Σήμερα, 23 Οκτωβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου

 Σήμερα, 23 Οκτωβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος Επίσκοπος Ιεροσολύμων και μια από τις πιο εξέχουσες μορφές της πρώτης χριστιανικής κοινότητας.

Ο Βίος του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου

Ο Άγιος Ιάκωβος ονομάστηκε «Αδελφόθεος» διότι, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ήταν γιος του Ιωσήφ του Μνήστορος από την πρώτη του σύζυγο, προτού εκείνος αρραβωνιαστεί την Υπεραγία Θεοτόκο. Λόγω της στενής αυτής συγγένειας, θεωρούνταν αδελφός του Ιησού Χριστού. Από νεαρή ηλικία διακρινόταν για την εξαιρετική του ευλάβεια, την ασκητική ζωή και την προσήλωσή του στον Νόμο του Θεού, κερδίζοντας από τον λαό της Ιερουσαλήμ το προσωνύμιο «Δίκαιος».

Μετά την Ανάσταση και την Ανάληψη του Κυρίου, ο Ιάκωβος έλαβε ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους Αποστόλους. Ο ίδιος ο Χριστός εμφανίστηκε σε αυτόν κατ' ιδίαν μετά την Ανάστασή Του, γεγονός που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στις επιστολές του. Λόγω του μεγάλου του κύρους και της πνευματικής του ωριμότητας, αναδείχθηκε ο πρώτος Επίσκοπος της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων.

Ως επικεφαλής της τοπικής Εκκλησίας, ο Άγιος Ιάκωβος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην Αποστολική Σύνοδο, η οποία συνήλθε το 49 μ.Χ. στα Ιεροσόλυμα. Εκεί, με τη σοφή και ενωτική του παρέμβαση, γεφύρωσε τις διαφορές σχετικά με τη συμμετοχή των εθνικών (μη Ιουδαίων) στη χριστιανική πίστη, ανοίγοντας τον δρόμο για την παγκόσμια εξάπλωση του Ευαγγελίου. Στον Άγιο Ιάκωβο αποδίδεται επίσης η συγγραφή της πρώτης Καθολικής Επιστολής της Καινής Διαθήκης, καθώς και η σύνταξη της αρχαιότερης Θείας Λειτουργίας, η οποία φέρει το όνομά του και τελείται μέχρι σήμερα.

Η ένθερμη δράση του και ο σεβασμός που απολάμβανε ακόμη και από τους μη χριστιανούς προκάλεσαν την οργή των Φαρισαίων και των Αρχιερέων. Το 62 μ.Χ., εκμεταλλευόμενοι το μεσοδιάστημα ανάμεσα στον θάνατο του Ρωμαίου διοικητή Φήστου και την άφιξη του διαδόχου του, Αλβίνου, συνέλαβαν τον Ιάκωβο. Τον ανέβασαν στο πτερύγιο του Ναού των Ιεροσολύμων και του ζήτησαν να απαρνηθεί δημόσια τον Χριστό.

Ο Άγιος, αντί να αρνηθεί την πίστη του, ομολόγησε με παρρησία ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού και ο Μεσσίας. Εξοργισμένοι οι Ιουδαίοι τον γκρέμισαν από το πτερύγιο του Ναού. Παρά τη βαριά πτώση, ο Άγιος Ιάκωβος δεν πέθανε αμέσως, αλλά γονατιστός προσευχόταν για τους διώκτες του, λέγοντας: «Κύριε, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Τότε, κάποιος από το πλήθος τον χτύπησε θανάσιμα στο κεφάλι με ένα ξύλινο ρόπαλο, χαρίζοντάς του τον στέφανο του μαρτυρίου.

Απολυτίκιο του Αγίου Ιακώβου

Ήχος δ΄.

Ως του Κυρίου Μαθητής, ανεδέξω δίκαιε το Ευαγγέλιον· ως Μάρτυς έχεις το απαράτρεπτον· την παρρησίαν ως Αδελφόθεος· το πρεσβεύειν ως Ιεράρχης· Ικέτευε Χριστόν τον Θεόν, σωθήναι τας ψυχάς ημών.