙΡΜΙΑΝΟΣ ΛΑΚΤΑΝΤΙΟΣ, ΣΟΦΩΤΑΤΟΣ, ΩΝ, ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΡΩΜΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ, ΕΚ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΩΝ ΣΙΒΥΛΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΧΡΗΣΤΗΡΙΩΝ ΤΩΝ ΦΑΝΕΡΩΣ ΔΙΑΓΓΕΛΟΝΤΩΝ, ΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ, ΦΩΤΙΣΘΕΙΣ, ΕΠΙΣΤΕΥΣΕ ΤΩ ΧΡΙΣΤΩ. ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΙΣΠΟΝ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΕΓΕΝΕΤΟ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΠΙΣΤΕΩΣ. Ο ΔΕ ΚΡΙΣΠΟΣ ΠΑΛΙΝ ΕΦΑΝΕΡΩΣΕ ΤΑΣ ΒΙΒΛΟΥΣ ΤΑΥΤΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΑΥΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΝ, ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΩΦΕΛΗΣΕΝ ΑΥΤΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΣΑΙ ΤΩ ΧΡΙΣΤΩ, ΩΣ ΛΕΓΕΙ ΤΟΥΤΟ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΣΧΟΛΑΡΙΟΣ ΕΙΣ ΤΙΝΑ ΑΝΕΚΔΟΤΟΝ ΔΙΑΛΕΞΙΝ ΜΕΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΟΥ ΤΙΝΟΣ, ΠΕΜΦΘΕΝΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΤΩΝ ΑΓΑΡΗΝΩΝ ΝΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΥΤΟΝ». (Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Σεπτέμβριος ΙΔ΄, σελ. 286, σχόλια του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη, έκδ. μοναχού Βίκτωρος Ματθαίου)
Ο Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος μάς αποκαλύπτει ότι, η ανάγνωση των βιβλίων των Σιβυλλών ώθησε και τον Λακτάντιο και τον Μέγα Κωνσταντίνο να αναγνωρίσουν την Θεότητα του Ιησού Χριστού!
Ο Γεννάδιος, πριν χειροτονηθεί Πατριάρχης, ήταν αριστοτελικός φιλόσοφος και μελετούσε την ελληνική γραμματεία στην περίφημη Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης, όπου είχε ελεύθερη πρόσβαση ως φύλακας (σχολάριος) των παλατιών. Γι’ αυτό και ονομαζόταν Σχολάριος. Σε αυτή τη βιβλιοθήκη υπήρχε ένα βιβλίο στο οποίο περιέχονταν οι χρησμοί των Σιβυλλών, αλλά και άλλοι χρησμοί των ελληνικών μαντείων περί του Ιησού Χριστού.
Το 1453, κατά την Άλωση της Πόλης από τους Τούρκους, η αυτοκρατορική βιβλιοθήκη λεηλατείται και τα βιβλία των Σιβυλλών χάνονται, όπως καταγράφει ο ίδιος ο Γεννάδιος στο κάτωθι πολύτιμο χειρόγραφο που προέρχεται από την Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων.
Κώδιξ Gr . 1293, φ.29α. Διήγησις Γενναδίου Σχολαρίου, 1511 μ.Χ. Παρίσι, Bibliotheque Nationale.
«Αλγώ δε πάλιν, ότι μη τας των Σιβυλλών και των εν Δελφοίς, και Δάφνη μαντείων προαγορεύσεις περί Χριστού, δούναι σοι δύναμαι, ας εν ενί βιβλίω συντεθειμένας παλαιοτάτων εγγραφείσας βιβλίων απωλέσαμεν μετά πολλών άλλων βιβλίων, εν τη της πόλεως αρπαγή... Σίβυλλα δε θεοβούλην σημαίνει. Εκείνα πολλά περί πολλών προειπούσαι, μάλιστα περί του κατά τον Ιησούν μυστηρίου προειρήκασι φανερώς. Αλλά και τα Ελλήνων μαντεία, χρησμούς τοιούτους εξέδωκαν. Όθεν εν τι πολλών των τότε πεισάντων τους εν Ελλάδι, τη του Χριστού πίστει προσθέσθαι, και η των τοιούτων εγένετο χρησμών μαρτυρία».
Δηλαδή:
«Πονώ όμως, πάλι, διότι δεν μπορώ να μεταδώσω σ’ εσένα τις προαναγγελίες περί του Χριστού των Σιβυλλώνκαι των μαντείων στους Δελφούς και στη Δάφνη, τις οποίες σ’ ένα βιβλίο συγκεντρωμένες και γραμμένες χάσαμε μαζί με πολλά άλλα βιβλία κατά τη λεηλασία της Πόλης... Σίβυλλα δε σημαίνει εκείνη που φανερώνει τη θέληση του Θεού. Εκείνα τα πολλά και περί πολλών αφού προείπαν, ιδιαίτερα το Μυστήριο του Ιησού έχουν προαναγγείλει ολοφάνερα. Αλλά και τα μαντεία των Ελλήνων εξέδωσαν τέτοιους χρησμούς· από τους οποίους, ένα από τα πολλά που έπεισαν για την πίστη περί του Χριστού στην Ελλάδα, να προσθέσουμε ότι υπήρξε και η μαρτυρία αυτών των χρησμών». (Διήγησις Γενναδίου Σχολαρίου, από αντίγραφο του 1511 του Παύλου Κολυβά.)
Ο Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος «πονάει» για την απώλεια των χρησμών των Σιβυλλών και του μαντείου των Δελφών περί του Ιησού Χριστού!
Οι χρησμοί αυτοί, σύμφωνα με την καταγραφή του, «έχουν προαναγγείλει ολοφάνερα το Μυστήριο του Ιησού» και επιπλέον ώθησαν πολλούς Έλληνες στην αποδοχή της χριστιανικής πίστης!
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ...
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:
1. «ΚΑΙ ΤΑΥΤΑ ΤΗ ΠΑΡΘΕΝΩ ΔΗΛΑΔΗ ΘΕΟΘΕΝ ΕΠΕΣΤΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΑΙ. ΜΑΚΑΡΙΑΝ ΔΕ ΑΥΤΗΝ ΕΓΩΓΕ ΚΡΙΝΩ. ΗΝ Ο ΣΩΤΗΡ ΕΞΕΛΕΞΑΤΟ ΠΡΟΦΗΤΙΝ ΤΗΣ ΕΑΥΤΟΥ ΠΕΡΙ ΗΜΩΝ ΠΡΟΜΗΘΕΙΑΣ. ΑΛΛΑ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΠΙΣΤΟΥΣΙΝ ΚΑΙ ΤΑΥΤΑ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ ΕΡΥΘΡΑΙΑΝ ΓΕΓΕΝΗΣΘΑΙ ΣΙΒΥΛΛΑΝ ΜΑΝΤΙΝ, ΥΠΟΠΤΕΥΟΥΣΙ ΔΕ ΤΙΝΑ ΤΩΝ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΗΣ ΟΥΚ ΑΜΟΙΡΟΝ ΤΑ ΕΠΗ ΤΑΥΤΑ ΠΕΠΟΙΗΚΕΝΑΙ, ΝΟΘΕΥΕΣΘΑΙ ΤΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΣΙΒΥΛΛΗΣ ΘΕΣΠΙΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΛΕΓΕΣΘΑΙ, ΕΧΟΝΤΑ ΒΙΩΦΕΛΕΙΣ ΓΝΩΜΑΣ ΤΗΝ ΠΟΛΛΗΝ ΤΩΝ ΗΔΟΝΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΤΟΥΣΑΣ. ΕΞΟΥΣΙΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΝ ΣΩΦΡΟΝΑ ΤΕ ΚΑΙ ΚΟΣΜΙΟΝ ΒΙΟΝ ΟΔΗΓΟΥΣΑΣ. ΕΝ ΠΡΟΦΑΝΕΙ ΔΕ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΗΣ ΤΩΝ ΗΜΕΤΕΡΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΣΥΛΛΕΞΑΣΗΣ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΟΝ, ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΗΔΕΝΑ ΤΟΠΑΖΕΙΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΘΟΔΟΝ ΚΑΙ ΚΡΙΣΙΝ ΓΕΓΕΝΗΣΘΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΩΣ ΠΑΛΑΙ ΠΡΟΛΕΧΘΕΝΤΩΝ ΥΠΟ ΣΙΒΥΛΛΗΣ ΤΩΝ ΕΠΩΝ ΨΕΥΔΟΣ ΔΙΑΦΗΜΙΖΕΣΘΑΙ».
2. «Noi crediamo ai carmi della Sibilla, che essa, si dice, pronuncio in stato di esaltazione. Si credeva poco tempo fa, per una diceria senza fondamento diffusasi tra la gente, che un interprete di tali carmi si apprestasse a dire in Senato che colui che di fatto era gia nostro re avrebbe dovuto anche ricevere il titolo regale, se volevamo esser salvi. Se questo e scritto nei libri sibillini, a quale uomo e a quale tempo si riferisce? »
3. «Che quel carme, poi, non sia il parto di uno spirito invasato, lo rivela sia la fattura dei versi stessi (che sono un prodotto di arte raffinata e accurata, e non di un eccitazione e di impulso), e quel tipo di composizione che si suol chiamare «acrostico», nella quale, leggendo di seguito le prime lettere di ciascun verso, si mette insieme un'espressione di senso compiuto....E nei libri sibillini, l'intero carme risulta dal primo verso di ciascuna frase, mettendo di seguito le prime lettere di quella frase. Questo e il modo di procedere di uno scrittore, non di un invasato; di uno che lavora con minuta accuratezza, non di un folle. Percio teniamo ben appartata e segregata la Sibilla, in modo che, come ci e stato tramandato dai nostri antenati..
ΈΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ Α Μερος
Μεγάλη δημοσιογραφική ἔρευνα για το Βυζάντιο τοῦ Ἰωάνννη Σπ. Λαζαράκου – jlazarkosdim@yahoo.gr
Μέρος Πρῶτο (1ο) Ἡ Εἱμαρμένη τοῦ Βυζαντίου
ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ: Σήμερα, 24 Μαΐου 2024 καὶ ἡμέρα Παρασκευή, μὲ τὴ χάρη τῆς Κεχαριτωμένης Παναγίας, Ἀεἰπαρθένου Μαρίας, Θεοτόκου Παντανάσσης, ἐκπληρώνω μία πολὺ παλιὰ ἐπιθυμία μου. Δημοσιεύω στὸν ἔγκριτο ἱστότοπο «Ἡ ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ» τὴν ἔρευνά μου γιὰ τὸ Βυζάντιο καὶ ἡ ὁποία ἐμπεριέχει τμῆμα δημοσιευμένων ἐρευνῶν μεγάλων Ἑλλήνων καὶ Ξένων Βυζαντινολόγων, καθὼς ἐπίσης καὶ συγγραφὲς διαφόρων μελετητῶν καὶ ἐρευνητῶν. Ἐπίσης στὴν ἔρευνα ποὺ θὰ δημοσιεύσουμε σὲ πολλὲς συνέχειες θὰ συμπεριλαμβάνονται καὶ ἀναρτήσεις ὰπὸ τὸ Διαδίκτυο. Ὅπὼς γνωρίζουν, οἱ ἀναγνώστες ποὺ ἤδη μὲ γνωρίζουν, τόσο ἀπὸ τὶς ἐπισκέψεις τοὺς στὸν παρόντα ἱστότοπο, ὅσο καὶ σὲ ἄλλους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν ἔντυπο Τύπο, πάντα ἀναφέρω τὶς Πηγὲς καὶ τὰ βοηθήματά μου. Αὐτὸ φυσικὰ εἶναι τὸ αὐτονόητο γιὰ κάθε μελετητῆ καὶ ἐρευνητὴ ποὺ δημοσιεύει διάφορες ἐργασίες του καὶ οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται, ἔστω καὶ μερικῶς, σὲ ξένες μελέτες ἢ ἔρευνες.
Ὁ συμπατριώτης μου (Μανιάτης-Πειραιώτης) Καθηγητής, Ἠλίας Γ. Λάσκαρης, στὸ βιβλίο τοῦ «ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ»1 μεταξὺ τῶν ἄλλων γράφει στὸν Πρόλογό του:
«Σήμερα σὲ μὶα ἐποχὴ ἔξαρσης τῶν ἐθνικισμῶν στὴν Εὐρώπη καὶ ἰδιαίτερα στὴν εὐαίσθητη περιοχὴ τῶν Βαλκανίων, νομίζω ὅτι ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ Βυζαντίου εἶναι, περισσότερο ἀπὸ ἄλλοτε, ὄχι μόνο ἀναγκαία ἀλλὰ καὶ ἐκτάκτως ἐπιτακτική.
Καὶ τοῦτο διότι τὸ Βυζάντιο ὑπῆρξε μὶὰ μεγάλη αὐτοκρατορία πὸὺ διαδραμάτισε πρωταγωνιστικὸ ρόλο στὴ μεσαιωνικὴ ἱστορία τῆς Εὐρώπης, τῆς Δυτικῆς Ἀσίας, τῆς Βόρειας Ἀφρικῆς, ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες. Ὑπῆρξε τὸ πιὸ ὄργανωμένό κράτος τοῦ Μεσαίωνα, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ τετάρτου ὡς τὸ τέλος τοῦ δωδέκατου αἰώνα».
Ἀναμφισβήτητο γεγονὸς εἶναι ὅτι ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία διαδραμάτισε πρωταγωνιστικὸ ρόλο στὴ μεσαιωνικὴ ἱστορία τῆς Εὐρώπης κυρίως, ἀλλὰ καὶ τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Βορείου Ἀφρικῆς. Πλῆθος Ἐρευνητῶν – Βυζαντινολόγων τὸ ὰποδεικνύουν αὐτὸ μὲ τὶς μελέτες καὶ ἔρευνές τους. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ Γάλλος καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου τῶν Παρισίων, Charles DIEHL, πoὺ στὸ πεντάτομο ὑπὲρ πολυτελῆ ἔργο του μὲ τίτλο «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ»2 γράφει: «Ἂν δὲν ὑπήρχε τὸ Βυζάντιο ἡ Εὐρώπη δὲν θὰ γνώριζε τὶς δόξες τῆς Ἀναγεννήσεως».
Ἡ Ἀναγέννηση, ὡς γνωστό, ἀποτελεὶ περίοδο τῆς ευρωπαϊκῆς ἱστορίας (14ος – 17ος αἰώνας), ἡ ὁποία ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Ἰταλία καὶ εἶχε κύρια γνωρίσματά της τὴν ἀναβιώση τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς ἀρχαιότητας (ἀνθρωπισμός), τὴν ἔκρηξη τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης καὶ τὴν ἄνθιση τῶν καλῶν τεχνῶν, τῆς ποίησης καὶ τοῦ θεάτρου.3
Ἐπίσης ἡ πρὸ τῆς Ἀναγεννήσεως Ἐποχὴ τοῦ Μεσαίωνα εἶναι ἡ περίοδος τῆς εὐρωπαϊκῆς ἰστορίας πὸὺ συμβατικὰ ὁρίζεται ἀπὸ τὴν κατάλυση τοῦ Δυτικοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους (476) μέχρι τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Τούρκους (1453) καὶ ἀποτελεῖ τὴ μετάβαση ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα στοὺς νεότερους χρόνους.3
Ἡ Βυζαντινὴ Περίοδος 527-1453 (ἀπὸ τὸν Ἰουστινιανὸ μέχρι τἠν Ἅλωση τῆς Πόλης) ἀποτελεῖ τὴν Τρίτη Περίοδο τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας.4 Αὐτὸ κάνει ἀκόμη πιὸ ἐπιτακτικὸ στοὺς Ἕλληνες νὰ μάθουν σὲ βάθος τὴν Βυζαντινὴ Ἱστορία ποὺ δυστυχῶς λίγοι σήμερα ἔχουν ἐντρυφήσει σὲ αὐτό. Ἐξ’ ἄλλου αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ σπουδαιότερος λόγος τῆς παρούσας δημοσίευσης μας.
Τὸ γυναικεῖο φῦλο τόσο κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ οἰκιστὴ Μεγαρέως, Βασιλέως Βύζαντα (7ο αἰώνα π.Χ.), ὅσο καὶ ἀπό την ἵδρυση τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους (Μ. Κωνσταντῖνος 330 μ.Χ.) ἕως καὶ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τόὺς Ὀθωμανοὺς (ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῦ Παλαιολόγου 1453), ἐνίοτε οἱ γυναῖκες ἔπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο.
Ἡ γυναῖκα τοῦ Βύζαντα Φιδάλεια, κόρη τοῦ Βαρβύσου καὶ ἀδελφὴ τοῦ Στρόμβου, πάντα σύμφωνα μὲ τὴ Μυθολογία μας, βοήθησε οὐσιαστικὰ τὸν ἄντρα της νὰ νικήσει τοῦς ἐχθρούς του. Λέγεται μάλιστα πὼς ὅταν ὁ Βύζαντας κατεδίωκε τοῦς ἐχθρούς του στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Θράκης, ἐπιτέθηκε στὸ Βυζάντιο ὁ Βασιλιᾶς Ὀδρυσσών. Τότε ἡ Φιδάλεια μὲ ἄλλες γυναῖκες ἔσωσαν τὴν πόλη διασκορπίζοντας φίδια στὸ στρατόπεδο τοῦ ἐχθροῦ. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἡ Φιδάλεια ἀντιμετώπισε καὶ τὸν ἀδελφό της Στρόμβο ποὺ κι αὐτὸς ἐπιτέθηκε κατὰ τοῦ Βυζαντίου ὅταν οἱ ἄνδρες πολεμοῦσαν άλλοῦ. Γιὰ τὴν πράξη της αὐτὴ στήθηκε .ἄγαλμα τῆς Φιδάλειας μὲ τὸ ὄνομα «Γυναικῶν Λιμήν», «Γυναικόπολης» ἢ «Γυναικόςπολις».5
Πολλοὺς αἰῶνες ἀργότερα ἱδρύεται ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία, ἀφοῦ ἡ ἀνθρωπότητα γνώρισε ἀνατολικὲς καὶ δυτικὲς Αὐτοκρατορίες. Ἀπὸ τὴν ἵδρυσὴ τῆς μέχρι καὶ τὴν πτώση τῆς Κωνσταντινούπολης στὴν Αὐτοκρατορία ἔζησαν πολλὲς ἀξιόλογες γυναῖκες καὶ οἱ ὁποῖες σημάδεψαν τὴν πορεία καὶ τὴ μοῖρα της. Ὅπως ἡ Ἁγία Ἑλένη, ἡ Πουλχερία, ἡ Θεοφανὼ καὶ πολλὲς ἄλλες
Τρίτη 29 Μαΐου 1453, ἡ ἀποφράδα ἡμέρα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τῆς Εὐρώπης, τῆς Οἰκουμένης. ἡ Πόλις ἐάλω, ἡ Πόλις ἔπεσε! Ἀλλοίμονο, οἱ Ὀθωμανοὶ τώρα ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ κυριέψουν τὴ Μεσόγειο, τὴ Βόρεια Ἀφρική, τὴ Μέση Ἀνατολή, τὰ Βαλκάνια. Τὴ Δυτική, Βόρεια, Κεντρικὴ καὶ Νότια Εὐρώπη. ἡ Αὐτοκρατορία ποὺ τοὺς ἐμπόδιζε ὑποδουλώθηκε ὁλοσχερῶς, πέρασε στὸ ἱστορικὸ παρελθόν, ὅπως αὐτὴ τῶν Βαβυλωνίων, Μήδων- Περσῶν, Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ Ρωμαίων. ἡ ἱστορία ἔχει καταγράψει γιὰ κάθε αὐτοκρατορία τὴν ἀκμὴ καὶ τὴν παρακμή. Ἔχει καταγραφεῖ λοιπὸν καὶ τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας ἡ ἀκμὴ καὶ ἡ παρακμὴ καὶ τὰ ὁποῖα παρουσιάζουμε, ἤδη, στὸν ἱστότοπό μας, ἡ ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ, σὲ συνέχειες. Κρατεῖστε τὰ δημοσιεύματα αὐτὰ, τῆς ἔρευνας γιὰ τὸ Βυζάντιο στὸ ἀρχεῖο σας καὶ θὰ ἔχετε ἔγκριτα στοιχεῖα γιὰ τὸ Κράτος τοῦ Βυζαντίου ποὺ θὰ αφοροῦν τὴ Διοίκησή του, τὴν Οἰκονομία του, τὴ Δικαιοσύνη του, τὸ Στρατὸ καὶ τὴν Ὀργάνωσή του, τὴν ταραχώδη πορεία τοῦ σὲ σχέση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ Ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τῶν ἁγίων Πατέρων ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους, ἡ κοινωνικὴ καὶ πολιτική του ὀντότητα, ἡ Διπλωματία του, οἱ φίλοι καὶ οἱ ἐχθροί του, καθὼς ἐπίσης καὶ πολλὰ ἄλλα.
Στὶς 11 Μαΐου τοῦ 330 μ.Χ. ὁ Ἅγιος καὶ Μέγας Κωνσταντῖνος ἐγκαινιάζει ἐπίσημα τὴ νέα τοῦ Πρωτεύουσα στὶς ἀκτὲς τοῦ Βοσπόρου. Στὸ Βυζάντιο. Στὶς 29 Μαΐου 1453 μ.Χ. ἡ Πόλις πέφτει στὰ χέρια τοῦ βάρβαρου Ὀθωμανοῦ, Τούρκου Μωάμεθ Β΄ τοῦ λεγόμενου Πορθητῆ. ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία μετὰ ἀπὸ 1123 χρόνια καὶ μιᾶς πραγματικῆς αὐτοκρατορικὴς πορείας, μὲ ὅλα τὰ θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικά, σταμάτησε νὰ ὑπάρχει. δρόμος τῶν βαρβάρων Ὀθωμανῶν ἧτὰν πλέον ἐλεύθερος γιὰ νὰ κατασφάξουν καὶ νὰ κατακυριεύσουν ὄχι μόνο τὰ βυζαντινὰ ἐδάφη καὶ τὶς παλαιὲς κτήσεις τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐκτὸς αὐτῆς φίλους ἢ ἐχθρούς. Λατίνους, Φράγκους, Βησιγότθους, Σλάβους, Πέρσες κ.λ.π. Ὅλὰ αὐτὰ συνέβησαν καὶ ὡς γνωστὸ ἡ ἱστορία τὰ ἔχει ἤδη καταγράψει.
Ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία Μάϊο ἱδρύθηκε ἀπὸ Κωνσταντῖνο καὶ Μάϊο χάθηκε ἐπὶ Κωνσταντίνου. Ἔφθασαν τὰ ὅριά της (Δυτικὰ) στὰ Γάδειρα (Γιβραλτάρ), Μάλακα καὶ Καρθαγένη (Σημερινὴ Νότια Ἱσπανία) ποῦ συνόρευε μὲ τὸ κράτος τῶν Βησιγότθων. Μετὰ τὴ Μασσαλία τοῦ κράτους τῶν Φράγκων καὶ ἀπὸ τὴν Πολόντια, Τουρίνο, Μεδιόλανο (Μιλάνο) ξεκινοῦσε καὶ πάλι ἡ Αὐτοκρατορία ἀνατολικὰ μέχρι τήν Ὀδησσό, τμῆμα καὶ ἐκβολὲς τοῦ Δούναβη, Κωνσταντινούπολη καὶ ἔφθανε πέρα ἀπὸ τὴν Τραπεζοῦντα. Κατέβαινε Νότια περικλείοντας τὴ Συρία - Δαμασκό, ἐδάφη τοῦ σημερινοῦ Ἰράκ, τὰ Ἱεροσόλυμα, ὁλόκληρη τὴν Παλαιστίνη, Ἰὀρδανία, Λίβανο καὶ μεγάλο τμῆμα τῆς Ἀραβικῆς Χερσονήσου. Στὴ συνέχεια ἐπεκτεινόταν Δυτικὰ συμπεριλαμβάνοντας ὅλο τὸ Βόρειο γεωγραφικὸ τμῆμα τῆς Βορείου Ἀφρικῆς μέχρι τις Ταγγέρη καὶ Θεούτα (Ἀτλαντικὸ Ὠκεανό, Στενὰ τῆς Κάλπης ἢ Γιβραλτάρ). Σχὲδὸν ὁλόκληρη ἡ Μεσόγειος ἀνῆκε στὴ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία.
Στὴν Αὐτοκρατορία βασίλευσαν πολλοὶ Αὐτοκράτορες Θρᾶκες, ἀκόμη καὶ ὁ ἔνδοξος Ἰουστινιανὸς Α΄ (527- 565 μ.Χ.), σύμφωνα μὲ τὸν Μεγάλο Ρῶσο Βυζαντινολόγο Vasiliev (Βασίλιεβ). Ὅμως οἱ Δυτικοὶ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ἀκόμη τῆς ἵδρυσής της τὴν πολέμησαν λυσσαλέα. Θὰ τολομούσαμε νὰ ποῦμε πὼς ἀκόμη καὶ σήμερα τὴν πολεμοῦν, ἀφοῦ καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, χωρὶς κανέναν σεβασμὸ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἱστορία, ἀφήνει ἐκτὸς τῆς ἱστορίας της, τὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ καὶ Ρωμαϊκὴ καὶ την ἵδρυση τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας ξεκινῶντας ἀπὸ τὸν σφετεριστὴ τοῦ τίτλου τοῦ «Αὐτοκράτορα» Καρλομάγνο.
Παράδοξο τῆς Βυζαντινῆς Εἰμαρμένης γιὰ πολλοὺς ἐρευνητὲς καὶ μελετητὲς τῆς Βυζαντινῆς ἱστορίας ἀποτελεῖ ὅτι ἡ Αὐτοκρατορία τοῦ Βυζαντίου ἱδρύεται μῆνα Μάϊο (11 Μαΐου 330 μ.Χ.) ἀπὸ τὸν Μέγα καὶ Ἅγιὸ Κωνσταντῖνο καὶ μέσα στὴν τραγικὸ ξεπεσμό της (θρησκευτικό, κοινωνικοπολιτικὸ καὶ οἰκονομικὸ) τὸ 1453 29 Μαΐου πέφτει στὰ χέρια τοῦ ἐξαιρετικὰ βάρβαρου κατακτητῆ. Τελευταῖος Αὐτοκράτορας καὶ πάλι Κωνσταντῖνος, ὁ τραγικός, ἀλλὰ καὶ τόσο ἡρωϊκὸς Παλαιολόγος!
Μὶα ἐντελῶς ἰδιαίτερη ἱστορικὴ πορεία πὸὺ ὀφείλουμε ὄχι μόνο οἱ σημερινοί Ἕληνες νὰ γνωρίσουμε ἀλλὰ καὶ ὁ κάθε ἄνθρωπος πὸὺ θέλει νὰ συγκαταλέγεται στοὺς μορφωμένους.
Διαβᾶστε στὸ ἐπόμενο:
Ἡ ἵδρυση τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ὅσα χαρακτήριζαν τὴ νέα αὐτοκρατορία.
Ἡ κρίση τῆς εἰσβολῆς τῶν βαρβάρων.
Συνεχίζεται
1. ΗΛΙΑ Γ. ΛΑΣΚΑΡΗ ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ – ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΤΟΜΟΣ Α΄ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ – ΠΕΡΑΜΑ 1999.
2. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ – Charles Diehl- ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΗΛΙΑΚΗ ΑΘΗΝΑ 2002.
3. ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΗΣΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ – ΤΟ ΒΗΜΑ 2016 Δ.Ο.Λ.
4. Π. Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ ΤΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΝΕΟΣ ΛΟΓΟΣ» ΑΘΗΝΑ.
5. ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΣ ΤΟΜΟΙ «ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ» - ΗΛΙΑ ΛΑΣΚΑΡΗ BVZANTIC
17 Μαρτίου 1821. η Επανάσταση των Ελεύθερων Μανιατών
«Όρκος Μανιατών στις 17 Μαρτίου 1821»
Στις 17 Μαρτίου του 1821 στην Αρεόπολη συγκεντρώθηκαν οι πρόκριτοι της Μάνης και όλοι οι ένοπλοι Μανιάτες με αρχηγό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, που είχε εκλεγεί αρχηγός από τη Συνέλευση των Κιτριών. Εκεί μετά τη δοξολογία, μπροστά στον Ιερό Ναό των Ταξιαρχών, ύψωσαν το λάβαρο του Αγώνα, δηλαδή τη Μανιάτικη Σημαία. Η σημαία ήταν λευκή, με μπλε σταυρό στη μέση. Στη πάνω πλευρά έγραφε «ΝΙΚΗ Η’ ΘΑΝΑΤΟΣ» και στη κάτω το ένδοξο «ΤΑΝ ‘Η ΕΠΙ ΤΑΣ».
Εκεί κήρυξαν το πόλεμο στην Τούρκικη αυτοκρατορία, γι' αυτό η σημαία τους έγραφε «ΝΙΚΗ Η’ ΘΑΝΑΤΟΣ» και όχι «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ», επειδή η Ελευθερία για τους Μανιάτες ήταν δεδομένη. Επανάσταση έκαναν οι υπόλοιποι Έλληνες που διεκδικούσαν την Ελευθερία τους.
Τον παρακάτω όρκο απάγγειλε ο ιερός κλήρος και επαναλάμβαναν οι αρματωμένοι Μανιάτες:
«Ορκίζομαι,
εις το όνομα του Παντοδύναμού μας Θεού,
εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού
και της Αγίας Τριάδος,
να χύσω και την υστέραν ρανίδα του αίματός μου,
υπέρ πίστεως και Πατρίδος.
Ορκίζομαι,
να μη βλέψω εις τα όπισθεν
εάν δεν αποδιώξω τον εχθρόν της Πατρίδος
και της Θρησκείας μου.
Ορκίζομαι,
«Ταν ή επί Τας» και «Νίκη ή Θάνατος»
υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.
ΤΟ ΜΟΝΟΣΕΛΙΔΟ Αρ Φύλλου 41 22 Φεβρουαρίου 2024
ΤΟ ΜΟΝΟΣΕΛΙΔΟ
Στοχασμοί και θέματα της Χριστιανικής πίστεως και Πατρίδος μέσα από ένα φύλλο το ΜΟΝΟΣΕΛΙΔΟ.
Δημιουργεί και ενημερώνει στοχευμένα
σκέψεις για συζήτηση κι όχι μόνο
ΤΟ ΜΟΝΟΣΕΛΙΔΟ ΑΡ Φύλλου 40. 12 Φεβρουαρίου 2024
ΤΟ ΜΟΝΟΣΕΛΙΔΟ
Στοχασμοί και θέματα της Χριστιανικής πίστεως και Πατρίδος μέσα από ένα φύλλο το ΜΟΝΟΣΕΛΙΔΟ.
Δημιουργεί και ενημερώνει στοχευμένα
σκέψεις για συζήτηση κι όχι μόνο.
Αρθρογράφος και επιμελητής
Ιωάννης Σπ Λαζαράκος
Αγιογραφία Άγιος Ιούδας ο Θαδδαίος ο Απόστολος -water gilding by hand made
Με αγάπη δημιουργώ με την βοήθεια του Κυρίου την Αγιογραφία του:
ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΔΑ ΤΟΥ ΘΑΔΔΑΙΟΥ
Για τους αγαπημένους μου Φίλους
Αγνή και Φρίξο,την Βιργινία και τον φίλο μου Μιχαήλ και την οικογένειά αυτού, καθώς και για τον Αρχιμανδρίτη Καλλίνικο Νίνο ,για την δημιουργία με την βοήθεια του Κυρίου,
και της Κυρίας Αγνής και Φρίξου,
του ιερού Ναού Αγίου Ιούδα του Θαδδαίου
Στην τοποθεσία Χάβαρο Μακράδων Κέρκυρας
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ
Χρόνια πολλά στον δημοσιογράφο του
Blog Ιωάννη Λαζαράκου διά την Ονομαστική του εορτή.
Πολύχρονος
Εορτή Παναγίας Γοργουπηκόου 1 Οκτωβρίου gold gilding by hands
Στυλβωτό χρύσωμα της Αγίας Εικόνος
Δια χειρός.
Τσουκάνικο με ακτίνες και στα δύο
Φωτοστέφανα.
Της Παναγίας μας και του Κυρίου μας.
Έργο συνεργασίας
Γεωργίου Μποζά μεγάλου αγιογράφου
της μορφής και του Στυλβωτού χρυσώματος από εμένα
ΑΝΤΑΠΌΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΚΑΡΔΊΤΣΑ 4 ΜΈΡΕΣ ΜΕΤΆ ΦΑΝΤΑΣΤΕΊΤΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΉ
Η Παναγία και όλοι οι Έλληνες στο πλευρό των χωριών της Καρδίτσας
Πλήρη καταστροφή
ΜΑΡΑΘΕΑ ΚΑΡΔΙΤΣΗΣ
ΒΛΑΧΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΗΣ
ΜΕΤΑΜΌΡΦΩΣΗ ΚΑΡΔΙΤΣΗΣ
ΑΣΠΡΙΤΣΑ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ
Ζωές αθώες που μια ζωή αγωνίζονταν χάθηκαν μέσα σε λίγες ώρες.
Περιουσίες ολόκληρες
Σε ολόκληρο τον κάμπο.
Παντού
Σπίτια και όλες οι περιουσίες στο έλεος
Αγροτικές καλλιέργειες τελείωσαν και θα στερηθούν όλοι μα όλοι από αυτό.
Όλη η χώρα.
Πόσες αποζημιώσεις να δοθούν.
Πρέπει να γίνει ένα μεγάλο βήμα στήριξης όλων των κατοίκων.
Να μπορέσουν να ορθοποδήσουν.
Οι ζωές που χάθηκαν φωνάζουν.
ΓΙΑΤΊ;;;!!!!!!!!
ΕΘΝΙΚΌ ΠΈΝΘΟΣ
ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
Ένα επίκαιρο ζήτημα, Ιερόθεος Ναυπάκτου: «Αμάρτημα όταν χωρίζονται οι άνθρωποι με βάση τα κόμματα
Τέτοιες ώρες, δηλαδή λίγο πριν βρεθούμε μπροστά στην κάλπη, ένα πλήθος ερωτημάτων μας πλημμυρίζει σχετικά με το τι στάση θα πρέπει να κρατήσει η Εκκλησία και οι Κληρικοί, μας. Παράλληλα διαβάζουμε και ή ακούμε κάποια παράδοξα, ή καλύτερα ανόητα πράγματα που ο καθένας γράφει ή λέει αυθαίρετα κατά τη δική του αντίληψη. Για παράδειγμα ότι η Εκκλησία μάλλον κλείνει προς την άκρα δεξιά! Ή το άλλο εξίσου ευτράπελο πως η Εκκλησία οφείλει να είναι αριστερή αφού υπεραμύνεται για τους αδύνατους και τους φτωχούς! Το ζήτημα είναι τεράστιο τόσο από θεολογικής πλευράς, όσο και από πολιτικής και κοινωνικής. Για το λόγο αυτό ερευνήσαμε δημοσιεύματα στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο και μελετήσαμε αρκετά εδάφια βιβλίων προκειμένου να παρουσιάσουμε το παρόν δημοσίευμά μας, στον Ιστότοπο Η ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ. Τελικά για μία έγκριτη ενημέρωση επιλέξαμε το λόγο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου στον Ιστότοπο ΡΟΜΦΑΙΑ. Με τη χάρη της Κυρίας Θεοτόκου ελπίζουμε πολύ σύντομα να επανέλθουμε στο ζήτημα και να το εξετάσουμε ενδελεχώς. Γεγονός είναι πως ο Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου, με λίγα λόγια τοποθετεί ακριβώς τα πράγματα στη θέση τους.
Είναι αμάρτημα όταν κάποιοι Κληρικοί χωρίζουν τους ανθρώπους ανάλογα με τα κομματικά τους κριτήρια και ταυτίζονται με μια κομματική παράταξη. Αυτός είναι ο λόγος που το κανονικό δίκαιο της Εκκλησίας απαγορεύει στους Κληρικούς να πολιτεύονται», έχει δηλώσει στο BriefingNews o Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιερόθεος.
Ερωτηθείς αναφορικά με κληρικούς που εμπλέκονται σε πολιτικά ζητήματα και γενικότερα στην πολιτική και αν υπάρχουν όρια σε αυτό, ο Ιεράρχης υπογράμμισε ότι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, η πνευματική μητέρα όλων των Χριστιανών και πρέπει να παραμένει ανοικτή για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου χρώματος, φυλής, κοινωνικής και πολιτικής τάξεως.
Και συμπλήρωσε «Αυτό είναι το μεγαλείο της Εκκλησίας, ότι δεν κλείνεται σε μικρές στενές ομάδες που διακρίνονται από ιδιαίτερη πολιτική και κομματική ιδεολογία. Και όπως κάθε μητέρα δείχνει την αγάπη της προς όλα τα παιδιά της, τα οποία ενδεχομένως ανήκουν σε διάφορα κόμματα, το ίδιο και πολύ περισσότερο πρέπει αυτό να γίνεται από την Εκκλησία.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κινούνται οι Κληρικοί, ως Πνευματικοί Πατέρες και ως πνευματικές μητέρες των ανθρώπων, οι οποίοι αναζητούν στοργή, αγάπη, ελευθερία, νόημα ζωής.
Γι’ αυτό είναι αμάρτημα όταν κάποιοι Κληρικοί χωρίζουν τους ανθρώπους ανάλογα με τα κομματικά τους κριτήρια και ταυτίζονται με μια κομματική παράταξη. Αυτός είναι ο λόγος που το κανονικό δίκαιο της Εκκλησίας απαγορεύει στους Κληρικούς να πολιτεύονται.
Βέβαια, πρέπει να κάνουμε μια διάκριση. Άλλο είναι η πολιτική όταν είναι επίθετο και δηλώνει την ζωή της πόλης, και άλλο είναι όταν η πολιτική είναι ουσιαστικό και δηλώνει την κομματική πρακτική.
Με την πρώτη έννοια ο Κληρικός κάνει πολιτική, αφού ζει σε μια κοινωνία και συμμετέχει στις εκδηλώσεις της, ασχολείται με το κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο, όχι όμως με την δεύτερη έννοια, δηλαδή δεν πρέπει να κομματίζεται και να υποστηρίζει ανοικτά έναν κομματικό σχηματισμό.
Όταν γίνονται εκλογές ο Κληρικός είναι ελεύθερος να ψηφίζει το κόμμα που νομίζει ότι θα αντιμετωπίσει καλύτερα τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, αλλά δεν μπορεί να προπαγανδίζει στους Ενορίτες του το κόμμα που εκείνος έχει επιλέξει.
Μερικά κόμματα προσπαθούν να προσεταιρισθούν τους Κληρικούς και τους ανθρώπους της Εκκλησίας, αλλά οι Κληρικοί δεν πρέπει να υποκύπτουν σε αυτόν τον πειρασμό.
Προσευχηθείτε όλοι για του σεισμόπληκτους στην Τουρκία
Μια προσευχή από τον κάθε άνθρωπο για ολους τους συνανθρώπους στην Τουρκία.
Μια προσευχή για τον κάθε συνάνθρωπο.
Για κάθε παιδάκι.
Εις το Όνομα της Άγιος Τριάδος οι προσευχές μας να ακουστούν και να βγαίνουν επιζώντες από τον σεισμό στην Τουρκία.
Αμήν αμήν αμήν
ΑΝΆΠΟΔΑ ΒΉΜΑΤΑ
Α). ΑΑΠΟΔΑ ΒΗΜΑΤΑ
«Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία»
ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΠ. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ Email: jlazarakosdim@yachoo.gr
Ας μιλήσουμε για τα αληθινά πνευματικά Χριστούγεννα και όχι για τα γήινα υλικά με τα εδέσματα, γλυκίσματα και πολύχρωμα λαμπιόνια. Στα μεν πνευματικά το κάθε τι έχει την αποκαλυπτική και ορθολογική, αλλά και θεολογική του αξία, μέσα στην αιώνια αλήθεια. Αντίθετα στα γήινα η αξία του κάθε τι περιορίζεται στα στενά όρια της πλάνης και του ουτοπικού ορθολογισμού. Με λίγα λόγια τα γήινα – υλικά Χριστούγεννα βουλιάζουν μέσα στον εφήμερο υλισμό της χαοτικής συγχύσεως.
«Σύμφωνα με τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας μπορούμε να γνωρίσουμε «τα ¨περί τὸν Θεόν¨. Όταν ο άνθρωπος θέλει και επιθυμεί, μπορεί να αποκτήσει μερική γνώση του Θεού. Αυτή επιτυγχάνεται εν μέρει με τη φυσική αποκάλυψη και στην πληρότητά της με την υπερφυσική αποκάλυψη ¨ἐν Χριστῶ¨… «καὶ αύτὴ τε ἡ κτίσις καὶ ἡ ταύτης συνοχή καὶ κυβέρνησις τὸ μεγαλεῖον τῆς θείας ἀποκαλύπτει φύσεως¨ (Ἅγιος Ιωάννης Δαμασκηνός).
Όσα λοιπόν είναι απαραίτητα για τη προσέγγιση και τη μερική γνώση του Θεού τα έθεσε στη διάθεσή μας η άπειρη αγάπη Του. Πολλά όμως που μας είναι άγνωστα προς το παρόν θα μας αποκαλυφθούν στη μέλλουσα ζωή… Η ουσία λοιπόν, του Θεού είναι απρόσιτη και ακατάληπτη, αλλά οι ενέργειές Του είναι μεθεκτές (μπορεί ο άνθρωπος να μετάσχει σε αυτές) με βάση το λογικό και με προϋπόθεση την πίστη. Η αγιότητα και η θέωση είναι ο ανώτατος βαθμός μέθεξης της ενέργειας του Θεού… ».1
Τα Χριστούγεννα λοιπόν, είναι η κοιτίδα όλων των Χριστιανικών Εορτών, διότι μόνο εν Χριστώ μπορούμε να κατανοήσουμε τα περί Θεού, προς το παρόν μερικώς. Και μέσα από την Αγία Εκκλησία Του, με βάση το λογικό και την πίστη, μπορούμε να φθάσουμε στην αγιότητα και τη θέωση.
Γεννήθηκε ο Χριστός ως Παιδίον νέον και ο οποίος είναι ο προ αιώνων Θεός. Το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Για το λόγο αυτό ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία που δημιούργησαν άνθρωποι, αλλά Πίστη εξ Αποκαλύψεως σύμφωνα με τη θέληση του Θεού.
Με τη Γέννηση του Κυρίου μας, από την Αειπάρθενο Θεοτόκο Μαρία, η οποία Αγιοπνευματικά συλλαμβάνει και γεννάει εν παρθενία τον Μεσσία του κόσμου. Ο Θεός γίνεται ο Ίδιος Θεάνθρωπος προκειμένου να λυτρώσει τον πεπτωκότα άνθρωπο και να τον επαναφέρει στη θέωση, δηλαδή στην προ της πτώσεώς του κατάσταση. Διότι μόνο έτσι θα έβρισκε ο ταλαίπωρος άνθρωπος την ΕΙΡΗΝΗ. Αυτό εξ’ άλλου ομολογούσαν και οι Άγγελοι πάνω και γύρω από τη Φάτνη της Βηθλεέμ: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».
Βλέπουμε λοιπόν, ότι μόνο οι πιστοί που ζουν πνευματικά τα Χριστούγεννα, μέσα στην Αγία μας Εκκλησία μπορούν να κατανοήσουν αυτές τις κρίσιμες για τη σωτηρία τους αλήθειες. Αυτοί ζουν πραγματικά ειρηνικά, διότι ζουν εν Χριστώ που γεννήθηκε μυστηριακά και ταπεινά για να εξυψώσει τον ταραγμένο άνθρωπο, αδιακρίτως χρώματος, φυλής και έθνους. Πως είναι δυνατόν εμείς σήμερα με νεοεποχίτικα ΑΝΑΠΟΔΑ ΒΗΜΑΤΑ να απομακρυνόμαστε από Αυτόν; Ας σπεύσουμε να τον προσκυνήσουμε γεμάτοι χαρά και ελπίδα λέγοντας τον ύμνο των Αγγέλων. ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ.
1.ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ- Ο.Ε.Δ.Β. Β΄ ΕΝ.ΛΥΚ. 2002.
Β). ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ
Χριστούγεννα. Άνθρωποι να χαρούμε
Πριν είκοσι τρία χρόνια, στις 31 Δεκεμβρίου του 1999 η Ανθρωπότητα γιόρτασε ξέφρενα τον ερχομό της Νέας Χιλιετίας (2.000 – 3.000) και παράλληλα την αρχή του 21ου αιώνα. Βέβαια υπάρχει μια σύγχυση αν η Τρίτη μ.Χ. Χιλιετία θα έπρεπε να αρχίζει από την 1η Ιανουαρίου 2001, οπότε οι φρενήρεις και πολυδάπανοι εορτασμοί θα έπρεπε να γίνουν στις 31 Δεκεμβρίου του 2000…
Πέρα όμως απ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι εξυπηρετούν τα συναισθήματά τους με ουτοπικές παρήγορες φαντασιώσεις που κάνει ο καθένας για τον δικό του μικρόκοσμο.
Έτσι λοιπόν, κανείς μας δεν φανταζόταν τότε όλα αυτά που έχουμε ζήσει τα τελευταία είκοσι δύο χρόνια και σε αυτούς που έζησαν τα χειρότερα συμπεριλαμβάνονται και οι Έλληνες.
Σήμερα, τέλη του 2022 η Ανθρωπότητα ζει στον ορυμαγδό της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Δηλαδή ζούμε μέσα σε δυνατούς θορύβους από πολλούς διαφορετικούς ήχους της ανασφάλειας, του φόβου, της καταναλωτικής επιθυμίας, της φτώχειας, της πείνας, της απάτης, της διαστροφής κ.λ.π.
Γνωστό είναι πλέον, και όχι συνομωσιολογία, πως αυτά αποτελούν την Ατζέντα, ή καλύτερα τον Εφιάλτη της Νέας Εποχής.
Ανάμεσα στα υποσύνολα της Ελληνικής Κοινωνίας υπάρχει και το συντριπτικά μεγαλύτερο των Ορθοδόξων Χριστιανών. Ένα μικρό, θα λέγαμε, ποσοστό αυτού είναι οι πραγματικά πιστοί. Αυτοί δηλαδή που βιώνουν τη Μυστηριακή Ζωή εντός της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής των Ορθοδόξων Εκκλησίας. Αυτοί δεν πανικοβάλλονται με όλα αυτά. Υπομένουν, δεν πλανώνται και αγωνίζονται. Αυτοί εορτάζουν τα Χριστούγεννα ουράνια και όχι γήινα με πολύχρωμα λαμπιόνια. Οι περισσότεροι από αυτούς ξέφυγαν από τον χυδαίο υλισμό και φωτίστηκαν από το οκτάκτινο` Αστέρι της Βηθλεέμ.
Όλοι γνωρίζουμε τέτοιους ανθρώπους, φίλους ή συγγενείς, και τους λέμε: «σας ζηλεύουμε, μακάρι να μπορούσαμε κι εμείς…». Αυτοί μας χαμογελούν και μας λένε: «Δόξα σοι ο Θεός, θα μπορέσετε κάποτε, αφού γεννήθηκε ο Μεσσίας Χριστός και μας αποκάλυψε την Αγία Πίστη μας. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να ελπίζει». ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ – ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.
Όταν λατρεύουμε το χρήμα πως μπορούμε να ζητάμε Αγάπη, Δικαιοσύνη και Ηθική; Αφού ακυρώνουμε τη Γέννηση του Λυτρωτή Ιησού Χριστού και Θεού ημών γινόμαστε παράδοξοι ειδωλολάτρες και δηλώνουμε Χριστιανοί Ορθόδοξοι!
Σημείωση: Ὁ Ἰωάννης Σπ. Λαζαρᾶκος γράφει τὰ «ΑΝΑΠΟΔΑ ΒΗΜΑΤΑ» 20 χρόνια περίπου. Ἀρχικά στὴν ἡμερήσια ἐφημερίδα τοῦ Πειραιᾶ «ΔΗΜΟΤΗΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ». Μετά στὴ δική του «SOS ΠΕΙΡΑΙΑΣ» καὶ ἀπό τὸ 2016 φιλοξενεῖται στὴν ἑβδομαδιαῖα ἐφημερίδα «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ». Στὸ σύνολό τους τὰ δημοσιευμένα ἄρθρα του, ἉΝΑΠΟΔΑ ΒΗΜΑΤΑ». ὑπερβαίνουν τὰ 500.
ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ,Προ Γεννήσεως ΙΗΣΟΎ ΧΡΙΣΤΟΎ
ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ
Ο Ναός που αποτελεί το Μοναστήρι του Πειραιά.
Κανένας όμως ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι στον σημερινό Πειραιά, υπάρχει και λειτουργεί ανδρικό Μοναστήρι με καλογήρους και μάλιστα όχι πολύ μακριά από το κέντρο. Πρόκειται για την Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής
Πατήρ Θεολόγος
Πατήρ Παύλος
