ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ 6
Ο επερχόμενος Ελληνοτουρκικός Πόλεμος και οι Προφητείες
Γενικά: Με τα όσα συμβαίνουν σήμερα τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο, όσο και σε εθνικό, αποδεικνύεται περίτρανα πως έχουμε μπει για τα καλά σε χρόνους της εκπλήρωσης των προφητειών. Τι ενοούμε όμως με τη φράση «εκπλήρωση των προφητειών»; Ενοούμε την τέλεια πραγματοποίησή τους1. Πολλοί άνθρωποι με τη φράση «εκπλήρωση των προφητειών» κατανοούν εσφαλμένα ότι εκπληρώθηκε, ή εκπληρώνεται, ή πρόκειται να εκπληρωθεί κάποια προφητεία και επομένως μένουν τόσες και τόσες ανεκπλήρωτες που θα πρέπει να εκπληρωθούν για να φθάσει η ανθρωπότητα στη συντέλεια του αιώνα, όπου πλέον θα έχουμε φθάσει στην τέλεια πραγματοποίηση όλων των προφητειών που ειπώθηκαν και γράφτηκαν από προ Χριστού μέχρι τη συντέλεια και την ένδοξη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Πολλές φορές έχουμε γράψει, τόσο στον ιστότοπο «Η ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ» όσο και σε άλλους, αλλά και στον έντυπο Τύπο πως όλες οι προφητείες που υπάρχουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, αποτελούν έναν εννιαίο Αγιοπνευματικό προφητικό λόγο που αφορά την εξέλιξη και το μέλλον της ανθρωπότητας και γενικότερα του σύμπαντος κόσμου. Οι Προφήτες ανήκουν στις Άγιες προσωπικότητες της Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας μας.
Άρα λοιπόν έχουμε την εξής παράσταση προς καλύτερη κατανόηση όλων αυτών.
Ορισμένοι μελετητές – ερευνητές εκτιμούν, κατά την άποψη μας λαθεμένα, πως το τελευταίο σπουδαίο, ιστορικό γεγονός, του ενιαίου Αγιοπνευματικού προφητικού λόγου που φανερώνει την πλήρη εκπλήρωσή του, είναι η πτώση του υπαρκτού Σοσιαλισμού. Βέβαια, η πτώση του καθεστώτος της αθεΐας έχει προφητευθεί αιώνες πριν συμβεί, αλλά μπορεί να αποτελεί ένα εσχατολογικό σημείο, όπως και η αναγνώριση και η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ στα όρια της παλιάς του κοιτίδας, πατρώας γης το 1948. (…και η Ιερουσαλήμ έσται πατουμένη υπό εθνών άχρι πληρωθώσι καιροί εθνών. Ερμηνεία υπό Παν. Ν. Τρεμπέλα: …Και η Ιερουσαλήμ θα καταπατείται συνεχώς από εθνικούς, μέχρι να συμπληρωθούν τα χρόνια της οργής του Θεού εναντίον του Ισραήλ, στη διάρκεια των οποίων τα έθνη θα κατέχουν αποκλειστικά τα προνόμια του Ισραήλ… Λουκ. κα΄ 24).
Ο ενιαίος Αγιοπνευματικός προφητικός λόγος που προφήτευσαν οι Άγιοι Προφήτες, προ και μετά Χριστόν, αλλά και ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός θα έχει εκπληρωθεί πλήρως με την Δευτέρα ένδοξη Παρουσία Του. Πρόσφατα 13 Μαίου και στη μόνιμη στήλη «ΑΝΑΠΟΔΑ ΒΗΜΑΤΑ» της Πειραιώτικης εφημερίδας «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ», Φύλ. 715-σελ.23, δημοσιεύσαμε μεταξύ των άλλων και τα εξής:
«Βαδίζουμε ήδη την οδό της Γενικής Αποστασίας; (Τίτλος). Αποστασία με την εκκλησιαστική ερμηνεία σημαίνει: Απάρνηση του Θεού ή της χριστιανικής Πίστεως. Ορισμένοι μελετητές και ερευνητές ισχυρίζονται σε συγγράμματά τους πως το τελευταίο σπουδαίο, ιστορικό γεγονός, του ενιαίου Αγιοπνευματικού προφητικού λόγου που φανερώνει την πλήρη εκπλήρωσή του, είναι η πτώση του υπαρκτού Σοσιαλισμού. Βέβαια, η πτώση του καθεστώτος της αθεΐας έχει προφητευθεί αιώνες πριν συμβεί, αλλά μπορεί να αποτελεί ένα εσχατολογικό σημείο, όπως και η αναγνώριση και η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ στα όρια της παλιάς του κοιτίδας, πατρώας γης το 1948. (…και η Ιερουσαλήμ έσται πατουμένη υπό εθνών άχρι πληρωθώσι καιροί εθνών. Ερμηνεία υπό Παν. Ν. Τρεμπέλα: …Και η Ιερουσαλήμ θα καταπατείται συνεχώς από εθνικούς, μέχρι να συμπληρωθούν τα χρόνια της οργής του Θεού εναντίον του Ισραήλ, στη διάρκεια των οποίων τα έθνη θα κατέχουν αποκλειστικά τα προνόμια του Ισραήλ… Λουκ. κα΄24).
Ο ενιαίος Αγιοπνευματικός προφητικός λόγος που προφήτευσαν οι Άγιοι Προφήτες, προ και μετά Χριστόν, αλλά και ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός θα έχει εκπληρωθεί πλήρως με την ένδοξη Δευτέρα παρουσία Του, στον έσχατο καιρό της συντέλειας του κόσμου. Τα έσχατα είναι παρόντα και ερχόμενα. Παρόντα για τον κάθε ζώντα άνθρωπο και ερχόμενα για ζώντες και κεκοιμημένους όπου θα κριθούν και το γνωστό σύμπαν θα παρέλθει.
Όλα αυτά ανήκουν στην τελευταία πράξη της ανθρωπότητας και του σύμπαντος κόσμου που έχει τον τίτλο «ΕΣΧΑΤΑ», που σημαίνει: ο τελευταίος καιρός (επ’ εσχάτων καιρών).Οι προφητείες με τον τρόπο που είναι διατυπωμένες και με τη θεοπνευστία που είναι περιβεβλημένες μιλούν κατ’ ευθείαν στην καρδιά του Χριστιανού, ευαισθητοποιούν τις κατάλληλες χορδές της ψυχής μας και αφυπνίζουν τον άνθρωπο από την πνευματική νάρκωση που τον υποβάλλουν τα τεχνηέντως σερβιριζόμενα υποπροϊόντα των προπομπών του Αντίχριστου.
Ο ζώντας και αληθινός Θεός, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, Με τον Θεόπνευστο προφητικό Του λόγο μας ενημερώνει για τον ερχομό του πλάνου και υιού της απώλεια. Αυτό αποτελεί μέρος του Σχεδίου Του για τη σωτηρία των ανθρώπων. Όσοι κατάλαβαν – κατάλαβαν, κληρικοί και λαϊκοί γιατί και ο Άρειος και τόσοι άλλοι πλανεμένοι που ήταν κληρικοί…».
Ο επερχόμενος Ελληνοτουρκικός Πόλεμος. Βεβαίως και μας αφορούν όλα που σχετίζονται με τα έσχατα και τα δεινά της ανθρωπότητας από τον Αντίχριστο, που θα έρθει σε χρονολογία, ημερομηνία και ώρα που κανείς απολύτως δεν γνωρίζει παρά μόνο ο Αγιοτριαδικός Θεός και Κύριος των Δυνάμεων. Πέρα όμως απ’ αυτό μας ενδειαφέρει σε υπερθετικό βαθμό και δικαίως η εξέλιξη και το μέλλον της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Σύμφωνα με τις ερευνητικές μας μελέτες πιστεύουμε πως τα γεγονότα που μας αφορούν ως Έλληνες, δηλαδή τα εθνικά, θα προηγηθούν του ερχομού του Αντιχρίστου.
Άγιες μορφές της Εκκλησίας μας έχουν μιλήσει προφητικά πριν πολλά χρόνια ή και αιώνες ακόμη για ιστορικά-γεωπολιτικά και γεωοικονομικά γεγονότα που ήδη έχουν συμβεί ή συμβαίνουν, αλλά και γι’ αυτά που πρόκειται να συμβούν! Τέτοιες Αγιοπνευματικές προσωπικότητες είναι: Ο Άγιος Αγαθάγγελος, ο Άγιος Νείλος ο Μυροβλήτης, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Αρσσένιος ο Καπαδόκης, ο Άγιος Παίσιος ο Αγειορείτης, ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός και πολλοί άλλοι που είχαν μιλήσει αιώνες ή δεκαετίες πριν για τα σύγχρονα γεγονότα όπως την οικονομική κρίση, την κοινωνική και ηθική κατάπτωση, αλλά και για τον επερχόμενο Ελληνοτουρκικό Πόλεμο.
Προφητείες Αγίου Κοσμά.2 «Το ποθούμενον θα γίνει την τρίτην γενεάν. Θα το δουν τα εγγόνια σας. Ελέχθη στη Χειμάρα και πράγματι στην Τρίτη γενεά η Ελλάδα απελευθερώθηκε». (Κάθε γενεά 25 έτη).
«Όταν θα δείτε το χιλιάρμενο στα Ελληνικά ύδατα τότε θα λυθεί το ζητούμενο της Πόλης».
«Θάρθει ξαφνικά. Να εχετε ένα σακούλι σιτάρι κρεμασμένο στη θύρα. Αυτό θα σας εμποδίσει φεύγοντας. Μην το αφήσετε. Να πάρετε μαζί σας για να φάνε τα παιδιά σας».
«Η Δερόπολη θα είναι γεμάτη στρατεύματα».
«Οι αντίχριστοι θα φύγουν, αλλά θάρθουν πάλι. Έπειτα θα τους κυνηγήσετε έως την Κόκκινη Μηλιά».
«Ξένος στρατός θα έρθει. Χριστό θα πιστεύει, γλώσσα δεν θα ξέρει».
«Μια χούφτα μάλαμα, μια χούφτα αλεύρι».
«Θα δείτε και τακτικό στρατό, θα δείτε ρέμπελο (αντάρτικο). Από αυτούς πολλά θα υποφέρετε».
«Θα σας ζητήσουν τα ντουφέκια. Να έχετε διπλά. Να δώσετε το ένα και να κρατήσετε το άλλο. Ένα ντουφέκι 100 ψυχές θα γλυτώσει».
«Θάρθει πρώτα ένα ψευτορωμέϊκο, να μην το πιστέψετε. Θα φύγει πίσω».
«Θα μαζωκτεί το χιλιάρμενο στο Σκάλωμα (Άγιοι Σαράντα) και θάρθουν κοκκινογέλεκοι να πολεμήσουν για σας».
«Οι Τούρκοι θα φύγουν, αλλά θα ξανάρθουν πάλι και θα φθάσουν ως τα Εξαμήλια. Στο τέλος θα τους διώξουν στην Κόκκινη Μηλιά. Από τους Τούρκους το ένα τρίτο θα σκοτωθεί το άλλο τρίτο θα βαφτιστεί και μονάχα το ένα τρίτο θα πάει στην Κόκκινη Μηλιά. («Κόκκινη Μηλιά» τοποθεσία, την οποία η φαντασία των υποδούλων Ελλήνων έθετε στα βάθη της Μικράς Ασίας. Εκεί θα εξεδίωκαν τους Τούρκους τα Ελληνικά στρατεύματα. Και μήπως παραλίγο δεν θα εκπληρωνόταν η προφητεία το 1921, που ο Ελληνικός στρατός έφθασε έξω από την Άγκυρα; Τότε όμως η προφητεία δεν εκπληρώθηκε, άρα θα εκπληρωθεί»).
«Οι Τούρκοι θα μάθουν το μυστικό 3 μέρες γρηγορώτερα από τους Χριστιανούς».
«Λυπηρό είναι να σας το πω. Σήμερον αύριον καρτερούμε δίψες, πείνες μεγάλες που να δίδωμε χιλιάδες φλουριά και να μην ευρίσκωμε ολίγον ψωμί».
«Θα έρθει καιρός που μια γυναίκα θα διώχνει 10 Τούρκους με τη ρόκα».
Προφητεία Αγίου Παίσιου του Αγιορείτου.3 Κάποτε ρώτησαν τον γέροντα πως θα καταλάβουμε ότι είμαστε κοντά στον πόλεμο; Είχε μιλήσει για την επίθεση της Τουρκίας για τα 6 μίλια τον επερχόμενο πόλεμο την Πόλη και που πολλοί θα βαπτιστούν. Αυτά τα είπε τότε σε νεαρούς επισκέπτες του Αγίου Όρους από την Αλεξανδρούπολη και τους δήλωσε πως στην Αλεξανδρούπολη δεν θα μπουν οι Τούρκοι, θα κάνουν μόνο μία πρόκληση στην Έλλαδα που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη και μας θα μας πειάσει πείνα· θα πεινάσει η Έλλαδα και επειδή θα κρατήσει αυτή η κατάσταση κάποιους μήνες θα πούμε «το ψωμί ψωμάκι». Όταν θα ακούσετε να γίνεται θέμα για τα μίλια για την επέκταση των μιλίων (της αιγιαλίτιδας ζώνης) από 6 στα 12 μίλια τότε από πίσω έρχεται ο πόλεμος «ακολουθεί». Στην ερώτηση ποια κράτη θα συμμετέχουν απάντησε: κοίταξε, μετά την πρόκληση των Τούρκων θα κατέβουν οι Ρώσοι στα στενά όχι για να βοηθήσουν εμάς αυτοί θα έχουν άλλα συμφέροντα αλλά χωρίς να το θέλουν θα βοηθήσουν εμάς. Τότε οι Τούρκοι για να υπερασπιστούν τα στενά που είναι στρατηγικής σημασίας θα συγκεντρώσουν εκεί και άλλα στρατεύματα παράλληλα δε θα αποσύρουν δυνάμεις από καταληφθέντα εδάφη όμως θα δουν τότε τα άλλα κράτη της Ευρώπης συγκεκριμένα η Αγγλία η Γαλλία η Ιταλία και άλλα 6-7 κράτη της ΕΟΚ ότι η Ρωσία θα αρπάξει μέρη οπότε θα πουν «δεν πάμε κι εμείς εκεί πέρα μήπως πάρουμε κανένα κομμάτι;». Όλοι όμως θα κυνηγούν τη μερίδα του λέοντος έτσι θα μπουν και οι Ευρωπαίοι στον πόλεμο.
Εμείς τι θα κάνουμε;
Ο Ελληνικός στρατός θα πάρει μέρος σ’αυτόν τον πόλεμο;
Όχι! Θα βγάλει η κυβέρνηση απόφαση να μη στείλει στρατό αλλά μόνο στα σύνορα και θα είναι μεγάλη ευλογία που δεν θα πάρει μέρος γιατί όποιος πάρει μέρος σ’αυτόν τον πόλεμο χάθηκε. Τότε επειδή στην Ελλάδα ο κόσμος θα φοβηθεί πολλοί θα στραφούν προς την Εκκλησία προς τον Θεό και θα μετανοήσουν γι αυτό επειδή θα υπάρχει μετάνοια δεν θα πάθουν κακό οι Έλληνες ο Θεός θα λυπηθεί την Ελλάδα.
Την Πόλη θα την δώσουν σε μας;
Θα την δώσουν σε μας όχι επειδή το θέλουν αλλά επειδή αυτή η λύση θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ξένων.
Βλέπουμε λοιπόν με τι ακρίβεια οι θεόπνευστοι Άγιοι μας προλέγουν και μας προειδοποιούν για τα γεωπολιτικά και γεωοικονομικά, μεγίστης σημασίας γεγονότα. Αυτό γίνεται κατά χάρη Κύρίου για να έχουμε ορθή πληροφόρηση περί των μελουμένων ώστε να φροντίσουμε έγκαιρα για τη ζωή μας και πολύ περισσότερο για την ψυχή μας.
Πηγές – Βιβλιογραφία:
1.ΝΕΟΝ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ ΕΠΙΤΟΜΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ - ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Β. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΟ 1970 – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΡ. ΓΙΟΒΑΝΗΣ
2. ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΝ – ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΟΣΑ ΘΑ ΣΥΜΒΟΥΝ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Κ. ΣΚΑΡΤΣΙΟΥΝΗ ΘΕΟΛΟΓΟΥ – ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ» Ε! ΕΚΔΟΣΗ – ΑΘΗΝΑΙ 1997.
3. ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΑ. ΠΑΙΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1924-1994 Β ΕΚΔΟΣΗ ΣΕΛΙΔΑ 434 xristianos.gr
Προφητείες και γεωπολιτική Νο5
ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ 5
ΛΟΓΟΣ ΘΕΟΥ ΠΑΝΟΠΛΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Ένα πλήθος ερωτημάτων αγωνίας και ζόφου βασανίζουν σήμερα τους Έλληνες, αλλά και πολλούς σκεπτόμενους ανθρώπους των πέντε Ηπείρων. Τα βασανιστικά αυτά ερωτήματα του κόσμου αφορούν γεωπολιτικά και γεωοικονομικά ζητήματα. Ζητήματα δηλαδή που έχουν να κάνουν τόσο με την επιβίωση του παρόντος, όσο και με την μελλοντική διαβίωση. Η σημερινή ανθρώπινη αγωνία αυξάνεται με τους λοιμούς και λιμούς που ήδη ζούμε. Ο COVID-19 με τις μεταλλάξεις του απειλεί ολόκληρη την ανθρωπότητα, ενώ η πείνα δεκαετίες τώρα σκοτώνει εκατομμύρια ανθρώπους που καμία πανδημία μέχρι σήμερα δεν έχει σκοτώσει τόσους! Αλλά με όλα αυτά που ζούμε σήμερα δυστυχώς περιμένουμε τα χειρότερα. Ποια είναι αυτά;
Σύμφωνα με τον Αγιοτριαδικό προφητικό και ενιαίο λόγο (π.Χ και μ.Χ) αυτά που ζούμε ήδη έχουν προφητευθεί και αναμένονται οι μεγάλοι πόλεμοι, οι συγκλονιστικές εμφύλιες ταραχές, όπως αυτές που ήδη άρχισαν στις ΗΠΑ και δυστυχώς θα κορυφωθούν μέχρι να την αφανίσουν. Επίσης η ανθρωπότητα αναμένει και καταστροφικούς σεισμούς. Όλα αυτά δεν είναι λόγια ανθρώπου. Είναι Λόγος Θεού και για όσους έχουν τη γνώση αποτελεί πανοπλία. Αυτή η γνώση που μας χαρίζει η Αγία Τριάδα, διά πρεσβειών της Αειπαρθένου Παντανάσσης Θεοτόκου και όλων των Αγίων Δυνάμεων, θα μας σώσει όπως σώζει η πανοπλία τον πολεμιστή γιατί εδραιώνεται η πίστη μας που είναι το παν. Να λοιπόν τι μας προλέγει πριν 2.000 χρόνια ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και Παντοκράτωρ.
Διαβάζουμε στο κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο, κεφ.24 και στίχοι 3-14 για το τέλος του κόσμου: «3.Κι ενώ αυτός καθόταν στο όρος των ελαιών, τον πλησίασαν οι μαθητές ιδιαιτέρως και του είπαν. Πες μας πότε θα γίνουν όλα αυτά και ποιο είναι το σημάδι που θα προαναγγέλλει την ένδοξή σου παρουσία και το οριστικό τέλος του κόσμου αυτού. 4.Κι ο Ιησούς τους αποκρίθηκε. Προσέχετε μη σας παραπλανήσει κανείς. 5.Διότι θα έλθουν πολλοί που θα διεκδικούν και θα οικειοποιούνται το όνομα του Μεσσία, το οποίο είναι δικό μου, και θα λένε εγώ είμαι ο Χριστός. Και θα παραπλανήσουν πολλούς. 6.Πρόκειται λοιπόν να ακούτε πολέμους και ειδήσεις για πολέμους που θα γίνονται σε άλλες χώρες.»
Αυτά όλα συμβαίνουν στις μέρες μας ακούμε για πολέμους που γίνονται σε άλλες χώρες, ακούμε συνεχώς και ειδήσεις για πολέμους. Βέβαια κάποιος ενδεχομένως να ισχυριστεί πως αυτά πάντα γίνονταν και θα γίνονται. Άρα ο Κύριος δεν μιλάει για την εποχή μας. Αυτός ο ισχυρισμός είναι εσφαλμένος διότι ο Σωτήρας και Θεός μας μιλάει και για ψευδομεσσίες που θα κηρύττουν πως αυτοί είναι ο Χριστός και μας προειδοποιεί να μην πλανηθούμε. Αυτό σήμερα υλοποιείται σταδιακά από το κίνημα της Νέας Εποχής και τον Οικουμενισμό της Παγκόσμιας θρησκείας, που είναι η Παναίρεση και στόχο έχουν να προετοιμάσουν την έλευση του Αντιχρίστου. Όλοι αυτοί οι ψευδομεσσίες, πρόσωπα ή συστήματα, είναι οι πρόδρομοι του Αντιχρίστου σύμφωνα με την Εκκλησία μας. Και συνεχίζει ο Κύριος:
«……Προσέχετε, μην αναστατώνεστε νομίζοντας πως αυτά είναι σημάδια που προαναγγέλλουν το τέλος, διότι σύμφωνα με τις βουλές της θείας Πρόνοιας πρέπει όλα αυτά να γίνουν, αλλά ακόμη δεν είναι ούτε το τέλος του κόσμου ούτε η καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού της που προεικονίζει και προτυπώνει τη συντέλεια του κόσμου. 7.Διότι θα ξεσηκωθεί το ένα έθνος εναντίον του άλλου έθνους, και το ένα βασίλειο εναντίον του άλλου βασιλείου και θα έλθουν πείνες και μολυσματικές επιδημίες και σεισμοί εδώ κι εκεί. 8.Όλα λοιπόν αυτά είναι αρχή πόνων και οδυνών.»
Πράγματι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού της έγινε λίγα χρόνια μετά, το 70 μ.Χ από το γιο του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βεσπασιανό, τον Τίτο Κλαύδιο και τον στρατηγό του Αλέξανδρο Ιούλιο Τιβέριο, χωρίς να γίνει η συντέλεια του κόσμου, αλλά προεικονίζει το τέλος του κόσμου καθώς μας προείπε ο Κύριος.
Ήδη οι πόλεμοι μεταξύ των εθνών γίνονται και όλοι αντιλαμβανόμαστε πως θα αυξηθούν, το ίδιο συμβαίνει και με τις πανδημίες και τους σεισμούς που θα γίνουν πιο φονικοί.
«9.Τότε θα σας παραδώσουν σε θλίψεις και δοκιμασίες. Και θα θανατώσουν μερικούς από εσάς, και θα σας μισούν όλα τα έθνη για μένα, επειδή θα πιστεύετε στο όνομα μου.10.Και τότε πολλοί θα σκανδαλισθούν και θα κλονισθούν στην πίστη. Και θα παραδώσουν ο ένας τον άλλον στους άπιστους άρχοντες και θα μισήσουν ο ένας τον άλλον.»
Στους επόμενους στίχους 11,12,13 και 14 ο Κύριος μας προειδοποιεί για τους πλάνους ψευδοπροφήτες και τις πλανεμένες διδασκαλίες τους που θα παραπλανήσουν πολλούς. Επίσης μας λέγει ότι η αγάπη προς τον Θεό των πολλών, θα ψυχρανθεί επειδή θα πληθυνθεί η κακία και η ανηθικότητα. Επίσης θα ψυχρανθεί και η αγάπη για το συνάνθρωπο μας. Αυτά όλα συμβαίνουν σήμερα και το γνωρίζουμε όλοι. Μας συνιστά ο Κύριος να δείξουμε υπομονή μέχρι το τέλος των δοκιμασιών για να σωθούμε. Μας δίνει όμως ο Πανοικτίρμων Σωτήρας Χριστός ακόμη ένα σημαντικό σημάδι στο δέκατο τέταρτο στίχο για το τέλος του κόσμου και το παραθέτουμε:
«14.Και θα κυρηχθεί το Ευαγγέλιο αυτό της Βασιλείας σ’ όλη την Οικουμένη για να είναι το κήρυγμα αυτό έλεγχος για όλα τα έθνη, όσοι δεν θα πιστέψουν ώστε να μην μπορούν να προφασισθούν ότι δεν προσφέρθηκε και σε αυτούς το Ευαγγέλιο. Και τότε θα έλθει το τέλος του κόσμου, του οποίου εικόνα και προτύπωση θα είναι το επικείμενο τέλος των Ιεροσολύμων.»
Βλέπουμε ότι τότε, πριν 2.000 χρόνια, ο Κύριος απόλυτα διαβεβαίωνε τους ανθρώπους πως το τέλος (η καταστροφή) των Ιεροσολύμων πλησιάζει και προεικονίζει τη συντέλεια του κόσμου και η οποία θα έρθει πολύ αργότερα. Συγκλονιστικά όμως είναι τα περί κηρύξεως του Ευαγγελίου. Σήμερα η Καινή Διαθήκη έχει εκτυπωθεί σε όλες τις γλώσσες και τις τοπικές διαλέκτους της Οικουμένης, καθώς επίσης σύμφωνα με τους ειδικούς έχει κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σʼ όλο τον κόσμο. Δικαίως, λοιπόν, όλα αυτά λογίζονται ως εσχατολογικά σημεία κρίσιμα και σπουδαία. Βέβαια το πότε ακριβώς θα γίνει η συντέλεια του κόσμου εκτός της Αγίας Τριάδος ουδείς άλλος το γνωρίζει και για το λόγο αυτό όποιος κηρύττει χρονολογία, ημερομηνία και ώρα που θα γίνει η συντέλεια του κόσμου, είναι σε πλάνη και γίνεται ψευδοπροφήτης.
Διαβάζοντας τον ενιαίο Αγιοτριαδικό προφητικό λόγο γνωρίζουμε το τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον και μπορούμε έτσι να αντιλαμβανόμαστε πολύ πιο ορθά τα γεωπολιτικά τεκταινόμενα.
ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ
Φώτης Κόντογλου - Ὁ Πολυαγαπημένος Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ
(ἀπὸ τὸ Ἀσάλευτο Θεμέλιο, Ἀκρίτας 1996)
Κάποιος καλὸς φίλος μου μοῦ χάρισε ἕνα μικρὸ εἰκονισματάκι σὲ σμάλτο ῥούσικο, ἕνα ἐγκόλπιο, ποὺ παριστάνει τὸν ἅγιο Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ. Ἀπὸ τὸ πίσω μέρος εἶναι καπλαντισμένο μὲ βελοῦδο, καὶ φαίνεται πὼς τὸ φοροῦσε κατάσαρκα στὸ λαιμό του κανένας ἅγιος ἄνθρωπος τῆς τσαρικῆς Ῥωσίας.
Μὲ πολλὴ συγκίνηση δέχθηκα αὐτὸ τὸ δῶρο, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἅγιος εἶναι πολὺ ἀγαπητὸς σὲ μένα, ὅπως εἶναι συμπαθέστατος καὶ σὲ ὅσους τὸν ξέρουνε. Κρέμασα λοιπὸν αὐτὸ τὸ εἰκονισματάκι στὸ εἰκονοστάσι μας, ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους ἁγίους, ποὺ τοὺς παρακαλοῦμε στὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς μας, καὶ ποὺ ἀνάμεσά τους ξεχωρίζουνε ὁ ἅγιος Νικόλαος κι᾿ ὁ ἅγιος Γιάννης ὁ Πρόδρομος, κ᾿ οἱ νέοι ἢ νεοφανεῖς ἅγιοι, ὅπως οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ῥαφαὴλ καὶ Νικόλαος, ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ Χιοπολίτης, ὁ ἅγιος Γεώργιος Ἰωαννίνων, ὁ ἅγιος Δαυῒδ ὁ Γέρων, ὁ ἅγιος Νεκτάριος κ.ἄ.
Τὸ σμαλτένιο εἰκονισματάκι ποὺ εἶπα, παριστάνει τὸν ἅγιο Σεραφεὶμ ποὺ περπατᾶ μέσα στὸ δάσος, ἕνα γεροντάκι σκυφτό, ἀκουμπισμένο στὸ ραβδί του μὲ τὸ δεξὶ χέρι καὶ στ᾿ ἀριστερὸ βαστᾶ ἕνα κομποσκοίνι. Τὸ πρόσωπό του λαμποκοπᾶ ἀπὸ τὴν καλοσύνη, καὶ τὸ ῥασοφορεμένο σῶμα του μὲ τὰ χοντροπάπουτσά του ἔχει μία σεβάσμια κι᾿ ἀξιαγάπητη κίνηση, γεμάτο ἁγιοσύνη καὶ πραότητα.
Αὐτὸς ὁ ἅγιος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς τελευταίους, γιατὶ γεννήθηκε στὸ Κοὺρκ κατὰ τὰ 1759 καὶ κοιμήθηκε στὰ 1833, δηλαδὴ ἔζησε στὸν ἴδιον καιρὸ μὲ τὸ δικό μας ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη. Τὸ κοσμικὸ ὄνομά του ἤτανε Προχόρ, δηλαδὴ Πρόχορος, κ᾿ ἤτανε τὸ τρίτο παιδὶ τῆς οἰκογένειάς του. Τὰ μεγαλύτερά του ἤτανε ἕνας ἀδελφὸς καὶ μία ἀδελφή. Ὁ πατέρας του ἤτανε πρακτικὸς κάλφας ποὺ ἔχτιζε ἐκκλησιές. Λίγο πρὶν νὰ γεννηθῆ ὁ Προχόρ, ἔπιασε νὰ χτίζη μία μεγάλη ἐκκλησία, μὰ δὲν πρόφταξε νὰ τὴν τελειώση, γιατὶ πέθανε. Ἀλλὰ ἡ γυναίκα του ἤτανε ἄξια κ᾿ εἶχε μάθει κοντά του κάμποσα ἀπὸ τὴν τέχνη του, κι᾿ ἅμα ἀπόμεινε χήρα, ἀνάλαβε ἐκείνη ν᾿ ἀποτελειώση τὴν ἐκκλησιά. Πολλὲς φορὲς ἔπαιρνε μαζί της καὶ τὸ μικρὸ Προχόρ, ποὺ ἔδειχνε μεγάλη ἀγάπη στὴν τέχνη τῶν γονιῶν του.
Ἀπὸ τότε φανέρωσε ὁ Θεὸς πὼς τὸν προώριζε γιὰ τὸ μεγαλύτερο πνευματικὸ ἀξίωμα ποὺ ὑπάρχει, δηλαδὴ νὰ γίνῃ ἅγιος. Καὶ τὸ φανέρωσε μὲ τοῦτον τὸν τρόπο: Ὁ Προχὸρ ἤτανε ἑφτὰ χρονῶν. Μιὰ μέρα τὸν πῆρε ἡ μητέρα τοῦ μαζί της στὴν ἐκκλησιὰ ποὺ ἔχτιζε. Τὴν ὥρα ποὺ ἀνεβαίνανε στὸ καμπαναριό, ὁ Προχὸρ παίζοντας, σὰν παιδί, παραπάτησε κ᾿ ἔπεσε ἀπὸ τόσο ψηλά, ποὺ θὰ σκοτωνότανε σίγουρα. Μὰ σὰν νὰ τὸν πιάσανε κάποια ἀόρατα χέρια, καὶ δὲν ἔπαθε τίποτα. Ἐκείνη τὴν ὥρα ἔτυχε νὰ περνᾶ ἕνας θεοφοβούμενος ἄνθρωπος ποὺ εἶχε προορατικὴ χάρη, κ᾿ εἶπε στὴ μητέρα του πὼς ὁ Θεὸς ἔκανε ἐκεῖνο τὸ θαῦμα, γιατὶ προώριζε τὸ παιδὶ νὰ γίνῃ ἕνας μεγάλος ἅγιος.
Σὰν ἔγινε δέκα χρονῶν, ἀρρώστησε, κ᾿ ἔπαψε νὰ πηγαίνη στὸ σκολειό. Δὲν ἔφτανε ἡ ἀρρώστια, ἀλλὰ στενοχωριότανε περισσότερο ποὺ ἔχανε τὰ μαθήματα, ἐπειδὴ ἀγαποῦσε πολὺ τὰ γράμματα. Μιὰ νύχτα τὸν ἄκουσε ἡ μητέρα του νὰ μιλᾶ μὲ κάποιον. Σὰν τὸν ρώτησε, τῆς εἶπε πὼς εἶχε δὴ τὴν Παναγία, καὶ πὼς τοῦ εἶπε πὼς θὰ τὸν γιατρέψη. Ὅπως κ᾿ ἔγινε. Γιατί, ὕστερ᾿ ἀπὸ λίγες μέρες περνοῦσε ἀπὸ τὸ σπίτι τοὺς μιὰ λιτανεία μὲ τὴ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας, κ᾿ ἡ μητέρα τοῦ τὸν πῆγε καὶ τὴν ἀνασπάσθηκε. Τὴν ἄλλη μέρα, τὸ παιδὶ ἔγινε ὁλότελα καλά.
Ἀπὸ τότε δὲν ἀπόλειπε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, καὶ κάθε μέρα διάβαζε τὸ Εὐαγγέλιο. Κάποτε συναπάντησε στὸ δρόμο ἐκεῖνον τὸν θεοφοβούμενον ἄνθρωπο ποὺ ἔτυχε τὴν ὥρα ποὺ γκρεμνίσθηκε ἀπὸ τὸ καμπαναριό, καὶ μὲ τὸν καιρὸ δέσανε στενὴ φιλία μεταξύ τους. Ὁ ἕνας ἐκμυστηρευότανε στὸν ἄλλον κάποια μυστηριώδη ὁράματα, μὰ δὲν τὰ λέγανε σὲ κανέναν ἄλλον, γιὰ νὰ μὴν τοὺς περιπαίζουνε. Ὡστόσο περνούσανε γιὰ «βλαμμένοι», ὅπως λένε τοὺς εὐλαβεῖς οἱ ἄπιστοι, μὰ ἐκεῖνοι δὲν δίνανε σημασία καὶ κάνανε τὸν ἀπανάγαθον, δηλαδὴ ἤτανε «οἱ διὰ Χριστὸν σαλοί». Στὸν παληὸν καιρὸ σταθήκανε κάποιοι ἅγιοι, ποὺ κάνανε τὸν τρελὸ γιὰ τὸν Χριστό, ὥστε νὰ τοὺς περιφρονοῦνε οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ τοὺς ταπεινώνουνε, κ᾿ ἔτσι νὰ σβήνουν ὁλότελα τὸν ἐγωισμό τους καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά τους. Αὐτὴ ἡ ἄσκηση ἤτανε ἀπὸ τὶς πιὸ σκληρές, ὅπως οἱ στυλίτες, καὶ γιὰ τοῦτο «οἱ διὰ Χριστὸν σαλοί» ἤτανε πολὺ λίγοι. Ὁ πιὸ σπουδαῖος στάθηκε ὁ ἅγιος Ἀνδρέας, ποὺ ἐζοῦσε στὴν Κωνσταντινούπολη μαζὶ μὲ τοὺς σκύλους, κατὰ τὰ 450 μ.X., ὁ Συμεὼν ὁ Σύρος, ποὺ ἔζησε στὰ 550 μ.X. καὶ δυό-τρεῖς ἄλλοι. Ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ ἔλεγε ὑστερώτερα πὼς σὲ τέτοιο σκληρὸ δρόμο ὁ Κύριος δὲν προσκαλεῖ ποτὲ ψυχὲς ἀδύνατες.
Ἐκεῖνον τὸν καιρὸ ὑπῆρχε μεγάλη εὐλάβεια στὴ Ρωσία. Ἕνα πλῆθος ἄνθρωποι εἴχανε τὴν ψυχὴ καὶ τὴ διάνοιά τους γυρισμένη στὸν οὐρανό. Διαβάζανε τοὺς βίους τῶν Ἁγίων ποὺ εἴχανε μεταφρασθῆ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, καθὼς καὶ τὰ μαρτύριά τους, προπάντων τῶν νεομαρτύρων μας ποὺ σφαζόντανε ἢ κρεμιόντανε ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Ἰδιαίτερη ἀγάπη νοιώθανε γιὰ τοὺς ἀσκητάδες ποὺ εἴχανε ζήσει στὴν ἔρημο, προπάντων στὴν Αἴγυπτο, στὴ Συρία καὶ στὴν Παλαιστίνη, μέσα σὲ σπηλιὲς καὶ σὲ σκισμάδες τῶν βουνῶν, τριγυρισμένοι ἀπὸ τὸν ἀτελείωτον ἄμμο. Στὴ χώρα τοὺς ὅμως δὲν ὑπήρχανε τέτοια πράγματα, παρὰ μοναχὰ ἀπέραντα μέρη δασωμένα, ἔρημα καὶ κεῖνα, μὰ ἀντὶ λιοντάρια καὶ κροκοδείλους εἴχανε ἄλλα ἀγρίμια, λύκους, ἀρκοῦδες, τσακάλια κ.ἄ. Ἐκεῖ, μέσα στὰ πυκνὰ δέντρα, κάνανε τὴν καλύβα τους ἀπὸ ξύλα κάποιοι ἀσκητάδες, καὶ μὲ τὸν καιρὸ σ᾿ ἐκεῖνα τὰ μέρη χτιζόντανε μοναστήρια.
Ὁ Προχὸρ διάβαζε τέτοια ἀσκητικὰ βιβλία, κ᾿ εἶχε πόθο ν᾿ ἀσκητέψη. Μάζευε στὸ σπίτι τοὺς τὰ παιδιὰ τῆς γειτονιᾶς, κι᾿ ἀντὶ γιὰ παραμύθια ποὺ λέγανε γιὰ νὰ περάσουνε οἱ ἀτελείωτες ὧρες τῆς χειμωνιάτικης νύχτας, τοὺς διάβαζε αὐτὰ τὰ συναξάρια, ἢ τοὺς ἐξηγοῦσε τὸ Εὐαγγέλιο.
Μὲ τὸν καιρό, ἀποφάσισε νὰ πάγη νὰ προσκυνήση στὸ Κίεβο, σ᾿ αὐτὴ τὴ ρωσικὴ Σιῶν, μὲ τὶς ἀμέτρητες ἐκκλησιὲς καὶ τὰ πολλὰ μοναστήρια. Ἐκεῖ ξομολογήθηκε τὸν πόθο του στοὺς καλόγηρους, καὶ κεῖνοι τοῦ εἴπανε νὰ πάγη νὰ καλογερέψη σ᾿ ἕνα μοναστήρι ποὺ βρισκότανε στὸ Σάρωφ, στὴν περιφέρεια τοῦ Κούρκ. Γυρίζοντας στὸ σπίτι του, τὰ εἶπε ὅλα στὴ μητέρα του, καὶ κείνη συμφώνησε μαζί του, τὸν σταύρωσε μὲ ἕναν μπρούτζινο σταυρὸ ποὺ τὸν εἴχανε οἰκογενειακὸ κειμήλιο, καὶ τούδωσε τὴν εὐχή της. Αὐτὸν τὸ σταυρὸ ὁ Προχὸρ τὸν εἶχε μαζί του ὡς ποὺ πέθανε.
Ἔφυγε λοιπὸν ἀπὸ τὸ Κοὺρκ μαζὶ μ᾿ ἄλλους δυὸ φίλους του, ποὺ εἴχανε κι᾿ αὐτοὶ τὸν πόθο νὰ γίνουνε μοναχοί. Τραβήξανε λοιπὸν κ᾿ οἱ τρεῖς μαζί, μ᾿ ἕνα ταγάρι στὸν ὦμο καὶ μ᾿ ἕνα ραβδί, γιὰ νὰ πᾶνε στὸ Σάρωφ.
Τὸ μοναστήρι ἤτανε χτισμένο ἀπάνω σ᾿ ἕνα ψήλωμα ποὺ τὸ ζώνανε δυὸ ποτάμια, ὁ Σάτης κ᾿ ἡ Σάροβκα. Στὸν τόπο τοῦ μοναστηριοῦ βρισκότανε ἄλλη φορὰ ἕνα παλιὸ κάστρο. Τὸν καιρὸ ποὺ ξεχυθήκανε οἱ Τάταροι στὴ Ρωσία, χτυπήσανε κεῖνο τὸ κάστρο καὶ τὸ πήρανε, καὶ μέσα σ᾿ αὐτὸ κάθισε ὁ ἀρχηγός τους. Βρεθήκανε σ᾿ αὐτὸν τὸν τόπο κοντάρια, σπαθιά, σαγίτες κι᾿ ἄλλα παλαιὰ ἄρματα. Αὐτὰ τὰ μέρη τὰ βαστάξανε οἱ Τάταροι ὡς ἑκατὸ χρόνια. Ὕστερά τους διώξανε οἱ Ρῶσοι, καὶ κατὰ τὸν πόλεμο γκρεμνίσθηκε τὸ κάστρο καὶ ρήμαξε. Τὸ βουνὸ τὸ πνίξανε τὰ δέντρα ποὺ θεριέψανε, καὶ γίνηκε δάσος ἄγριο, γεμάτο θηρία. Τρακόσια χρόνια δὲν πάτησε ἐκεῖ πέρα ἄνθρωπος, ὡς ποὺ φάνηκε ἕνας ἀσκητὴς Ἰωάννης, κοντὰ στὰ 1700. Μὲ τὸν καιρό, πήγανε κοντά του κι᾿ ἄλλοι ἀσκητάδες καὶ γίνηκε μοναστήρι, αὐτὸ ποὺ πῆγε νὰ καλογερέψη ὁ Προχόρ.
Ὁ κανονισμὸς τοῦ μοναστηριοῦ ἤτανε σὰν τὸν κανονισμὸ ποὺ εἴχανε τὰ μοναστήρια στ᾿ Ἅγιον Ὄρος καὶ τ᾿ ἄλλα τῆς Ἀνατολῆς. Ἁπλὸς κι᾿ αὐστηρός. Ἀκτημοσύνη καὶ ἐργόχειρο γιὰ νὰ βγάζουνε τὸν ἐπιούσιον ἄρτον. Δουλεύανε καὶ στὰ χωράφια, σπέρνανε, θερίζανε, ἁλωνίζανε. Κάποιοι ἀπ᾿ αὐτοὺς ἤτανε καὶ μαραγκοί, ἄλλοι πάλι ὑφαίνανε στὸν ἀργαλειὸ ἢ κάνανε σχοινιά. Τὰ χειμωνιάτικα ροῦχα τοὺς ἤτανε κανωμένα ἀπὸ προβιές, τὰ καλοκαιρινά τους ἀπὸ καννάβι. Ὁ ἡγούμενος δούλευε σὰν τοὺς ἄλλους, δίνοντας τὸ μάθημα τῆς ταπεινοφροσύνης. Οἱ ἀδελφοὶ ζούσανε μὲ μεγάλη σκληραγωγία, μὲ νηστεία, μ᾿ ἀγρυπνία, μὲ προσευχή. Ὅ,τι εἴχανε, τὸ μοιράζανε στοὺς φτωχούς, γύρω στὸ μοναστήρι. Ἡ ἐλεημοσύνη ἤτανε μία ἀπὸ τὶς πιὸ σπουδαῖες φροντίδες τους. Στὰ 1776 ἔπεσε πείνα στὸν τόπο, κι᾿ ὁ ἡγούμενος ἄνοιξε τὶς ἀποθῆκες τοῦ μοναστηριοῦ καὶ μοίραζε σιτάρι στοὺς πεινασμένους, ποὺ τρέχανε μερμηγκιὰ στὸ μοναστήρι. Κάθε μέρα περνούσανε ὡς χίλιοι πεινασμένοι.
Ὁ Προχὸρ ἔφταξε στὸ μοναστήρι στὶς 20 Νοεμβρίου τοῦ 1779, γεμάτος χαρὰ ἀπὸ τὸ περπάτημα ποὺ ἔκανε μέσα σὲ κείνη τὴν ἁγνὴ φύση. Χτύπησε τὴν πόρτα. Τὸν ὑποδεχτήκανε μὲ προθυμία. Ὁ ἡγούμενος ἤξερε τοὺς γονιοὺς τοῦ Προχόρ, ἐπειδὴ ἤτανε ἀπὸ τὸ Κούρκ, καὶ χάρηκε πολὺ σὰν εἶδε τὸ παιδί τους, καὶ μάλιστα σὰν τοῦ εἶπε πὼς ἤθελε νὰ καλογερέψη. Τότε ὁ Προχὸρ ἤτανε 19 χρονῶν, μεγαλόσωμος, γερός, μὲ ζωηρὰ γαλανὰ μάτια ποὺ καθρεφτίζανε τὴν ἁγνὴ καὶ καθαρὴ ψυχή του. Εἶχε ἀφήσει νὰ μεγαλώσουνε τὰ ξανθὰ μαλλιά του, ποὺ πέφτανε στοὺς ὤμους του, κι᾿ ἀπὸ τότε ἔμοιαζε σὰν ἅγιος. Εἶχε ἀπάνω του τὴ σφραγίδα ποὺ ἔχουνε οἱ λιγοστοὶ ἄνθρωποι, ποὺ γι᾿ αὐτοὺς εἶπε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστὴς πὼς δὲν γεννηθήκανε ἀπὸ θέλημα σάρκας, μήτε ἀπὸ θέλημα ἀνδρός, ἀλλὰ γεννηθήκανε ἀπὸ τὸ Θεό.
Ἔγινε λοιπὸν ὁ Προχὸρ δόκιμος, κι᾿ ὅλοι οἱ μοναχοὶ τοῦ μοναστηριοῦ θαυμάζανε τὸ μεγάλο ζῆλο του, τὴν εὐλάβειά του καὶ τὴν ταπείνωσή του. Χαρά του ἤτανε νὰ κάνη τὶς πιὸ κοπιαστικὲς καὶ ταπεινωτικὲς δουλειές. Ἡ προσευχὴ δὲν ἔλειπε ἀπὸ τὸ στόμα του, κι᾿ ἀπὸ μέσα του ἔλεγε ὁλοένα τὴν καρδιακὴ προσευχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν».
Ἀλλά, μ᾿ ὅλη τὴν αὐστηρότητα ποὺ βαστοῦσε ἀπάνω στὸ σῶμα καὶ στὴν ψυχή του, στὴ συναναστροφή του ἤτανε πάντα ἀνοιχτόκαρδος καὶ χαρούμενος, «ἐν ἱλαρότητι». Συνήθιζε νὰ λέγη, σὰν γέρασε, πὼς δὲν εἶναι ἁμαρτία τὸ νὰ εἶναι κανένας γελαστὸς καὶ καλόκαρδος. «Τὸ πιὸ φοβερὸ πρᾶγμα γιὰ τὸν χριστιανό, ἔλεγε, εἶναι ἡ ἀπογοήτευση».
Τὸν βάλανε νεωκόρο, καὶ τὸν χειροθετήσανε ἀναγνώστη. Πρῶτος πήγαινε στὴν ἐκκλησιὰ καὶ τελευταῖος ἔβγαινε. Διάβαζε ἀκατάπαυστα τὸ Εὐαγγέλιο, ὄρθιος μπροστὰ στὶς εἰκόνες, μὲ μεγάλη προσοχὴ καὶ κατάνυξη. Ἔλεγε: «Τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ δίνει προσοχὴ στὰ θεϊκὰ λόγια, εἶναι σὰν τὸ φύλακα ποὺ ξαγρυπνᾶ, ψηλὰ στὸν πύργο, ἀπάνω στὴν Ἱερουσαλὴμ τῆς καρδιᾶς του». Ἔλεγε ἀκόμα, σὰν γέρασε, πὼς ἡ ὑπομονὴ εἶναι μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες χάρες ποὺ ἀποχτᾶ ὁ χριστιανός, κατὰ τὸ λόγο ποὺ εἶπε ὁ Κύριος «ἐν τῇ ὑπομονῇ κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν». Ὅσο αὐστηρὸς ἤτανε στὸν ἑαυτό του, τόσο ἐπιεικὴς καὶ συγκαταβατικὸς ἤτανε γιὰ τοὺς ἄλλους.
Ἀλλά, ἀπὸ τὴν πολλὴ τὴν κακοπάθηση, ἀρρώστησε. Πρήσθηκε ὅλο τὸ σῶμα του, καὶ κειτότανε στὸ κρεβάτι, μ᾿ ὅλο ποὺ ἤτανε ἀκόμα εἰκοσιενὸς χρονῶν παλληκάρι. Τρία χρόνια ὑπόφερε τοὺς πόνους τῆς σκληρῆς ἀρρώστιας του, μὰ ὁ Θεὸς τὸν δοκίμαζε. Γι᾿ αὐτό, μιὰ μέρα ποὺ εἶχε μεταλάβει τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, εἶδε νὰ φανερώνεται μπροστά του ἡ Παναγία, μαζὶ μὲ τοὺς ἀποστόλους Πέτρο καὶ Ἰωάννη. Ἡ Παναγία πῆγε κοντά του κ᾿ εἶπε στοὺς ἀποστόλους: «Αὐτὸς ἐδῶ εἶναι δικός μας». Ὕστερα ἄγγιξε μὲ τὸ χέρι της τὸν ἄρρωστο, καὶ χάθηκε. Ἀπὸ κείνη τὴν ὥρα ἔγινε καλά.
Πῆρε ἀπὸ τὸν ἡγούμενο τὴν ἄδεια καὶ πῆγε στὴν πατρίδα του γιὰ νὰ συνάξῃ συνδρομές, «ἐλέη», ὅπως τὰ λένε στὰ μοναστήρια. Ἡ μητέρα του εἶχε πεθάνει. Βρῆκε μονάχα τὸν ἀδελφό του ποὺ εἶχε κληρονομήσει τὴν περιουσία τους, καὶ ποὺ τοῦ ἔδωσε κάμποσα χρήματα γιὰ νὰ χτίση ὁ Προχὸρ μιὰ ἐκκλησιά, κοντὰ στὸ κελλὶ ποὺ πέρασε τὴ βαρειὰ ἀρρώστια του, καὶ ποὺ τὴ γιάτρεψε ἡ Παναγία. Καὶ πράγματι χτίσθηκε, μαζὶ μ᾿ ἕνα σπίτι γιὰ τοὺς ἀρρώστους. Στὸ χτίσιμο βοήθησε κι᾿ ὁ ἴδιος ὁ Προχὸρ μὲ τὰ χέρια του.
Σὰν γύρισε στὸ μοναστήρι, ἔπιασε τὴν ἴδια ἄσκηση, ὡς ποὺ ἐκάρη μοναχός, μὲ τὸ ὄνομα Σεραφείμ, ποὺ εἶναι τὄνομα ποὺ ἔχουνε τὰ Ἀγγελικὰ Πνεύματα τῆς πρώτης τάξεως, καὶ ποὺ θὰ πῆ «πύρινα». Κατόπι χειροτονήθηκε διάκονος. Τὴ Μεγάλη Πέμπτη, κατὰ τὴ λειτουργία, ποὺ εἶχε πάρει κ᾿ ἐκεῖνος μέρος, εἶδε μέσα στὸ ἅγιο Βῆμα τὸν Χριστό, τριγυρισμένον ἀπὸ ἀρχαγγέλους καὶ ἀγγέλους. Ὁ μακάριος εἶχε δὴ καὶ πολλὰ ἄλλα μεγάλα θαύματα.
Σὰν πέθανε ὁ ἡγούμενος Παχώμιος, ποὺ ἀγαποῦσε τὸν Σεραφεὶμ σὰν παιδί του, πῆρε τὴν ἄδεια ἀπὸ τὸ νέο ἡγούμενο γιὰ νὰ ζήση ἀπομοναχιασμένος. Στὸ δάσος μέσα εἶχε κάνει ἀπὸ ἐλατόξυλα μία καλύβα, μιὰ «ἴσμπα», ἀπὸ τὸν καιρὸ ποὺ ἤτανε δόκιμος, καὶ πήγαινε κ᾿ ἔκοβε ξύλα. Σ᾿ αὐτὴ τὴν καλύβα λοιπὸν πῆγε καὶ κλείσθηκε. Ἐκεῖ μέσα προσευχότανε, χωρὶς νὰ τὸν ταράζη κανένας. Ἀργότερα ἔλεγε: «Αἰσθανόμουνα νὰ μὲ σπρώχνη μία ὑπερφυσικὴ δύναμη, καὶ δὲν πίστευα πιὰ πὼς ζοῦσα ἀπάνω στὴ γῆ, τόση χαρὰ πλημμύριζε τὴν καρδιά μου».
Μέσα στὰ δάση τοῦ Σάρωφ ὑπήρχανε κι᾿ ἄλλοι ἀσκητάδες, ὁ ἕνας μακριὰ ἀπὸ τὸν ἄλλον ὡς δυό-τρία βέρστια. Πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτοὺς γνωρίζανε τὸν πάτερ Σεραφείμ, ἐπειδὴ ἤτανε κι᾿ αὐτοὶ ἀπὸ τὸ Κούρκ. Ἡ δική του καλύβα βρισκότανε σ᾿ ἕνα χαμοβούνι μὲ πυκνὰ δέντρα. Στὸ νοῦ τοῦ ὁλοένα εἶχε τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, μέρα-νύχτα συλλογιζότανε τὰ διάφορα ἱστορικὰ τοῦ Κυρίου, μὲ θεϊκὸν ἔρωτα. Κι᾿ ἐπειδὴ βρισκότανε μακριὰ ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη, γιὰ νὰ θαρρῆ πὼς ζεῖ ἐκεῖ ποὺ ἔζησε σὰν ἄνθρωπος ὁ Χριστός, ἔδωσε διάφορα ὀνόματα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο στὰ μέρη ποὺ ἔκανε τὴν προσευχή του. Ἕνα μέρος τὸ ὀνόμασε «Ναζαρέτ», κ᾿ ἐκεῖ ἔψελνε τοὺς Χαιρετισμούς, ἕνα ἄλλο, ποὺ εἶχε μία σπηλιά, τὸ εἶπε «Βηθλεέμ», καὶ κεῖ μέσα προσκυνοῦσε τὸν Χριστὸ στὴ φάτνη, ἀνέβαινε σὲ ἕνα ψήλωμα καὶ διάβαζε τὴν «ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία». Μέσα σ᾿ ἕνα λαγκάδι πήγαινε καὶ διάβαζε τὸ κατὰ Ἰωάννη Εὐαγγέλιο μὲ τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ Χριστοῦ. Τὸ βασίλειό του εἶχε καὶ τὸ «Θαβώρ», τὸν «Γολγοθά» καὶ τὴ «Γεθσημανή». Τὸ Εὐαγγέλιο τὸ εἶχε πάντα μαζί του μέσα στὸ ταγάρι του. «Δὲν εὐφραίνεται, ἔλεγε ὑστερώτερα, μοναχὰ ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα δυναμώνει». Τὶς ὦρες ποὺ δὲν προσευχότανε, ἔκοβε ξύλα ἢ ἔσκαβε στὸ περιβολάκι του. Τὶς Κυριακὲς καὶ τὶς γιορτὲς πήγαινε στὴν ἐκκλησιὰ τοῦ μοναστηριοῦ καὶ κοινωνοῦσε. Τὶς περισσότερες φορὲς τὸν παρακαλούσανε οἱ μοναχοὶ νὰ μὴ φύγῃ ἀμέσως, γιὰ νὰ ἀκούσουνε τὰ ἁγιασμένα λόγια του. Γυρίζοντας πίσω στὴν κέλλα του, ἔπαιρνε παξιμάδι γιὰ ὅλη τὴ βδομάδα. Μὰ πάντα τοῦ περίσσευε. Τόδινε στὰ ἄγρια ζῶα ποὺ ἤτανε οἱ συντρόφοι του, λύκοι, ἀρκοῦδες, τσακάλια, ἀλεποῦδες, σαῦρες, φίδια κι᾿ ἄλλα, καθὼς καὶ στ᾿ ἀγαπημένα τοῦ τὰ πουλιά.
Ὡστόσο, κ᾿ ἕναν τέτοιον Ἅγιο δὲν τὸν ἄφηνε ὁ διάβολος ἀπείραχτον. Τὶς μεγάλες χειμωνιάτικες παγωμένες νύχτες, ποὺ φυσομανοῦσε ὁ ἀγέρας στὰ δέντρα, ἔνοιωθε νὰ σφίγγεται τὸ στῆθος του ἀπὸ τὸ φόβο. Τὸν ἔπιανε ἡ φοβερὴ κατάσταση ποὺ τὴ λένε οἱ ἀσκητάδες «ἀκηδία», δηλαδὴ παράλυση πνευματικὴ κι᾿ ἀπελπισία. Ἔνοιωθε πὼς τὸν πολεμοῦσε «ὁ δαίμων τῆς ἐρήμου», κ᾿ ἔκραζε στὸν Κύριο νὰ τὸν γλυτώσῃ. Διάβαζε ταχτικὰ τὸ Μεσονυκτικό, τὸν Ὄρθρο, τὶς Ὧρες, τὸν Ἑσπερινό, ὅπως παραγγέλνει ἡ μοναχικὴ πολιτεία. Γιὰ νὰ νικήσῃ τὸ φόβο, πήγαινε τὶς νύχτες καὶ στεκότανε ὄρθιος ἀπάνω σ᾿ ἕνα βράχο, βαθειὰ μέσα στὸ πυκνὸ καὶ κατασκότεινο δάσος, λέγοντας ὁλοένα: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Χίλια μερόνυχτα προσευχότανε γιὰ νὰ τὸν βοηθήσῃ ὁ Θεὸς νὰ νικήση τὸ σατανᾶ. Τρία χρόνια ὁλόκληρα. Καὶ τότε κατατροπώθηκε ὁ πονηρός, κ᾿ εἰρήνεψε ἡ ψυχὴ τοῦ Ἁγίου. Τρία χρόνια δὲν ἐπῆγε στὸ μοναστήρι, κ᾿ οἱ μοναχοὶ ἀπορούσανε τί ἔτρωγε. Φαίνεται πὼς θρεφότανε μ᾿ ἕνα χορτάρι ποὺ φύτρωνε στὸ δάσος, ἐπειδή, ὕστερα ἀπὸ χρόνια, τὸ ἔδειξε σὲ μία ἀπὸ τὶς γερόντισσες ἑνὸς μοναστηριοῦ ποὺ βρισκότανε κοντὰ στὸ χωριὸ Ντιβέεβο, καὶ ποὺ τὸν εἴχανε στὰ γερατειά του πνευματικὸν πατέρα. Αὐτὸ τὸ χορτάρι τὄτρωγε χλωρὸ τὸ καλοκαίρι, καὶ τὸ διατηροῦσε ξερὸ γιὰ τὸ χειμώνα.
Πέρασε κάμποσον καιρὸ κλεισμένος στὴν καλύβα του, χωρὶς νὰ μιλᾶ ὁλότελα. Δὲν πήγαινε καθόλου στὸ μοναστήρι. Ἂν τύχαινε νὰ συναπαντήσῃ κανέναν ἄνθρωπο στὸ δάσος, ἔσκυβε τὸ κεφάλι του ἴσαμε τὴ γῆ καὶ περίμενε νὰ περάσῃ γιὰ ν᾿ ἀνασηκωθῇ. Τὸ φαγητὸ ποὺ τοῦ πηγαίνανε ἀπὸ τὸ μοναστήρι, καὶ ποὺ τὸ βάζανε στὸ κατώφλι του, τὶς περισσότερες φορὲς τὸ βρίσκανε ἄγγιχτο. Ἐπειδὴ ἀνησυχούσανε στὴ μονή, ὁ ἡγούμενος πάτερ Νήφων τὸν κάλεσε νὰ γυρίσῃ στὸ μοναστήρι. Ὁ ἅγιος ὑπάκουσε. Παρουσιάσθηκε στὸν ἡγούμενο, κ᾿ ὕστερα σφαλίσθηκε στὸ κελλί του, καὶ δὲν ξαναφάνηκε. Πέντε ὁλόκληρα χρόνια ἔμεινε κλεισμένος, κατὰ διαταγὴ τῆς Θεοτόκου, ὅπως εἶπε ἀργότερα. Καὶ πάλι ἡ Παναγία τοῦ παρουσιάσθηκε καὶ τοῦ εἶπε νὰ πάψῃ τὸ κλείσιμό του.
Ἂν καὶ πρωτύτερα πηγαίνανε στὸ μοναστήρι πολλοὶ ἄντρες καὶ γυναῖκες ἀπὸ τὰ γύρω χωριά, σὰν μαθεύτηκε πὼς ὁ Ἅγιος ἄνοιξε τὴν πόρτα τοῦ κελλιοῦ του, πληθύνανε οἱ προσκυνητές, ποὺ τρέχανε γιὰ νὰ πάρουνε τὴν εὐλογία τοῦ «στάρετς». «Στάρετς» στὰ ρωσικὰ θὰ πῆ «γέροντας», «πνευματικός», «ξομολόγος». Ὁ ρωσικὸς λαὸς εἶχε πολὺν σεβασμὸ στοὺς «στάρετς», ὅπως ὁ δικός μας στοὺς «πνευματικούς». Ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ καταλάβαινε τί εἶχε μέσα κάθε καρδιὰ ποὺ τὸν πλησίαζε, γιατὶ εἶχε λάβει τὴ χάρη νὰ εἰσχωρῆ στὰ βάθη τῆς ψυχῆς. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ξομολογιόντανε, θαυμάζανε πὼς ἤξερε τὰ μυστικὰ τῆς ζωῆς τους, πρὶν νὰ τοῦ τὰ ποῦνε. Σ᾿ ὅλους εὐχότανε νὰ ἀποχτήσουν τὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς. Ὁ Ἅγιος εἶχε καὶ προφητικὸ χάρισμα. Σὲ ὅσους τὸν ρωτοῦσαν πὼς μποροῦσε νὰ γνωρίζη τί εἶχε κάνει ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἔλεγε: «Τέκνον μου, δὲν λέγω σ᾿ ὅποιον ἔρχεται σὲ μένα τίποτ᾿ ἄλλο παρὰ ὅ,τι μὲ προστάζει ὁ Θεός». Σ᾿ ὅσους βλογοῦσε ἔδινε κι᾿ ἀπὸ ἕνα κομμάτι ξερὸ ψωμὶ ἀπὸ τὸ ταγάρι του, βουτηγμένο στὸ κρασί. Συχνὰ τοὺς ἄλειφε μὲ λάδι ἀπὸ τὸ καντήλι τῆς Παναγίας.
Μιὰ μέρα τοῦ πήγανε ἕναν ἄρρωστο, ἕνα νέο παλληκάρι ποὺ τὸ λέγανε Μιχάλη Μαντούρωφ. Ὑπόφερνε ἀπὸ δυνατοὺς πόνους στὰ πόδια καὶ στεκότανε ὄρθιος μὲ δυσκολία. Μόλις εἶδε τὸν Ἅγιο, ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ τὸν γιατρέψη. Ὁ Ἅγιος τὸν ρώτησε: «Πιστεύεις στὸ Θεό;» καὶ τὸν κοίταξε μὲ διαπεραστικὴ ματιά. «Πιστεύω», ἀποκρίθηκε ὁ ἄρρωστος. Τότε ὁ στάρετς τοῦ εἶπε νὰ βγάλῃ τὶς μπότες του, ἄλειψε τὰ πόδια του μὲ τὸ λάδι τοῦ καντηλιοῦ καὶ τούδωσε ἕνα-δυὸ κομματάκια ξερὸ ψωμί. Ὕστερά του εἶπε: «Περπάτηξε στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Κι᾿ ὁ ἄρρωστος περπάτηξε, φχαριστώντας τὸν Ἅγιο. Κ᾿ ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: «Δὲν σὲ θεράπευσα ἐγώ, τέκνον μου. Μοναχὰ ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ κάνῃ θαύματα. Αὐτὸν νὰ εὐχαριστήσῃς».
Ὁ Μαντούρωφ δὲν ἤξερε μὲ τί τρόπο νὰ δείξῃ τὴν εὐγνωμοσύνη του. Μοίρασε τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχούς, ἐλευθέρωσε τοὺς σκλάβους του, κι᾿ ἀφιέρωσε ἕνα μεγάλο μέρος ἀπὸ τὰ κτήματά του στὰ μοναστήρια τοῦ Ντιβέεβο.
Ὓστερ᾿ ἀπὸ τὸν Μαντούρωφ, θεράπευσε ὁ Ἅγιος κι᾿ ἄλλους, παράλυτους, κωφάλαλους, δαιμονιζόμενους, τυφλούς, καὶ μ᾿ ἄλλες ἀρρώστιες. Γύρω ἡ περιφέρεια ἤτανε ἀνάστατη. Ὁ Ἅγιος ἔγινε τὸ καταφύγιο κ᾿ ἡ παρηγοριὰ τῶν δυστυχισμένων.
Προφήτεψε γιὰ τὶς συμφορὲς ποὺ θὰ περνοῦσε ὁ λαός του, ὅπως κάνανε οἱ Προφῆτες γιὰ τοὺς Ἑβραίους. Ἡ Ρωσία σπαραζότανε στὸν καιρό του ἀπὸ πολιτικὲς καὶ θρησκευτικὲς ταραχές. Ἔλεγε: «Ὁ λαός μας μάκρυνε ἀπὸ τοὺς δρόμους τῆς σωτηρίας, καὶ τραβὰ κάθε μέρα τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ». Ἔλεγε ἀκόμα πὼς θὰ φεύγανε οἱ σταυροὶ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες καὶ πὼς θὰ γκρεμνιζόντανε τὰ μοναστήρια. «Θὰ ἔρθη μία θλίψη, ἔλεγε, ποὺ δὲν παρουσιάσθηκε τέτοια ὅμοια ἀπὸ καταβολῆς τοῦ κόσμου. Κ᾿ οἱ ἴδιοι οἱ ἄγγελοι δὲν θὰ προφταίνουνε νὰ μαζεύουν τὶς ψυχὲς ἀπὸ τὴ γῆ». Ὅποτε μιλοῦσε γιὰ τέτοια πράγματα, τὸ πρόσωπό του σκυθρώπαζε καὶ πονοῦσε. Ἡ παρηγορία τοῦ ἤτανε ἡ προσευχή. Μέσα στὸ κελλί του δὲν εἶχε μήτε κρεβάτι, μήτε τζάκι, μὲ κεῖνο τὸ κρύο της Σιβηρίας. Εἶχε μοναχὰ ἕνα καντήλι μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Κάθε βδομάδα διάβαζε μὲ τὴ σειρὰ ἀπὸ τὰ Τέσσερα Εὐαγγέλια, τὴ Δευτέρα ἀπὸ τὸ κατὰ Ματθαῖον, τὴν Τρίτη ἀπὸ τὸ κατὰ Μάρκον, τὴν Τετάρτη ἀπὸ τὸ κατὰ Λουκᾶν, τὴν Πέμπτη ἀπὸ τὸ κατὰ Ἰωάννην, τὴν Παρασκευὴ τὴν ἀκολουθία τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, τὸ Σάββατο τὴν ἀκολουθία τῶν Ἁγίων Πάντων, καὶ τὴν Κυριακὴ μεταλάβαινε τὴ Θεία Κοινωνία.
Ἀδιάκοπα παρακαλοῦσε γιὰ ὅλον τὸν κόσμο. Ἀπὸ τὴν πολλὴ τὴν προσευχὴ κι᾿ ἀπὸ τὰ δάκρυά του θύμωνε ὁ διάβολος καὶ τὸν χτυποῦσε στὸ σῶμα. Ὁ Ἅγιος ἔλεγε πὼς ἐκεῖνα τὰ χτυπήματα καίγανε σὰν τὸ πυρωμένο σίδερο.
Πολλοὶ εἴδανε τὸν ἅγιο Σεραφεὶμ νὰ στέκεται στὸν ἀγέρα, ἀπάνω ἀπὸ τὴ γῆ. Συχνὰ σκόρπιζε τὴν κακοκαιριά, πρόβλεπε τὴν πείνα κ᾿ εἰδοποιοῦσε τοὺς χωριάτες νὰ κάνουνε τὶς προμήθειές τους, ἔδιωχνε τὶς ἐπιδημίες καὶ πρόλεγε τοὺς πολέμους, ὅπως ἔγινε μὲ τὸν Κριμαϊκὸ πόλεμο, καθὼς καὶ μ᾿ ἄλλα σπουδαῖα γεγονότα.
Ὅλη ἡ Ρωσία τὸν εἶχε γιὰ πατέρα καὶ γιὰ προστάτη της, ἀπὸ τ᾿ ἀρχοντικὰ ὡς τὴν πιὸ φτωχὴ ἴσμπα. Πολλὲς φορὲς οἱ προσκυνητὲς φτάνανε τὶς δυὸ χιλιάδες σὲ μιὰ μέρα ἀπ᾿ ὅλα τὰ μέρη τῆς Ρωσίας, καὶ γεμίζανε τὸ δρόμο τοῦ Ἀρζαμᾶς ποὺ πήγαινε στὸ μοναστήρι. Ἄλλοι μὲ ἁμάξια, ἄλλοι μὲ καζάκες (ἕλκηθρα), κι᾿ ἄλλοι μὲ τὰ πόδια. Πολλοὶ περπατούσανε ὁλόκληρες βδομάδες.
Τὰ χαράγματα χτυπούσανε οἱ καμπάνες γιὰ τὸν ὄρθρο, ἄνοιγε ἡ μεγάλη ὀξώπορτα, κ᾿ οἱ προσκυνητὲς μπαίνανε μέσα στὴν αὐλή, σὰν ἀληθινὴ θάλασσα. Ὁ Ἅγιος ἔβγαινε σὲ λίγο ντυμένος μὲ ἄσπρο ράσο, καὶ τὸ πρόσωπό του ἔλαμπε ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ οὐρανοῦ.
Ἐκεῖνον τὸν καιρὸ σὲ κάθε μεριὰ τῆς Ρωσίας ἔβλεπε κανένας στρατεύματα σὲ κίνηση, κι᾿ ὁ μεγάλος δρόμος βρισκότανε κοντὰ στὸ Σάρωφ. Πλῆθος στρατιῶτες μὲ τοὺς ἀξιωματικούς τους πηγαίνανε νὰ πάρουνε τὴν εὐλογία τοῦ Ἁγίου, γιὰ νὰ τοὺς προστατεύῃ στὶς ἐκστρατεῖες τῆς Τουρκίας, τῆς Πολωνίας καὶ τοῦ Ναπολέοντα. Τὸ κήρυγμά του ἤτανε πολὺ ἁπλό: «Δίνε νὰ φάγῃ ὁ πεινασμένος. Δίνε νὰ πιῇ ὁ διψασμένος. Νὰ εἶσαι δίκαιος. Νὰ ἔχῃς εἰρηνικὴ κι᾿ ἀγαθὴ ψυχή».
Στὸ κελλάκι του μέσα ἤτανε ἀναμμένα πολλὰ κεριὰ εἰς μνήμην ζώντων καὶ κεκοιμημένων. Τὸ καντηλάκι ἔφεγγε πάντα ἀκοίμητο μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Ἕνα σκαμνὶ κ᾿ ἕνας μικρὸς πάγκος ἤτανε γιὰ τοὺς προσκυνητές. Ἕνα ἄλλο σκαμνάκι ἤτανε τὸ κάθισμά του καὶ τὸ τραπέζι του. Χάμω ἤτανε ἁπλωμένο ἕνα σακκὶ σὲ μίαν ἄκρη, τὸ στρῶμα του. Εἶχε καὶ μία νεκρόκασα στὸ διάδρομο, ποὺ τὴν ἔσκαψε ὁ ἴδιος σ᾿ ἕνα δέντρο, γιὰ τὸν ἐνταφιασμό του, καὶ κεῖ μέσα κοιμότανε καμμιὰ φορά.
Ἀγαποῦσε ὑπερβολικὰ τὰ παιδάκια, ποὺ παίζανε μαζί του, σὰν νἄτανε κ᾿ ἐκεῖνος μικρὸ παιδί. Τ᾿ ἀγκάλιαζε, τάσφιγγε στὸ στῆθος του λέγοντας συγκινημένος: «Μικροὶ θησαυροί μου!». Πολλὰ παιδιὰ θεραπεύονταν μ᾿ ἕνα λόγο του, ποὺ δὲν τὸν προσέχανε, πολλὲς φορές, οἱ δικοί τους. Ἀνάμεσα στὸ πλῆθος, ἂς ποῦμε, ἔβλεπε ἕνα ἄρρωστο παιδάκι, ποὺ τὸ φέρανε οἱ γονιοί του, πετσὶ καὶ κόκκαλο. Ἡ ματιὰ τοῦ Ἁγίου ἔπεφτε ἀπάνω του, τὸ ἔπαιρνε στὴν ἀγκαλιά του, τὸ φιλοῦσε κ᾿ ἔλεγε στοὺς γονιούς του: «Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ τὸ κάνῃ καλά», κ᾿ ὕστερα γύριζε πρὸς τοὺς ἄλλους ἀρρώστους. Σὲ λίγο μαθευότανε πὼς ἐκεῖνο τὸ παιδάκι εἶχε γίνει καλά.
Σὰν γύρισε ὁ πάτερ Σεραφεὶμ στὸ μοναστήρι, τρέξανε οἱ καλογρηὲς ἀπὸ τὸ Ντιβεέβο καὶ τὸν παρακαλέσανε νὰ τοὺς πάρη κάτω ἀπὸ τὴν καθοδήγησή του. Ὁ Ἅγιος ὠργάνωσε καλύτερα τὸ μοναστήρι τους, τοῦ ἔδωσε ἕναν καινούργιον κανονισμό, καὶ κυβερνοῦσε τὶς μοναχὲς σύμφωνα μὲ τὶς διαταγὲς καὶ τὶς ὑποδείξεις ποὺ ἔπαιρνε ἀπὸ τὴν Παναγία. Ἡ ἐκκλησιὰ τοῦ μοναστηριοῦ ἤτανε τῆς Μεταμορφώσεως. Ἐπειδὴ γύρω στὸ Ντιβεέβο εἶχε μεταλλεῖα ποὺ βγάζανε σίδερο, μαζευόντανε ἐκεῖ κάθε καρυδιᾶς καρύδι, μαχαιροβγάλτες, μπεκρῆδες καὶ κάθε παραλυσία. Σιγὰ-σιγά, αὐτὸς ὁ κολασμένος τόπος ἔγινε ἥσυχος κ᾿ εἰρηνικός, μὲ τὴ χάρη καὶ μὲ τὰ κηρύγματα τοῦ ἁγίου Σεραφείμ. «Ἡ Μεταμόρφωσις, ἔλεγε, μεταμόρφωσε αὐτὸν τὸν τόπο».
Ἡ ἀδελφή του Μιχάλη Μαντούρωφ, Ἑλένη, εἶχε γίνει μοναχή. Εἶχε μαζί της καὶ μία μικρὴ ὑπηρέτρια ποὺ δὲν ἤθελε νὰ ἀποχωρισθῇ τὴν κυρά της. Μὰ τὸ κορίτσι ἀρρώστησε ἀπὸ φθίση. Ἡ Ἑλένη τόβαλε στὸ κρεβάτι της καὶ τὸ περιποιότανε νύχτα μέρα. Ὡστόσο, δὲν ἔζησε πολύ, κι᾿ ὁ θάνατός του πίκρανε πολὺ τὴν Ἑλένη, ποὺ ἔνοιωθε πὼς θὰ πέθαινε κι᾿ αὐτὴ γλήγορα. Ἡ μονάχη ἐπιθυμία τῆς ἤτανε νὰ μὴν πεθάνη πρὶν ἀπὸ τὸν πάτερ Σεραφείμ. Ὁ ἀδελφός της, ποὺ ἤτανε διαχειριστὴς τοῦ μοναστηριοῦ, ἔλειπε ἀπὸ τὸ μοναστήρι, καὶ μάθανε πὼς ἤτανε καὶ κεῖνος ἄρρωστος, κ᾿ ἡ Ἑλένη ἔγινε χειρότερα. Εἶπε στὸ γέροντα πὼς ἤθελε νὰ πεθάνη, ἀντὶ τὸν ἀδελφό της. Μὰ σὲ λίγο ταράχθηκε καὶ φώναξε: «Πάτερ, φοβοῦμαι τὸ θάνατο!». Ὁ ἅγιος τῆς εἶπε: «Τί ἔχουμε, τέκνον μου, νὰ φοβηθοῦμε ἀπὸ τὸ θάνατο; Γιὰ μᾶς ὁ θάνατος εἶναι μία αἰώνια χαρά». Τὴ ράντισε μὲ ἁγιασμὸ καὶ τὴν πῆγε ὡς τὴν πόρτα τοῦ κελλιοῦ της. Ξάπλωσε στὸ κρεβάτι της καὶ δὲν ξανασηκώθηκε πιά. Ὁ θάνατός της στάθηκε ἁγιασμένος. Κοινώνησε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, ἀποχαιρέτησε τὶς ἀδελφές, ζητώντας τὲς συγχώρηση, καὶ τὶς παρακάλεσε νὰ τὴν ντύσουν γιὰ τὴν κηδεία της. Πρὶν νὰ παραδώση τὸ πνεῦμα της, εἶπε πὼς ἔβλεπε τὸν Χριστὸ μέσα σὲ πύρινη λάμψη. Οἱ μοναχὲς πιάσανε νὰ κλαῖνε γύρω στὸ σκήνωμα, καὶ πήγανε κλαίγοντας κ᾿ εἴπανε στὸ στάρετς πὼς ἡ Ἑλένη κοιμήθηκε. Κ᾿ ἐκεῖνος τὶς εἶπε: «Ἀνόητα παιδιά μου, δὲν καταλαβαίνετε τίποτα! Λοιπὸν δὲν εἴδατε τὴν ψυχή της ποὺ πέταξε σὰν περιστέρι στοὺς οὐρανούς;»
Μὲ τὸν ἴδιο ἐξαίσιο τρόπο κοιμήθηκε κ᾿ ἡ Μαρία Μιλιούκωφ, μιὰ ἅγια μοναχὴ δεκαεννιὰ χρονῶν. Ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος ἔσκαψε τὴν κάσα τῆς μέσα σ᾿ ἕνα δέντρο δρῦ, κι᾿ ἔδωσε τὸ σάλι του γιὰ νὰ τυλίξουνε τὸ σῶμα της. Οἱ μοναχὲς ξεμπλέξανε τὰ ὡραῖα ξανθὰ μαλλιά της, ποὺ τὰ ἔκρυβε ἡ Μαρία μέσα στὸ καλογερικό της σκέπασμα, καὶ στὰ σταυρωμένα χέρια τῆς ἀκουμπήσανε τὴ Σύνοψη τοῦ πάτερ Σεραφείμ.
Ἡ Μαρία εἶχε μία μικρὴ ἀνηψιά, ποὺ τὴ δίδασκε ἡ Ἑλένη Μαντούρωφ γιὰ νὰ ἀκολουθήση τὴ μοναχικὴ πολιτεία. Ὁ Ἅγιος ἔλεγε: «Εἶναι ἕνας ἔνσαρκος ἄγγελος. Ὡστόσο δὲν θὰ γίνῃ μοναχή, ἀλλὰ θὰ γίνῃ σύζυγος τοῦ Νικόλα Μοτοβίλωφ». Ὅπως κ᾿ ἔγινε. Ὁ Μοτοβίλωφ ἤτανε ἕνα ἀρχοντόπαιδο. Ὁ πατέρας του εἶχε μεγάλα κτήματα. Τὸν καιρὸ ποὺ ἤτανε μικρός, πήγαινε κ᾿ ἔπαιζε μὲ τὸν Ἅγιο στὸ κελλί του. Εἶχε πολὺ γερὸ μυαλό, καὶ συχνὰ ἔβαζε σὲ ἀμηχανία τοὺς δασκάλους του μὲ τὶς ἐρωτήσεις του. Σὰν ἔγινε παλληκάρι, ἀγάπησε ἕνα κορίτσι, ποὺ ὁ πατέρας του εἶχε κι᾿ αὐτὸς μεγάλα κτήματα, ποὺ συνορεύανε μὲ τοῦ Μοτοβίλωφ. Ἀλλὰ ὁ Νικόλας ἔπαθε ἄξαφνα μιὰ παράλυση, καὶ κόντεψε νὰ πεθάνη ἀπὸ τὸν καημό του. Μὰ ὁ Ἅγιος τὸν γιάτρεψε. Τοῦ εἶπε, μάλιστα, πὼς δὲν θὰ πάρη ἐκείνη ποὺ ἀγαποῦσε, ἀλλὰ τὴ μικρὴ Ἑλένη Μιλιούκωφ, ποὺ εἴπαμε, ὅπως καὶ τὴν πῆρε. Ἀπὸ τότε πήγαινε ταχτικὰ στὸ μοναστήρι, καὶ μιλοῦσε μὲ τὸ στάρετς. Ἔγραψε μάλιστα καὶ μία θαυμαστὴ συνομιλία ποὺ εἶχε μὲ τὸν Ἅγιο, καὶ τὸ χαρτὶ τὸ βρῆκε, ὕστερ᾿ ἀπὸ 70 χρόνια, μετὰ τὸ θάνατό του, ἡ χήρα του Ἑλένη, μέσα στὴν ἀποθήκη τῆς μονῆς, καὶ τὸ ἐμπιστεύθηκε σὲ ἕνα γνωστό της συγγραφέα, ποὺ δημοσίεψε αὐτὲς τὶς σημειώσεις στὴν «Ἐφημερίδα τῆς Μόσχας», στὰ 1903. Αὐτὴ τὴν ἀποκαλυπτικὴ ἔκθεση θὰ τὴ βάλουμε παρακάτω.
Ὁ πάτερ Σεραφεὶμ συνήθιζε νὰ πηγαίνη στὸ ἐρημητήρι τοῦ ὕστερα ἀπὸ τὸν ἑσπερινό της Κυριακῆς. Συχνὰ καθότανε ἐκεῖ πολλὲς μέρες. Ἐπειδὴ ὑπόφερνε ἀπὸ τὰ πόδια του καὶ κουραζότανε, καθότανε κοντὰ σὲ μιὰ πηγὴ γιὰ νὰ ξεκουραστῆ. Μιὰ μέρα, ἐκεῖ ποὺ περνοῦσε κοντὰ ἀπὸ τὸ νερό, παρουσιάσθηκε μπροστά του ἡ Παναγία, καὶ ἅπλωσε τὸ χέρι τῆς κατὰ τὸ μέρος ποὺ ἀνάβρυζε ἄλλη φορὰ τὸ νερό. Μονομιᾶς πετάχθηκε ἀπὸ τὸ χῶμα ἕνα συντριβάνι κατακάθαρο νερό, κ᾿ ἡ Θεοτόκος εἶπε στὸν Ἅγιο πὼς ἐκεῖνο τὸ νερὸ θὰ θεράπευε πολλούς.
Ἔχουμε πῆ παραπάνω πὼς ὁ Νικόλας Μοτοβίλωφ εἶχε γράψει κάποιες σημειώσεις ἀπὸ μία συνομιλία του μὲ τὸν ἅγιο Σεραφείμ, ποὺ βρεθήκανε ὕστερ᾿ ἀπὸ ἑβδομήντα χρόνια. Αὐτὴ ἡ συνομιλία ἔγινε κατὰ τὸ τέλος τοῦ Νοέμβρη τοῦ 1831, καὶ τὸ χειρόγραφο βρέθηκε στὰ 1901. Ἰδοὺ τί γράφει ὁ Μοτοβίλωφ:
«Ἤτανε μία συννεφιασμένη μέρα. Χιόνι πολὺ εἶχε σκεπάσει τὴ γῆ, καὶ πέφτανε πυκνὲς οἱ ἄσπρες μπαμπακοῦρες. Ὁ πάτερ Σεραφεὶμ μ᾿ ἔβαλε νὰ καθίσω δίπλα του, ἀπάνω σ᾿ ἕνα κομμένο δέντρο, σ᾿ ἕνα ξέφωτο μέσα στὸ δάσος. Ὕστερά μου εἶπε: «Ὁ Θεός μου φανέρωσε πὼς στὰ παιδικὰ χρόνια σου ἤθελες νὰ μάθης ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Σὲ συμβουλεύανε νὰ πηγαίνης στὴν ἐκκλησία, νὰ κάνης τὴν προσευχή σου στὸ σπίτι, νὰ δίνης ἐλεημοσύνη καὶ νὰ κάνης ὅλα τὰ καλὰ τὰ ἔργα, γιατὶ σ᾿ αὐτὰ βρίσκεται ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Μὰ δὲν σὲ ἱκανοποιούσανε αὐτὰ μοναχά. Λοιπόν σου λέγω πὼς ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, οἱ ἀγρυπνίες καὶ κάθε ἄλλο χριστιανικὸ ἔργο εἶναι πολὺ καλά. Ἀλλὰ ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας δὲν εἶναι νὰ κάνουμε μοναχὰ αὐτὰ τὰ ἔργα, ἐπειδὴ αὐτὰ εἶναι τὰ μέσα ποὺ χρειάζονται γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ σκοπὸ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Ὁ ἀληθινὸς προορισμὸς τοῦ χριστιανοῦ εἶναι νὰ ἀποκτήσουμε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Γνώριζε πὼς κανένα καλὸ ἔργο δὲν φέρνει τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἂν δὲν γίνεται γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι μοναχὰ ἡ ἀπόκτηση τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἐγὼ τότε τὸν ρώτησα: «Τί ἐννοεῖς, πάτερ, λέγοντας ἀπόκτηση; Δὲν καταλαβαίνω καθαρά». Ὁ Ἅγιος μου εἶπε: «Ἀποκτῶ εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὸ κερδίζω. Ξέρεις τί θὰ πῆ κερδίζω χρήματα. Ἀποκτῶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα. Στὴ ζωή, οἱ συνηθισμένοι ἄνθρωποι ἔχουνε γιὰ σκοπὸ νὰ κερδίσουνε χρήματα, καὶ κεῖνοι ποὺ στέκουνται πιὸ ψηλὰ στὴν κοινωνία, θέλουνε νὰ κερδίσουνε τιμὲς καὶ δόξα. Τὸ νὰ ἀποκτήσῃ κανένας τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι σὰν νὰ κερδίζη ἕνα αἰώνιο ἀπόκτημα, τὴν αἰώνια ζωή, ἕνα θησαυρὸ ποὺ δὲν καταστρέφεται κι᾿ οὔτε χάνεται ποτέ. Κάθε καλὸ ἔργο, ποὺ κάνουμε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, μᾶς δίνει τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀλλὰ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα μας δίνει αὐτὴ τὴ χάρη ἡ προσευχή, γιατὶ ὁ καθένας μπορεῖ νὰ προσευχηθῆ, πλούσιος ἢ φτωχός, ἄρχοντας ἢ χωριάτης, δυνατὸς ἢ ἀδύνατος, γερὸς ἢ ἄρρωστος, ἐνάρετος ἢ ἁμαρτωλός. Λοιπὸν ἂς συνάξουμε τὸ θησαυρὸ τῆς θεϊκῆς εὐσπλαχνίας. Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ζητᾶ νάβρη τὴ σωτηρία του καὶ ποὺ μετανοεῖ γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, μπορεῖ μὲ τὶς καλὲς πράξεις νὰ ἀποκτήσῃ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ ἐργάζεται μέσα μας καὶ μᾶς εἰσάγει στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μ᾿ ὅλα τὰ πεσίματά μας, μ᾿ ὅλο τὸ σκοτάδι ποὺ περιζώνει τὴν ψυχή μας, ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ μᾶς δόθηκε μὲ τὸ βάπτισμα, δὲν παύει νὰ λάμπη μέσα στὴν καρδιά μας μὲ τὸ φῶς τῆς μετανοίας. Αὐτὸ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ σβήνει ὅλα τὰ σημάδια ποὺ ἀφήσανε τὰ παλιὰ ἁμαρτήματά μας καὶ μᾶς ντύνει μ᾿ ἕνα μανδύα ἄφθαρτον ποὺ εἶναι καμωμένος ἀπὸ τὴ χάρη». Τοῦ λέγω: «Πάτερ μου, μοῦ μιλᾶς γιὰ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ πὼς μπορῶ νὰ τὴ δῶ; Τὰ καλὰ τὰ ἔργα τὰ βλέπουμε, μὰ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα πὼς μπορεῖ νὰ τὸ δὴ κανένας; Πῶς μπορῶ νὰ γνωρίσω ἂν βρίσκεται ἢ δὲν βρίσκεται μέσα μου;» Ὁ Ἅγιος μου ἀποκρίθηκε: «Ὅταν κατεβαίνη τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐπάνω στὸν ἄνθρωπο καὶ εἰσχωρεῖ μέσα του, ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου γεμίζει ἀπὸ μία χαρὰ ἀνέκφραστη, γιατὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μεταμορφώνει σὲ χαρὰ ὅ,τι ἀγγίξει. Φανερώνεται σὰν ἕνα ἀνιστόρητο φῶς σ᾿ ἐκείνους ποὺ ἐκδηλώνεται ἡ θεϊκὴ ἐνέργεια. Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι γνωρίσανε μὲ τὶς αἰσθήσεις τοὺς τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Τότε τὸν ρώτησα: «Πῶς θὰ μπορέσω νὰ τὸ δῶ κ᾿ ἐγὼ μὲ τὰ μάτια μου;» Ἀπάνω σ᾿ αὐτά, ὁ πάτερ Σεραφεὶμ ἔβαλε τὰ χέρια του στοὺς ὤμους μου καὶ μοῦ εἶπε: «Τέκνον μου, βρισκόμαστε κ᾿ οἱ δυό μας μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα... Γιατί δὲν θέλεις νὰ μὲ κοιτάξης;» «Πάτερ μου, τοῦ εἶπα, δὲν μπορῶ νὰ σὲ κοιτάξω. Τὰ μάτια σου βγάζουνε ἀστραπές. Τὸ πρόσωπό σου ἔχει γίνει πιὸ ἀστραφτερὸ ἀπὸ τὸν ἥλιο, καὶ τὰ μάτια μου θαμπώσανε ἀπὸ τὸ φῶς». «Μὴ φοβᾶσαι, τέκνο τοῦ Θεοῦ, εἶπε ὁ γέροντας. Κ᾿ ἐσὺ εἶσαι ὁλόφωτος ὅπως εἶμ᾿ ἐγώ. Γιατὶ βρίσκεσαι μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἀλλιῶς δὲν θὰ μποροῦσες νὰ μὲ δῆς μὲ τὴν ὄψη ποὺ μὲ βλέπεις». Ἔσκυψε ἀπάνω μου καὶ μοῦ εἶπε σιγανὰ στὸ αὐτί: «Εὐχαρίστησε τὸν Ὕψιστο γιὰ τὴν ἄπειρη καλοσύνη του. Προσευχήθηκα μυστικὰ στὸν Κύριο καὶ εἶπα μέσα μου: Κύριε, ἀξίωσε τὸν νὰ ἰδῆ καθαρὰ μὲ τὰ σωματικὰ μάτια τοῦ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματός Σου, ποὺ τὴ φανερώνεις στοὺς δούλους σου ὅποτε καταδέχεσαι νὰ παρουσιασθὴς μέσα στὸ μεγαλοπρεπὲς φῶς τῆς δόξης Σου. Κι᾿ ὅπως βλέπεις, ὁ Κύριος ἀμέσως δέχθηκε τὴν προσευχὴ τοῦ τιποτένιου Σεραφείμ. Πόση εὐγνωμοσύνη πρέπει νὰ χρωστοῦμε στὸ Θεὸ γιὰ τοῦτο τὸ ἀνείπωτο δῶρο ποὺ μᾶς ἔδωσε! Μήτε οἱ Πατέρες τῆς ἐρήμου δὲν ἀξιώνονταν πάντα νὰ δοῦνε τέτοια φανερώματα τῆς ἀγαθότητός Του. Λοιπόν, τέκνον μου, κοίταξέ με ἐλεύθερα. Μὴ φοβᾶσαι, ὁ Κύριος εἶναι μαζί μας».
Τότε πῆρα θάρρος ἀπὸ τὰ λόγια του καὶ τὸν κοίταξα. Μὰ μ᾿ ἔπιασε τρόμος! Νὰ φαντασθῆς μέσα στὴ σφαίρα τοῦ ἥλιου τὸ καταμεσήμερο, ποὺ λαμποκοπᾶ μ᾿ ὅλη τὴ δύναμή του, τὸ πρόσωπο ἑνὸς ἀνθρώπου. Βλέπεις νὰ σοῦ μιλᾶ, νὰ σαλεύουνε τὰ χείλια του, βλέπεις τὴν ἔκφραση τῶν ματιῶν του ποὺ ἀλλάζει, ἀκοῦς τὴ φωνή του, νοιώθεις τὰ χέρια του ποὺ σὲ κρατοῦνε ἀπὸ τοὺς ὤμους, μὰ δὲν βλέπεις μήτε αὐτὰ τὰ χέρια, μήτε τὸ σῶμα τοῦ συνομιλητῆ σου, ἀλλὰ μοναχὰ μιὰ δυνατὴ φεγγοβολῆ ποὺ σὲ τυφλώνει καὶ ποὺ ἁπλώνει ὁλόγυρα, φωτίζοντας μὲ τὴ λάμψη τῆς τὸ χῶμα καὶ τὶς ἄσπρες μπαμπακοῦρες ποὺ πέφτουνε ἀκατάπαυστα ἀπὸ τὸν οὐρανό.
Ὁ Ἅγιος μὲ ρώτησε: «Τί αἰσθάνεσαι;» «Εἰρήνη καὶ ἠρεμία, ποὺ δὲν μπορῶ νὰ τὴν ἐκφράσω», εἶπα. «Τί ἄλλο καταλαβαίνεις, τέκνον μου;» «Μιὰ ἀνείπωτη χαρὰ πλημμυρίζει τὴν καρδιά μου». «Αὐτὴ ἡ χαρὰ ποὺ αἰσθάνεσαι, τέκνον μου, δὲν εἶναι τίποτα μπροστὰ σὲ κείνη τὴ χαρὰ ποὺ γράφει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος· ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν᾿ (A´ Κορ. β´ 9). Ἐμεῖς πήραμε ἕναν ἀρραβώνα μοναχὰ ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά, ἀλλὰ τί θὰ εἶναι ἄραγε ὁλόκληρη ἐκείνη ἡ χαρά; Τί αἰσθάνεσαι ἀκόμα, τέκνο τοῦ Θεοῦ;» «Μιὰ ἀνέκφραστη ζεστασιά». «Μὰ πῶς, τέκνον μου; Βρισκόμαστε μέσα στὸ δάσος, εἶναι χειμώνας, καὶ πατᾶμε ἀπάνω στὸ χιόνι. Ποιὰ λοιπὸν εἶναι αὐτὴ ἡ ζεστασιὰ ποὺ νοιώθεις;» «Εἶναι σὰν ἕνα ζεστὸ λουτρό. Ἀκόμα αἰσθάνομαι μία εὐωδία, ποὺ τὴ νοιώθω γιὰ πρώτη φορά». Ὁ Ἅγιος εἶπε: «Τὸ γνωρίζω, τὸ γνωρίζω, αὐτὸ ἴσια-ἴσια ἤθελα νὰ μοῦ πῆς. Αὐτὴ ἡ εὐωδία εἶναι ἡ εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κι᾿ αὐτὴ ἡ ζεστασιά, ποὺ μοῦ λές, δὲν εἶναι γύρω μας, ἀλλὰ μέσα μας. Αὐτὴ ζέσταινε τοὺς ἀσκητάδες καὶ δὲν φοβόντανε τὸ χειμωνιάτικο κρύο, γιατὶ ἡ χάρις ἤτανε τὸ ροῦχο ποὺ τοὺς προστάτευε. Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι μέσα μας. Αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὴν κατάσταση ποὺ βρισκόμαστε τώρα. Νά, αὐτὸ εἶναι νὰ βρίσκεται κανένας μέσα στὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Θὰ θυμᾶσαι τούτη τὴ χάρη ποὺ ἀξιώθηκες; Ὁ Κύριος θὰ σὲ βοηθήση νὰ φυλάγης αὐτὰ τὰ πράγματα στὴν καρδιά σου, γιατὶ δὲν δόθηκε μοναχὰ σὲ σένα νὰ τὰ γνωρίσης, ἀλλά, ἀπὸ σένα, σ᾿ ὁλόκληρον τὸν κόσμο. Πήγαινε λοιπὸν στὴν εὐχὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας».
Ἔφυγα, καὶ σὰν μάκρυνα λίγο, ἔστρεψα κ᾿ εἶδα πὼς ἐκεῖνο τὸ ἐξαίσιο ὅραμα δὲν εἶχε χαθῆ ἀκόμα. Ὁ γέροντας καθότανε ὅπως ἤτανε στὴν ἀρχή, καὶ τὸ ἀνέκφραστο φῶς, ποὺ εἶχα δὴ μὲ τὰ μάτια μου, τὸν ἔκανε νὰ φεγγοβολᾶ ὁλόκληρος».
Ὁ ἅγιος Σεραφείμ, μ᾿ ὅλο τὸ σεβασμὸ καὶ τὴ μεγάλη ἀγάπη ποὺ εἶχε ὁ λαὸς γι᾿ αὐτόν, ὡστόσο εἶχε πιῆ καὶ πολλὲς πίκρες. Ὄχι μοναχὰ κάθε ἅγιος θὰ τραβήξη βάσανα, θλίψεις καὶ διωγμούς, ἀλλὰ κι᾿ ὁ κάθε χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀληθινὰ χριστιανός, ἂν δὲν περάσῃ ἀπὸ κάποιο μαρτύριο, ἂν δὲν ἀκούσῃ βρισιὲς καὶ συκοφαντίες, ἂν δὲν πάθῃ ἐξευτελισμοὺς καὶ περιπαίγματα, κατὰ τὸ λόγο ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς στοὺς μαθητάδες του: «Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν». Οἱ πονηροὶ καὶ σαρκικοὶ ἄνθρωποι δὲν τὸν χωνεύανε, γιατὶ ὁ κόσμος τὸν ἀγαποῦσε καὶ τὸν θαύμαζε. Τὸν κατηγορούσανε κι᾿ ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὸ μοναστήρι τοῦ Σάρωφ. Ἀκόμα κ᾿ οἱ μοναχὲς στὸ Ντιβεέβο εἴχανε χωριστεῖ σὲ δυὸ κόμματα, καὶ κομματάρχης στὸ ἕνα, ποὺ μισοῦσε τὸν Ἅγιο, ἤτανε ἕνας νεαρὸς δόκιμος, ἕνα πνευματικὸ τέκνο του, ποὺ ἔκανε ψεύτικα πὼς ἀγαποῦσε τὸ γέροντά του, ἐνῶ ἔσκαβε τὸ λάκκο του.
Κατὰ τὰ 1831, δυὸ μέρες πρὶν ἀπὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ὁ Ἅγιος εἶχε πληροφορία ἄνωθεν πὼς θὰ τοῦ φανερωνότανε ἡ Παναγία τὴ νύχτα τῆς γιορτῆς της. Ἐκείνη τὴ νύχτα πιάσανε τὴν προσευχὴ ὁ Ἅγιος μαζὶ μὲ μιὰ εὐσεβέστατη μοναχὴ Εὐπραξία. Ἄξαφνα, ἐκεῖ ποὺ προσευχότανε, ἄκουσε ἡ Εὐπραξία μιὰ βουὴ καὶ ψαλμωδίες ποὺ ἐρχόντανε ἀπὸ ψηλά. Ὕστερα εἶδε ἕνα θαμπωτικὸ φῶς κ᾿ ἔνοιωσε στὸν ἀγέρα μία γλυκειὰ εὐωδία. Ἀνατρίχιασε σὰν εἶδε τὸν Ἅγιο ν᾿ ἁπλώνη τὰ χέρια του καὶ νὰ φωνάζη «Θεομήτωρ Πανάχραντε!». Ἡ μοναχὴ εἶδε δυὸ Ἀγγέλους ποὺ προπορευόντανε ἀπὸ τὴν Παναγία, κι᾿ ἀπὸ πίσω τῆς ἀκολουθούσανε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης καὶ δώδεκα παρθενομάρτυρες. Τὸ κελλὶ ἄστραφτε ἀπὸ ἕνα φῶς οὐράνιο, κι᾿ οἱ τοῖχοι εἴχανε χαθῆ. Τὸ φῶς ἔγινε τόσο δυνατὸ ποὺ ξεπερνοῦσε τὴ λάμψη τοῦ ἥλιου. Ἡ Εὐπραξία τυφλώθηκε ἀπὸ τὴ φωτοχυσία, κ᾿ ἔπεσε χάμω σὰν κεραυνόπληκτη. Τῆς φάνηκε σὰν νἄκουγε ἀπὸ μακριὰ τὴν Παναγία νὰ μιλᾶ μὲ τὸν Ἅγιο, χωρὶς νὰ καταλαβαίνη τί λέγανε. Μοναχὰ ξεχώρισε τὰ τελευταῖα λόγια ποὺ εἶπε ἡ Παναγία στὸν ἅγιο Σεραφείμ: «Σύντομα, τέκνον μου, θὰ εἶσαι μαζί μας». Ὕστερα ἡ Θεοτόκος σήκωσε ἀπάνω τὴν Εὐπραξία καὶ τῆς ἔδειξε τὶς ἅγιες μάρτυρες ποὺ ἤτανε μαζί της καὶ ποὺ μαρτυρήσανε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Υἱοῦ της, λέγοντάς της: «Μαρτύριο δὲν εἶναι μοναχὰ ἡ θυσία τοῦ σώματος, ἀλλὰ κι᾿ ὁ πόνος ποὺ ὑποφέρει ἡ ψυχὴ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Κυρίου». Τέσσαρες ὦρες βάσταξε αὐτὴ ἡ ὅραση. Ὁ Ἅγιος εἶπε στὴν Εὐπραξία πὼς ἤτανε ἡ δωδέκατη φορὰ ποὺ εἶδε τὴν Παναγία.
Ἐκεῖνον τὸν καιρὸ ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ ἤτανε ἑβδομήντα τριῶν χρονῶν. Συχνὰ ἔλεγε μοναχός του: «Τὸ σῶμα μου εἶναι πιὰ νεκρό, μὰ ἡ ψυχή μου εἶναι σὰν νὰ γεννήθηκα τώρα». Προαισθανότανε τὸ τέλος τῆς ζωῆς του σὲ τοῦτον τὸν κόσμο. Προσκάλεσε τὸν πνευματικό του μοναστηριοῦ τοῦ Ντιβεέβο πάτερ Βασίλειο, καὶ τοῦ παράδωσε τὰ ἐπιμάνικά του καὶ τὴν κυβέρνηση τοῦ μοναστηριοῦ.
Ἑτοιμάσθηκε γιὰ τὴν ἀποδημία του. Εἶπε νὰ τὸν βάλουνε στὴ νεκρόκασα ποὺ εἶχε ἑτοιμασμένη καὶ νὰ θέσουνε στὸ στῆθος τοῦ τὴν εἰκόνα τοῦ ἁγίου Σεργίου ποὺ βλέπει νὰ φανερώνεται ἡ Παναγία. Ἔβαλε καὶ μία πέτρα γιὰ σημάδι στὸ μέρος ποὺ ἤθελε νὰ τὸν θάψουνε, κοντὰ στὴν ἐκκλησία τῆς Μεταστάσεως τῆς Θεοτόκου. Τὴν πρωτοχρονιὰ τοῦ 1833, ποὺ ἔτυχε Κυριακή, πῆγε στὸ παρεκκλήσι τοῦ νοσοκομείου, ἀνασπάσθηκε ὅλες τὶς εἰκόνες, κοινώνησε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, κι᾿ ἀποχαιρέτησε ὅλους τοὺς πατέρες ποὺ βρισκόντανε τότε στὸ μοναστήρι. Τὸ βράδυ ὁ πάτερ Παῦλος, ποὺ καθότανε στὸ διπλανὸ κελλί, τὸν ἄκουσε νὰ ψέλνη ἀναστάσιμα τροπάρια. Τὴν ἄλλη μέρα, κατὰ τὶς ἐξ τὸ πρωί, πηγαίνοντας ὁ πάτερ Παῦλος στὴν ἐκκλησία γιὰ τὴ λειτουργία, κατάλαβε μία μυρουδιὰ ἀπὸ καπνὸ νὰ βγαίνη ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ Ἁγίου. Χτύπησε τὴν πόρτα, δὲν ἐπῆρε ἀπάντηση. Πῆγε τότε καὶ φώναξε τοὺς γέροντες, κι᾿ ἀνοίξανε τὴν πόρτα, νομίζοντας πὼς ὁ Ἅγιος εἶχε φύγει στὴν ἔρημο, κατὰ τὴ συνήθειά του, κι᾿ ἄφησε τὰ κεριὰ ἀναμμένα. Ἐπειδὴ ἤτανε ἀκόμα σκοτεινά, στὴν ἀρχὴ δὲν εἴδανε πὼς ὁ Ἅγιος ἤτανε μέσα. Μὰ σὰν ἀνάψανε φῶς, τὸν εἴδανε γονατισμένον μπροστὰ στὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας, μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα ἀπάνω στὸ στῆθος του καὶ μὲ κλειστὰ τὰ μάτια του. Μπροστά του ἤτανε ἕνα Εὐαγγέλιο ἀνοιχτό, μὲ τὰ φύλλα καμένα στὶς γωνιές. Τρέξανε νὰ πάρουνε χιόνι γιὰ νὰ τὰ σβήσουνε. Στὴν ἀρχὴ νομίσανε πὼς ὁ Ἅγιος ἤτανε ἀποκοιμισμένος ἀπὸ τὴν κούραση κι᾿ ἀπὸ τὴν ἀγρυπνία, ἐπειδὴ τὸ σῶμα τοῦ ἤτανε ἀκόμα ζεστό. Ἀλλά, σὰν θελήσανε νὰ τὸν ξυπνήσουνε, εἴδανε πὼς ἐκείνη ἡ ἁγιασμένη κι᾿ ἀγγελικὴ ψυχὴ εἶχε πετάξει ἀπὸ τὸ σῶμα ποὺ ἤτανε φυλακωμένη, καὶ πῆγε στὴν ἀληθινὴ ζωή. Τότε θυμηθήκανε μία προφητεία τοῦ γέροντα, ποὺ εἶχε πῆ πὼς μὲ τὴ φωτιὰ θὰ φανερωνότανε ὁ θάνατός του.
Βάλανε τὸ σκήνωμα στὴ νεκρόκασα ποὺ τὴν εἶχε ἑτοιμάσει ὁ ἴδιος, καὶ τὸ πήγανε στὴ μεγάλη ἐκκλησία τοῦ μοναστηριοῦ. Δὲν πέρασε πολλὴ ὥρα, κ᾿ ἡ ἐκκλησία γέμισε ἀπὸ προσκυνητὲς ποὺ φτάξανε ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη, κι᾿ ὅλο φθάνανε καινούργιοι. Ὀχτὼ μέρες ἔμεινε τὸ ἅγιο λείψανο γιὰ νὰ μπορέσουνε νὰ τὸ προσκυνήσουνε ὅλοι. Ἕνας ἐρημίτης εἶδε, τὰ χαράγματα τῆς 2ας Ἰανουαρίου, τὴν ψυχὴ τοῦ ἁγίου Σεραφεὶμ νὰ ἀνεβαίνη μὲ λάμψη στὸν οὐρανό, καὶ τὸ εἶπε στὸν ὑποτακτικό του.
Ἡ Ἐκκλησία τὸν ἀνακήρυξε ἅγιο στὰ 1903, δηλαδὴ ὕστερα ἀπὸ ἑβδομήντα χρόνια, στὶς 19 Ἰουλίου. Κείνη τὴ μέρα χτύπησε ἡ μεγάλη καμπάνα τῆς μονῆς τοῦ Σάρωφ, ποὺ καλοῦσε τοὺς πιστοὺς στὴν τελετή. Παρεκτὸς ἀπὸ τὸ καθολικὸ (τὴ μεγάλη ἐκκλησία), ὅλη ἡ μεγάλη αὐλὴ τῆς μονῆς ἤτανε γεμάτη κόσμο. Ἤτανε βράδυ, κι᾿ ὅλοι βαστούσανε ἀναμμένα κεριά, σὰν νὰ καιγόντανε ἐκεῖνες οἱ ψυχὲς ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ ἁγίου Σεραφείμ. Ὅλα τὰ μάτια ἤτανε δακρυσμένα σὲ κείνη τὴ μυσταγωγία. Τὰ ἅγια λείψανα ποὺ εὐωδιάζανε, ἤτανε βαλμένα σὲ μία λειψανοθήκη ἀπὸ κυπαρισσόξυλο, μέσα σ᾿ ἕνα μαρμαρένιο κουβούκλιο ποὺ εἶχε στὶς γωνιὲς τοῦ τέσσερα Σεραφείμ. Πολλὰ θαύματα γινήκανε κατὰ τὴν ἀκολουθία καὶ κατὰ τὶς ἄλλες μέρες. Πρὶν νὰ κοιμηθῆ εἶχε κάνει ζωντανὸς 94 θεραπεῖες.
Αὐτὸς εἶναι ὁ βίος, οἱ ἀγῶνες καὶ ἡ μακαρία κοίμηση τοῦ ἁγίου Σεραφείμ, ποὺ εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἁγίους της Ρωσίας. Ἡ δόξα του δὲν εἶναι ἐπίγεια καὶ πρόσκαιρη, ἀλλὰ οὐράνια κ᾿ αἰώνια, μ᾿ ὅλο ποὺ ἔλεγε τὸν ἑαυτό του «φτωχὸ Σεραφεὶμ καὶ ταπεινὸ δοῦλο τῆς Παναγίας». Ὅσα χρόνια κι᾿ ἂν περάσουν, αὐτὸς ὁ πολυαγαπημένος ἅγιος θὰ εἶναι ὁλοζώντανος μέσα στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Ὅλοι οἱ ἅγιοι εἶναι ἅγιοι κι᾿ ἀγαπημένοι. Μὰ ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ εἶναι ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ἁγίους ποὺ ἤτανε χαρούμενοι σὰν τὰ παιδιά, κατὰ τὸ λόγο τοῦ Κυρίου ποὺ εἶπε: «Ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν».
ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ 4
ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ 4
Προσέχετε να μη φοβηθείτε·
Μας παραγγέλλει Κύριος ο Θεός
«Μελλήσετε δέ ἀκούειν πολέμους καί ἀκοάς πολέμων• ὁρᾶτε μή θροεῖσθε• δεῖ γάρ πάντα γενέσθαι, ἀλλ’ οὔπω ἐστί τό τέλος. ἐγερθήσεται γάρ ἔθνος ἐπί ἔθνος καί βασιλεία ἐπί βασιλείαν, καί ἔσονται λιμοί καί λοιμοί καί σεισμοί κατά τόπους• πάντα δέ ταῦτα ἀρχή ὠδίνων». - Ερμηνεία: Θα ακούσετε δε πολέμους και φήμας περί πολέμων. Προσέχετε να μη φοβηθείτε· διότι είναι ανάγκη όλα να γίνουν, αλλά δεν είναι ακόμη το τέλος. Διότι θα σηκωθεί έθνος εναντίον έθνους και βασίλειον εναντίον βασιλείου και θα γίνουν πείνα και επιδημίαι και σεισμοί κατά διαφόρους τόπους. Όλα δε αυτά είναι η αρχή των πόνων. (Ματθ. κδ’, 6-8)1 .
Όταν οι μαθητές του Κυρίου μας ρώτησαν πότε θα έλθει το τέλος, Εκείνος μεταξύ όλων των άλλων Σημείων είπε και τα ανωτέρω. Πριν δηλαδή έλθει η Δευτέρα Παρουσία θα πρέπει οπωσδήποτε να προηγηθούν όλα αυτά που αναφέρονται στο ΚΔ΄ του Ματθαίου και στο ΚΑ΄ του Λουκά και μεταξύ αυτών οι πόλεμοι, οι ακοές πολέμων, οι πείνες, οι αρρώστιες, οι επιδημίες, οι σεισμοί, οι καταποντισμοί, οι πυρκαγιές, οι τυφώνες, οι πλημμύρες, τα τσουνάμια, οι θεομηνίες και όλα τα άλλα δεινά.
Ζούμε σε αποκαλυπτικούς και έσχατους χρόνους. Βέβαια, όπως πολλές φορές έχουμε επισημάνει, τα έσχατα είναι παρόντα και ερχόμενα. Δηλαδή τα έσχατα του σύμπαντος κόσμου ερχόμενα, ενώ τα έσχατα του κάθε ανθρώπου παρόντα.
Τα γεγονότα που συμβαίνουν, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και σε εγχώριο, δείχνουν πως έχουμε μπει στα χρόνια της εκπλήρωσης των προφητειών, που αναφέρονται για τα έσχατα χρόνια του κόσμου και για τη Δευτέρα ένδοξη Παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και όπου κανείς δεν γνωρίζει πότε ακριβώς θα συντελεστεί. Ήδη πολλά από αυτά τα γεγονότα έχουμε ήδη αρχίσει να τα ζούμε και να τα αντιλαμβανόμαστε αφού τους δίνουμε διαφορετική βαρύτητα από τη συνηθισμένη. Αντιλαμβανόμαστε όμως, αν όχι όλοι, αρκετοί και για γεγονότα που πρόκειται να συμβούν στο εγγύς μέλλον. Όλα αυτά μας υποχρεώνουν άμεσα να γυρίσουμε την πλάτη μας στις λογής-λογής αμαρτίες μας και να απομακρυνθούμε τάχιστα από αυτές και να πλησιάσουμε το Ιησού Χριστό μας με τη βοήθεια της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας Του, όπου Αυτός είναι η Κεφαλή και ο κλήρος με τον λαό το Σώμα Του.
Θα χαθεί όμως ο καθένας μας, λαϊκός ή κληρικός, αν υιοθετήσει το νεοποχίτικο και σατανικό συγκριτισμό προκειμένου να εξάγει τάχα ασφαλή συμπεράσματα. Επίσης θα οδηγηθούμε σε οδό απώλειας αν το αμαρτωλό τυχόν παράδειγμα Ιεραρχών και Ιερωμένων μας σβήσει την Αλήθεια πως η Εκκλησία μας είναι η Σωτηρία μας και η οποία θα εκδιωχθεί από τον Αντίχριστο αλλά θα εξέλθει Νικητής, αφού αυτός ο υιός της ανομίας και της απώλειας θα εκμηδενιστεί τάχιστα από τον Υιό και Λίγο του Θεού του Ζώντος, Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ας μη φοβόμαστε διότι όλα αυτά πρέπει να γίνουν, όπως μας λέγει ο Κύριος. Ας βαδίσουμε με αγάπη και σύνεση ως Έθνος βαπτισμένο εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος· αδιαλείπτως λέγοντες: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με και Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς».
Ζούμε σε αποκαλυπτικούς και έσχατους χρόνους. Όμως ο Θεός που δημιούργησε από αγάπη τον άνθρωπο δεν τον άφησε στην τύχη του αλλά στη γενικότερη πρόνοιά Του. Μας αποκάλυψε όλα τα γεγονότα που θα γίνουν στο μέλλον και αφορούν τη σωτηρία της ψυχής μας.
Ο Θεός Πατέρας μίλησε και μας αποκάλυψε τα μελλούμενα δια του Υιού Του, Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, των Αγίων Αποστόλων και δια των Αγίων Του Προφητών.
Πολλές προφητείες εκπληρώθηκαν κατά γράμμα διότι έφθασε ο καιρός τους και υπολείπονται λίγες ακόμη που και αυτές θα εκπληρωθούν κατά γράμμα όταν φθάσει ο καιρός τους.
Οι προφητείες μας δίνονται για να πάψουμε να είμαστε χλιαροί με την Πίστη μας, να γίνουμε θερμοί και να δώσουμε τη δέουσα προσοχή ώστε όταν έρθουν τα δύσκολα γεγονότα να μη βρεθούμε αδύναμοι ψυχικά και ηθικά. Να μπορέσουμε δηλαδή να σταθούμε εκεί που πρέπει και να αντισταθούμε αγωνιζόμενοι ως πιστοί «άχρι θανάτου» στον Κύριό μας.
Οι πόλεμοι που προφητεύονται και μας έχουν προειπωθεί με προφητείες είναι ζήτημα της Γεωπολιτικής και Γεωστρατηγικής των ανθρώπων, που όπως όλα στηρίζονται στην Αρχή της Αιτίας και του Αποτελέσματος, στην ίδια Αρχή στηρίζονται και αυτά. Το ζήτημα είναι να μπορέσουμε ως άνθρωποι να διακρίνουμε την ουσιαστική και πραγματική Αιτία που γίνονται όλα αυτά και τα οποία τα αντιλαμβανόμαστε ως αποτελέσματα. Βέβαια ο προφητικός λόγος που πηγάζει από τον Ένα αληθινό Αγιοτριαδικό Θεό, δεν περιορίζεται μόνο στους φονικούς πολέμους των πτωτικών ανθρώπων, αλλά επεκτείνεται παντού. Μας προειδοποιεί για καταστροφές, πανδημίες, πείνες και άλλα. Αυτό γίνεται γιατί όπως είπαμε το ανθρώπινο γένος εντάσσεται στη γενικότερη θεία Πρόνοια.
1. Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ. Τὸ πρωτότυπον κείμενον μὲ νεοελληνικήν μετάφρασιν. ΕΚΔΟΣΙΣ Γ΄ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.
ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΟΣ
Προστάτης του πυροβολικού
Προστασία από Βασκανία
Ευημερία
Γεννήθηκε το 300μΧ όταν,ο Έλληνας πατέρας της Διόσκουρος ήταν τοπαρχης στην περιοχή της Ηλιουπόλεως
του Ρωμαϊκού κράτους και φυσικά ειδωλολάτρης.
Μικρή η Αγία ήταν πολύ όμορφη και ο ειδωλολάτρης πατέρας τής την έκλεισε σε ένα πύργο για να την "προστατέψει"
από όλους τους κινδύνους και της παρείχε όλα τα αγαθά.
Η μικρή Βαρβάρα όμως διδάχτηκε τον Χριστιανισμό από μια ευσεβή Χριστιανή που ήταν στην υπηρεσία τής.
Ο πατέρας της Διόσκουρος φεύγοντας έδωσε εντολή να γίνει ένα λουτρό στον πύργο και να ανοιχτούν μόνο δύο παράθυρα.
Η ίδια όμως έδωσε εντολή να ανοίξουν και ένα τρίτο ώστε να το αποδώσει στον Τριαδικό Θεό.
Γυρίζοντας από το ταξίδι ο πατέρας της είδε το τρίτο παράθυρο και εξοργίστηκε.
Ακόμη περισσότερο όμως όταν η μικρή Βαρβάρα του είπε ότι είναι Χριστιανή και όχι ειδωλολατρισα και έκανε το σημείο του Σταυρού μπροστά του.
Στο θυμό του επάνω ο πατέρας της προσπάθησε να την αποκεφαλίσει.
Όμως η Αγία διέφυγε και πήγε σε ένα βουνό, όπου εκεί κρύφτηκε σε ένα βράχο που άνοιξε θαυματουργικά μπροστά τής.
Ένα βοσκός που είδε το θαύμα, ειδοποίησε τον πατέρας της,ο οποίος την οδήγησε στον
Επαρχο της περιοχής Μαρκιανό.
Η Αγία για άλλη μια φορά ομολόγησε την πίστη τής στον Τριαδικό Θεό και περιγελούσε τα είδωλα.
Ο έπαρχος θαυμάζοντας την ομορφιά της , προσπάθησε να την μεταπείσει.
Μάταια όμως και άρχισε τα βασανιστήρια.
Όπως ήταν φυσικό, η διακήρυξη αυτή της πίστεως εκ μέρους της αγίας Βαρβάρας εξόργισε τον φαινομενικά φιλάνθρωπο ως εκείνη τη στιγμή Μαρκιανό. Ο οποίος, αποβάλλοντας το προσωπείο της επιείκειας, πρόσταξε να τη δέσουν και να τη μαστιγώσουν αλύπητα με βούνευρα. Για να επιτείνει μάλιστα τους πόνους στο καταπληγωμένο σώμα της, διέταξε να τρίβουν τις πληγές με χοντρά τρίχινα υφάσματα. Κι ενώ ανελέητα και απάνθρωπα βασανιζόταν η καλλιπάρθενη Μάρτυς, το αίμα που ανέβλυζε από το καταπληγωμένο σώμα της «πορφύρωσε όλο το έδαφος κάτω και γύρω απ’ αυτό». Ο ηγεμόνας Μαρκιανός δεν αρκέστηκε στην απάνθρωπη μαστίγωσή της. Ήθελε να σκεφτεί και άλλου είδους βασανισμούς, στους οποίους θα την υπέβαλε. Γι’ αυτό την έκλεισε και πάλι στη φυλακή.
Η εμφάνιση του Κυρίου στη Μάρτυρα. Η συμπαράσταση της Ιουλιανής
Στη φυλακή η Βαρβάρα προσευχόταν στον Κύριο και Θεό της, όταν ξαφνικά ένα ουράνιο και λαμπρό φως την περιέλαμψε, ενώ της εμφανίστηκε ο Ιησούς Χριστός. Της έδωσε θάρρος και την προέτρεψε να μη φοβάται οτιδήποτε προέρχεται από τους ανθρώπους, όσο κακό και φοβερό κι αν είναι. Της είπε επίσης ότι Εκείνος θα είναι μαζί της και θα νιώθει ασφαλής κάτω από τις πτέρυγες της προστασίας του.
Προτού ακόμη τελειώσει αυτά που της έλεγε, το θαύμα είχε συντελεσθεί: Οι πληγές της Μάρτυρος είχαν κλείσει, δεν φαινόταν στο αγιασμένο σώμα της ούτε τα ίχνη τους, ενώ άφατη χαρά, αγαλλίαση και ευφροσύνη την πλημμύρισε. Μια γυναίκα, πιστή κι εκείνη στον Θεό, η οποία ως φίλη συναναστρεφόταν τη Βαρβάρα και βρισκόταν μαζί της στη φυλακή, όταν είδε το πόσο θαυματουργικά εξαφανίστηκαν και επουλώθηκαν οι πληγές της, όχι μόνο δόξασε τον Κύριο, αλλά ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο στην πίστη και ένιωσε έτοιμη να δεχθεί και η ίδια αν χρειαστεί μαστιγώσεις και το μαρτύριο για χάρη του Σωτήρα και Λυτρωτή της.
Ο ηγεμόνας Μαρκιανός έδωσε και πάλι εντολή να οδηγήσουν ενώπιον του τη Βαρβάρα. Καθισμένος στην έδρα του δικαστηρίου, ενώ επίσημοι και πλήθος λαού τον περιέβαλαν, ήταν έτοιμος και αποφασισμένος να κλείσει το θέμα. Όταν εμφανίστηκε η αγία Μάρτυς, έκπληξη και δέος κατέλαβε τους παρευρισκομένους, καθώς την αντίκρισαν. Στο σώμα της δεν διέκριναν ούτε μία αμυχή. Οι πληγές της από τη μαστίγωση είχαν τελείως επουλωθεί. Κι ενώ θα περίμενε κανείς να παραδεχτούν τη θαυματουργική επέμβαση του Θεού των χριστιανών, ο Μαρκιανός, τυφλωμένος από ειδωλολατρικό πάθος, χωρίς ίχνος λογικής είπε στην αγία Βαρβάρα: Βλέπεις πως σε προσέχουν οι θεοί μας και σε θεράπευσαν φροντίζοντας τις πληγές σου; Για να πάρει αμέσως τη γεμάτη παρρησία απάντηση της: «Πως θα μπορούσαν να κάνουν κάτι παρόμοιο οι θεοί σου, που είναι τυφλοί όπως κι εσύ, και για να φτιαχτούν έχουν ανάγκη από ανθρώπινα χέρια; Αν όμως θα θέλει να μάθεις ποιος με θεράπευσε, σου λέω πως αυτός είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος. Τον οποίο δυστυχώς εσύ δεν μπορείς να δεις, αφού βαθύ σκοτάδι ασέβειας έχει καλύψει τα μάτια της ψυχής σου».
Νέα σκληρά βασανιστήρια
Μαρκιανός έγινε έξω φρενών. Η οργή του έφτασε στο αποκορύφωμα. Τίποτε πλέον δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει. Έτσι, έδωσε εντολή στους δήμιους να εφαρμόσουν και να εκτελέσουν τα πλέον σκληρά και ανελέητα βασανιστήρια στη Μάρτυρα του Χριστού Βαρβάρα. Κι εκείνοι επιδόθηκαν στο έργο τους με ιδιαίτερο ζήλο. Με σιδερένια νύχια ξέσχισαν τα πλευρά της. Έφεραν στα ξεσχισμένα σημεία λαμπάδες αναμμένες για να επαυξήσουν τους πόνους της. Χτυπούσαν με σφυρί την κεφαλή της. Βλέποντας η Ιουλιανή τα ανείπωτα μαρτύρια της φίλης της και μη μπορώντας να κάνει κάτι άλλο, προσευχόταν μυστικά στον Κύριο, ενώ από τα μάτια της έτρεχαν δάκρυα συμπόνιας και συμπαράστασης.
Το γεγονός έπεσε στην αντίληψη του ηγεμόνα, που θέλησε αμέσως να μάθει το λόγο για τον οποίο η Ιουλιανή έδειχνε τόση συμπάθεια προς την αγία Βαρβάρα. Μόλις πληροφορήθηκε από την ομολογία της ότι και η ίδια είναι χριστιανή, διέταξε να συλληφθεί αμέσως και να τιμωρηθεί ανάλογα. Οι δήμιοι λοιπόν την κρέμασαν σε ξύλο και ξέσκισαν τα πλευρά της με σιδερένια νύχια, όπως είχαν πράξει και με την αγία Βαρβάρα, η οποία υψώνοντας ψυχή και βλέμμα στον ουρανό είπε τούτα τα λόγια: «Καρδιογνώστη Θεέ μου, εσύ γνωρίζεις πως εγώ, ποθώντας σε και από αγάπη προς το νόμο σου, πρόσφερα σ’ Εσένα τον εαυτό μου και νιώθω απόλυτη εξάρτηση από τη δύναμή σου. Μη μας εγκαταλείπεις λοιπόν, αλλά κατά το έλεος σου βοήθησέ μας. Ενίσχυσε μας να φθάσουμε και οι δυο μας στο τέρμα του δρόμου.
Ένα από αυτά ήταν και η περιφορά της γυμνή.
Όμως θαυματουργικά κάθε φορά που της έβγαζαν τα ρούχα, καινούργια εμφανίζονταν πάνω τής.
Αυτό το είδε μια γυναίκα η Ιουλιανή και θέλησε να ομολογήσει ναι εκείνη την πίστη τής και να βασανιστεί μαζί με την Αγία.
Τούτα τα λόγια έλεγε η καλλίνικη αθλήτρια του Χριστού γιατί γνώριζε ότι το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής (Ματθ. 26,41. Μαρκ. 14,38). Και παρακαλούσε τον Κύριο και Θεό της, για τον οποίο υπέμεινε τα φρικτά μαρτύρια, να την ενισχύσει ώστε να ξεπεράσει την ασθένεια της ανθρώπινης φύσης. Ο δε τύραννος Μαρκιανός, προσπαθώντας να εξουδετερώσει την πρωτοφανή ανδρεία των δύο γυναικών, Βαρβάρας και Ιουλιανής, σκέφθηκε μία ακόμα και πιο αποτρόπαιη πράξη: Έδωσε εντολή να κόψουν με σμίλη τους μαστούς των δύο Μαρτύρων! Ο Συναξαριστής άγιος Συμεών σημειώνει κατά λέξη στην αφήγηση του: «Γνωρίζω ότι και μόνο στο άκουσμα αυτού του βασανιστηρίου σας έπιασε ίλιγγος». Και δεν έχει άδικο, άμα κανείς σκεφθεί την ψυχική και σωματική οδύνη που θα ένιωσαν οι δύο αγνές Μάρτυρες. Όμως ήταν τόση η πίστη, η αγάπη και η αφοσίωση τους στον ουράνιο Νυμφίο, που ενδυνάμωσε τη θέληση και την ψυχή τους, η οποία δεν έπαυσε να είναι υψωμένη στον Κύριο ζητώντας τη βοήθειά του με παρόμοια λόγια: «Μη αποστρέψεις από μας, Χριστέ μου, το πρόσωπο σου και μη απομακρύνεις το Άγιο Πνεύμα σου. Δώσε μας τη μεγάλη χαρά της σωτηρίας που προέρχεται από εσένα• και ενίσχυσε μας με δύναμη θελήσεως, ώστε η πίστη και η αφοσίωση μας προς εσένα να μείνει ακλόνητη»
Έτσι ο έπαρχος διέταξε τον αποκεφαλισμό τής, μαζί με την Ιουλιανή η οποία γιορτάζετε ως Αγία.
Ο πατέρας της Βαρβάρας αποκεφάλισε ο ίδιος την Αγία και εκείνη την ώρα, κεραυνός από τον ουρανό τον κατέκαψε.
Έτσι και για αυτό το λόγο είναι και προστάτης του πυροβολικού.
Η προσευχή της Αγίας Βαρβάρας προτού τον αποκεφαλισμό της, ήταν:
Ο 95ος ψαλμός του Ψαλτηρίου.
Πάντων των εθνών οι Θεοί δαιμόνια.
Μεγάλη η χάρη τής και να πρεσβεύει για όλους μας .
Αμήν αμήν αμήν
ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΒΙΤΑΛΗΣ
Προσωπική συλλογή.
Ο Άγιος γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης παραμονή του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως.
Τώρα τρέχει ως Άγιος που είναι.
Αιώνια η μνήμη στον Πατέρα Μελέτιο που μας λείπει
ΠΡΟΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ 3
«Ἑκάστω δὲ δίδοται ἡ φανέρωσις τοῦ πνεύματος πρὸς τὸ συμφέρον. ὧ μὲν γὰρ διὰ τοῦ Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας, ἂλλῳ δὲ λόγος γνώσεως κατὰ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα, ἐτέρω δὲ πίστις ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι, ἂλλω δὲ χαρίσματα ἰαμάτων ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι, ἂλλω δὲ ἐνεργήμτα δυνάμεων, ἂλλω δὲ προφητεία, ἂλλῳ δὲ διακρίσεις πνευμάτων, ἑτέρω δὲ γένη γλωσσῶν, ἂλλῳ δὲ ἑρμηνεία γλωσσῶν· πάντα δὲ ταῦτα ἐνεργεῖ τὸ ἓν καὶ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα, δι- αιροῦν ἰδία ἑκάστῳ καθὼς βούλεται.—Εις τον καθένα δίδεται η φανέρωση του Πνεύματος για κάποιο καλό. Εις τον ένα δίδεται δια του Πνεύματος λόγος σοφίας, εις άλλον λόγο γνώσεως κατά το αυτό Πνεύμα, εις άλλον πίστη δια του αυτού Πνεύματος, εις ἀλλον χαρίσματα θεραπειών δια του αυτού Πνεύματος, εις άλλον θαυματουργικές δυνάμεις, εις άλλον προφητικό χάρισμα, εις άλλον το να διακρίνει τα πνεύματα, εις άλλον διάφορα ήδη γλωσσολαλιάς, εις άλλον η ερμηνεία γλωσσών. Όλα αυτά ενεργεί το ένα και το αυτό Πνεύμα, το οποίον τα δια- νέμει εις τον καθέναν ιδιαιτέρως όπως αυ- τό θέλει.» (Α΄. Κορινθίους κεφ.12 εδφ.7-11).1
Ανάρτηση 3η: Προφητείες και Γεωπολιτική
Οι προφητείες των Αγίων ανθρώπων μας αποκαλύ- πτουν γεωπολιτικές καταστάσεις που πρόκειται να συμβούν
Προφήτες και προφητείες
Για τους Προφήτες και τις προφητείες έχουμε γράψει και στις προηγούμενες αναρτήσεις μας, θεωρούμε όμως πως πρέπει να επιμείνουμε λίγο περισσότερο στο κρίσιμο αυτό θέμα ώστε οι αναγνώστες του blog «Η ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ» να αποκτήσουν, αν δεν την έχουν, τη σωστή Χριστιανική Ορθόδοξη γνώση περί των Αγίων Προφητών μας και τις θεόπνευστες προφητείες που μας εξαγγέλλουν.
Υπενθυμίζουμε ότι οι προφητείες δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με μαντείες και μαγείες. Η προφητεία είναι πρόρρηση θείας εμπνεύσεως για αυτά που πρόκειται να συμβούν στο μέλλον. Τα προφητευόμενα είναι πάντοτε σαφή, ισχυρά και οπωσδήποτε επαληθεύονται. Σπουδαιότατα στοιχεία της προφητείας είναι ο κατάλληλος χρόνος ακριβής και σαφής ορισμός αυτού που θα συμβεί. Επίσης η ακριβής συμφωνία της προφητείας και της εκτελέσεως αυτής, όπου υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη ευστροφία και οξύτητα πνεύματος (αγχίνοια) και από τις σαφέστατες ενδείξεις προηγμένη· και βεβαίως αυτοί που προφητεύουν βρίσκονται υπό θεία έμπνευση. Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από προφητείες που προλέγουν πολλές εκατονταετηρίδες πριν την αγιοπνευματική Γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού από την Αειπάρθενον Θεοτόκον, τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου, καθώς επίσης και τη διασπορά των Ιουδαίων. Αυτές οι προφητείες έχουν όλες εκπληρωθεί και παραμένουν ανεκπλήρωτες οι αρχαίες προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης που αφορούν τη συντέλεια του κόσμου. Η τέλεια κατανόηση των προφητειών απαιτεί την εκπλήρωση αυτών.
Κάποιες προφητείες που εκπληρώνονται μας χρησιμεύουν ως τύποι της εκπλήρωσης άλλων, όπως της κρίσεως του κόσμου από τον Χριστόν (Ματθ. κεφ. κδ΄.). Ο Ευαγγελιστής περιγράφει πρώτο τα μετά από σαράντα έτη επί της καταστροφής των Ιεροσολύμων που συνέβησαν, τα οποία χρησιμεύουν ως τύποι της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου ημών και το τέλος του κόσμου. 2
Συμφωνούμε με τον Δημήτριο Κ. Σκαρτσιούνη, Θεολόγο Οικονομολόγο, που λέγει: «Αντί οι άνθρωποι σήμερα να επιδίδονται στην αποστήθιση άχρηστων εν πολλοίς γνώσεων, θα ήταν προτιμώτερο και ωφελιμότερο να μελετούν τις προφητείες της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, καθώς και τις προφητείες πολλών Αγίων Ανδρών της Εκκλησίας μας. Οι προφητείες περιέχουν την αληθή γνώση για όσα θα συμβούν, διότι δια των προφητών ομιλεί ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος αποκαλύπτει τα μέλλοντα να συμβούν στους ανθρώπους για να προετοιμαστούν, να προφυλαχθούν και να μην εξαπατηθούν από τα όργανα του Σατανά και του Αντιχρίστου. Έτσι στις προφητείες περιέχεται το αλάνθαστο θέλημα του Θεού, γι’ αυτό και επαληθεύονται κατά γράμμα, διότι ο Θεός δεν διαψεύδεται.,, Κανένας λογικός αναγνώστης δεν αρνείται τις προφητείες του Αγαθάγγελου που έζησε το 1279 μ.Χ. και προφήτευσε με θαυμαστή ακρίβεια την πτώση της Κωνσταντινούπολης, το χρόνο της δουλείας των Ελλήνων, το χρόνο της απελευθέρωσης, ως και τα γεγονότα μέχρι και του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου και τα μετά αυτόν.
Επίσης δεν θα βρεθεί σοβαρός άνθρωπος, ο οποίος να αμφισβητήσει την εκπληκτική εκπλήρωση των προφητειών του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού του νεομάρτυρα αυτού ισαποστόλου. Η δύναμη λοιπόν των προφητειών και το κύρος τους είναι αδιαμφισβήτητα, διότι οι προφητείες ουδέποτε διαψεύδονται. Εφ’ όσον ένα μέρος των προφητειών που αντιστοιχεί στα μέχρι σήμερα γεγονότα επαληθεύθηκαν, είναι λογικό να περιμένουμε και να πιστεύουμε και στην εκπλήρωση και του υπολοίπου μέρους των προφητειών που αναφέρονται σε γεγονότα της εποχής μας και μεταγενέστερα, όσο κρίσιμα και αν είναι αυτά. Οι πολλοί βέβαια οι οποίοι ζούνε μακριά από τον Θεό δεν επιθυμούν καμιά διαταραχή της αμαρτωλής και άσωτης ζωής τους, γι’ αυτό και αποφεύγουν την ανάγνωση των προφητειών. Δεν πρέπει να συμβαίνει όμως το ίδιο και με όσους θέλουν να μετανοήσουν, να προφυλαχθούν και να μην εξαπατηθούν από τους λαοπλάνους μισθοφόρους του Αντιχρίστου αλλά και από τον ίδιο τον Αντίχριστο».3
Τέλος υπενθυμίζουμε πως ορισμένες προφητείες ενδεχομένως να έχουν και διττή σημασία, Δηλαδή να αφορούν κάτι που θα συμβεί στο πολύ εγγύς μέλλον αλλά και κάτι που θα συμβεί στο πολύ μακρινό μέλλον.
Προφητείες του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και γεωπολιτική
Ο Άγιος Κοσμάς (1714-1779) κατήγετο από το χωριό Μέγα Δένδρο της Αιτωλείας. Εμόνασε στο Άγιο Όρος και κήρυξε το Λόγο του Θεού με απλότητα αλλά με πίστη ακλόνητη και δύναμη προφητική. Το κήρυγμά του είχε τεράστια επίδραση στους υπόδουλους Έλληνες Χριστιανούς. Έτσι συγκρατήθηκε και εμποδίστηκε ο ομαδικός εξισλαμισμός των χριστιανών της Ηπείρου και άλλων περιοχών.
Πέθανε μαρτυρικά στο χωριό Καλικόντασι της Βορείου Ηπείρου στις 24 Αυγούστου 1779. Ο Άγιος Κοσμάς είχε και το χάρισμα να κάνει θαύματα. Προέβλεπε δε με τόση ακρίβεια τα γεγονότα, ώστε προκαλούσε το θαυμασμό και αυτών των απίστων. Πολλές προφητείες από όσες τελικά διεσώθηκαν, αναφέρονται στην απελευθέρωση του Έθνους, «το ποθούμενο», όπως έλεγε ο Άγιος, άλλες στο μέλλον προσώπων και πόλεων, οι οποίες επαληθεύθηκαν και άλλες αναφέρονται στην εξέλιξη του κόσμου και στο απώτερο μέλλον. Επίσης πολλές προφητείες του Αγίου αναφέρονται στις εφευρέσεις και καταπληκτικές σύγχρονες ανακαλύψεις των τελευταίων 150 ετών. Επίσης κάποιες προφητείες του αναφέρονται σε αυτά που πρόκειται να συμβούν στις έσχατες ημέρες.
Από τις προφητείες που εκπληρώθηκαν
«Εκείθεν θάρθει το Ρωμαίικο». (Η προφητεία αυτή είπε ο Άγιος στην Πρέβεζα δείχνοντας το μέρος της Στερεάς, από το οποίο θα προήρχετο ο Στρατός της Ελευθερίας. Η προφητεία πραγματοποιήθηκε το 1912). 3
«Τα βάσανα είναι ακόμη πολλά. Θυμηθείτε τα λόγια μου. Προσεύχεστε, ενεργείται και υπομένετε στερεά. Έως ότου να κλείσει αυτή η πληγή του πλατάνου του χωριού σας θάναι σκλαβωμένο και δυστυχισμένο». (Ελέχθη στα Τσαραπλανά, το σημερινό Βασιλικό της Ηπείρου. Η πληγή του πλατάνου έκλεισε το 1912 έτος απελευθερώσεως της Ηπείρου). 3
«Πότε θάρθει αυτό το ποθούμενο;» (Ρώτησαν τον Άγιο στα Τσαραπλανά της Ηπείρου). «Όταν σμίξουν αυτά», απάντησε ο Άγιος δείχνοντας δύο δενδρύλλια» (τα δενδρύλλια μεγάλωσαν, πάχυναν και έσμιξαν το 1912).3
«Το ποθούμενο θα έρθει όταν θάρθουν δύο πασχαλιές μαζί». (Πράγματι το 1912 οι εορτές Ευαγγελισμού και Πάσχα συνέπεσαν –με το παλαιό Ημερολόγιο) 3
Από τις προφητείες που αναμένεται η εκπλήρωσή τους
Μία προφητεία του Αγίου με διττή σημασία είναι: «Ω ευλογημένο, βουνό, πόσες ψυχές γυναικόπαιδα θα σώσεις όταν έρθουν τα χαλεπά χρόνια!». (Είπε την προφητεία αυτή στη Σιατίστη και αλλού αντικρίζοντας τα βουνά και τα οποία κατά τους χρόνους της Ελληνικής Επανάστασης έγιναν κρησφύγετα για πολλά γυναικόπαιδα). 3
Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι ο Άγιος με τη φράση «χαλεπά χρόνια» δεν περιορίζεται μόνο στη χρονική περίοδο της Εθνεγερσίας, αλλά μας προειδοποιεί και για άλλες μετέπειτα κρίσιμες περιόδους των διαφόρων πολέμων που θα ακολουθούσαν και βεβαίως για τα ερχόμενα χρόνια των διωγμών του Αντιχρίστου που πιστεύουμε θα είναι τα χειρότερα όλων.
«Ξένος στρατός θα έρθει. Χριστό θα πιστεύει, γλώσσα δεν θα ξέρει...». «Θα ζητήσουν όπλα. Νάχετε διπλά να δώσετε το ένα και να κρατήσετε το άλλο. Με άλλους θα κοιμηθείτε και με άλλους θα ξημερώσετε».4
Προφανώς ο Άγιος μας μιλάει για χριστιανικό στρατό, ίσως και για ορθόδοξο, αλλά γιατί θα μας ζητήσουν όπλα; Δικά τους δεν θα έχουν; Ο Άγιος μιλά στο λαό και του συστήνει να έχει δύο όπλα...
«Θα δείτε τρις φαμίλιες σ’ ένα σπίτι». Μόνο τρεις είδαμε τα τελευταία χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου;. 4
Η προφητεία κατά πάσα πιθανότητα έχει διττή σημασία και αφορά και γεγονότα που θα συμβούν μετά από τον Εμφύλιο.
«Εσείς θα πάτε να κατοικήσετε αλλού και άλλοι θάρθουν να κατοικήσουν σε σας».4
«Ο πλούσιοι θα γίνουν φτωχοί και οι φτωχοί θα πεθάνουν».4
«Μια χούφτα μάλαμα, μια χούφτα αλεύρι». 4
«Πολλοί θα χάνονται από την πείνα ».4
Επισημαίνει ο συγγραφέας, π. Χ.Δ. Βασιλόπουλος: Τα παραπάνω δεν μπορεί να μη τα βεβαιώσει η γενεά μας. Επίσης προείπε και το σάρακα της διχονοίας που θα κατέτρωγε τους Έλληνες – «Θα έρθει καιρός που οι Ρωμηοί θα τρώγωνται αναμεταξύ τους. Εγώ συστήνω ομόνοια και αγάπη». 4
«Θάρθει καιρός να σας πάρουν οι εχθροί σας και τη στάχτη από τη φωτιά, αλλά εσείς να μην αλλάξετε την πίστη σας, όπως θα κάμουν οι άλλοι.». 4
«Όταν θα ιδήτε το χιλιάρμενο στα ελληνικά νερά, τότε θα λυθεί το ζήτημα της Πόλης». 4
Τι εννοεί ο Άγιος με τη λέξη «χιλιάρμενο»; Ίσως 1.000 πολεμικά πλοία. Στην εκδοχή αυτή θα πρόκειται για στόλους πολλών κρατών. Μήπως όμως εννοεί «χιλιάρμενο» τα σύγχρονα μεγάλα πολεμικά πλοία όπως: αεροπλανοφόρα, φρεγάτες και θωρηκτά; Γιατί αυτά έχουν τεράστια δύναμη πυρός· δηλαδή κάποιος αριθμός τους ισοδυναμεί όντως με 1.000 απλά πολεμικά πλοία.
«Θάρθει ξαφνικά. Να έχετε ένα σακκούλι σιτάρι κρεμασμένο στη θύρα. Αυτό θα σας εμποδίσει φεύγοντας. Μην το αφήσετε, Να το πάρετε μαζί σας, για να φάνε τα παιδιά σας». 4
«Στην Αυλώνα θα γίνει χαλασμός, Θα έρθουν στρατεύματα να ελευθερώσουν τον τόπο». 4
«Όταν ακούετε ότι ο πόλεμος άρχισε τότε κοντά είναι». 4
«Όσα χωριά είναι κοντά σε δρόμο πολλά θα τραβήξουν». 4
«Θα ιδήτε και τακτικό στρατό, θα ιδήτε και ρέμπελο (αντάρτικο)· από αυτούς πολλά θα υποφέρετε». 4
Σήμερα, στο συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, μπορούμε να μιλάμε όχι για «αντάρτικο» με τη σημασία της λέξης του περασμένου αιώνα, αλλά και για ποικίλες συμμορίες ημεδαπών, αλλοδαπών και ανάμικτων.
«Η αιτία του γενικού πολέμου θα είναι από τη Δαλματία». 4
Ο Δ. Κ. ΣΚΑΡΤΣΙΟΥΝΗΣ γράφει: «Η αιτία του γενικού πολέμου θα έλθει από την Δαλματία. (Πρώτα θα διαμελισθεί η Αυστρία και ύστερα η Τουρκία)».3
Ο διαμελισμός της Αυστριοουγκαρίας (της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων) και της Τουρκίας (της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) επήλθε με τη λήξη του Α΄. Παγκοσμίου Πολέμου. Διερωτώμεθα αν η προφητεία έχει διττή σημασία με τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην περιοχή της Δαλματίας με διεθνή γεωπολιτικό ενδιαφέρον.
Υπενθυμίζουμε ότι:Η Δαλματία είναι ιστορική περιοχή της Ανατολικής Αδριατικής. Σήμερα ανήκει στην Κροατία. Παλαιότερα η επαρχία της Δαλματίας ήταν Διοικητική Διαίρεση του βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1924. Η κατάργησή της είχε προγραμματιστεί με το Σύνταγμα ΒΙΝΤΟΒΝΤΑΝ του 1921. 5
«Θα προσπαθούν να το λύσουν με την πένα, μα δεν θα μπορούν. 99 φορές με τον πόλεμο και μια με την πένα».4
Ο Άγιος μας το λέγει ξεκάθαρα αφού θα αποτύχουν οι όσες διπλωματικές προσπάθειες (με την πένα) θα γίνουν 99 πόλεμοι ή πολλοί, προφανώς τοπικοί και περιφερειακοί και θα λυθεί μετά με τη διπλωματία. Ο Γενικός Πόλεμος, ο λεγόμενος και Αρμαγεδδών που θα είναι κι ο τελευταίος της Ανθρωπότητας εκτιμάμε πως θα ακολουθήσει μετέπειτα.
«Οι Τούρκοι θα φύγουν, αλλά θα ξανάρθουν πάλι και θα φθάσουν ως τα Εξαμίλια. Στο τέλος θα τους διώξουν εις την Κόκκινη Μηλιά. Από τους Τούρκους το ένα τρίτο θα σκοτωθεί, το άλλο τρίτο θα βαπτισθεί και μονάχα το ένα τρίτο θα πάει στην Κόκκινη Μηλιά».4
Κατά τον Δ. Κ. ΣΚΑΡΤΣΙΟΥΝΗ «Κόκκινη Μηλιά» τοποθεσία, την οποία η φαντασία των υποδούλων Ελλήνων έθετε εις τα βάθη της Μικράς Ασίας. Εκεί θα εξεδίωκαν τους Τούρκους τα Ελληνικά Στρατεύματα. Και μήπως η ανωτέρω προφητεία δεν επλησίαζε να γίνει πραγματικότητα, όταν το 1921 ο Ελληνικός Στρατός κατά την προέλασή του στη Μ. Ασία έφθασε μέχρι των προθύρων της Άγκυρας; Όλοι τότε είχαν την εντύπωση ότι αναμένετο η εκπλήρωση της προφητείας. Αλλά αλλοίμονο! Η διχόνοια, η οποία κατά τον εθνικό ποιητή κρατεί το σκήπτρο, εματαίωσε τις ελπίδες...3
Εμείς εκτιμάμαι πως η προφητεία μένει μέχρι σήμερα ανεκπλήρωτη και θα εκπληρωθεί. Σήμερα και κατόπιν της επανάληψης από τον Άγιο Παΐσιο «Εξαμίλια» δεν εννοεί κάποιο τοπονύμιο αλλά την απόσταση των έξι ναυτικών μιλίων. Δηλαδή οι Τούρκοι θα φθάσουν σε απόσταση 6 ν. μιλίων από τις ελληνικές ηπειρωτικές ακτές.
«Αν ο πόλεμος πιαστεί από κάτω, λίγα θα πάθετε· αν πιαστεί από πάνω θα καταστραφείτε».4
«Θάρθει ξαφνικά· ή το βόιδι στο χωράφι ή το άλογο στ’ αλώνι».4
Ο Άγιος μας λέγει καθαρά ή θα είναι Οκτώβριος με αρχές Νοεμβρίου, ή θα είναι Ιούλιος με αρχές Αυγούστου. Ως γνωστό με το βόδι όργωναν οι αγρότες τα χωράφια τους και με τα άλογα ή τα γαϊδουράκια αλώνιζαν το στάρι, το κριθάρι κ.λ.π. Να μην ξεχνάτε πως τότε ακολουθούσαν το παλαιό Ημερολόγιο το οποίο πηγαίνει 13 ημέρες πίσω.
Άξιο απορίας είναι γιατί ο Άγιος δεν θέτει μπροστά το αλώνισμα και μετά το όργωμα. Μήπως θέλει να μας πει πως ο πόλεμος θα πιαστεί κατά πάσα πιθανότητα την περίοδο του οργώματος; Κύριος γνωρίζει και όταν εκπληρωθεί η προφητεία θα μάθουμε κι εμείς.
«Θάναι όγδοος αιώνας που θα γίνουν αυτά».4
Ο αιώνας αγιογραφικά λογίζεται 1.000 χρόνια. Σύμφωνα με αυτό ζούμε τον 8ο αιώνα από Αδάμ. Δηλαδή την 8η χιλιετία. Τα πάντα θα συμβούν τον 8ο αιώνα δηλαδή στα χρόνια που ζούμε και σε αυτά που θα ακολουθήσουν. Σήμερα βρισκόμαστε, κατά πολλούς ερμηνευτές, λίγο πριν ή μετά τον μεσασμό του 8ου αιώνα. Αυτά όμως θα τα αναφέρουμε και πάλι στις επόμενες αναρτήσεις μας πιο εμπεριστατωμένα. Σας προτείνουμε χωρίς κανέναν ενδοιασμό να παρακολουθείτε τις αναρτήσεις «Προφητείες και Γεωπολιτική», όπου με τη χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού δημοσιεύουμε στο ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ .gr για να γνωρίζετε τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα μας, στο Έθνος μας και γενικά στην παγκόσμια ανθρώπινη Κοινότητα. Αυτό, ελπίζουμε πως θα μας βοηθά να φυλάμε την Αγία Πίστη μας και την Ιερή μας Πατρίδα. Αμήν, γένοιτο.
ΑΡΧΕΙΟ – ΠΗΓΕΣ
1. ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ – Το πρωτότυπον κείμενον με νεοελλη- νικήν μετάφρασιν. ΕΚΔΟΣΗ Γ΄. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ-ΑΘΗΝΑΙ 1992.
2. λεξικόν των ΑΓΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ – Γ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΗ – ΑΘΗΝΑ 2008.
3. XL 268 BΙΒΛΙΟ: ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΝ. –ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Κ. ΣΚΑΡΤΣΙΟΥΝΗ ΘΕΟΛΟΓΟΥ –ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ» -ΑΘΗΝΑΙ 1997- Ε΄ ΕΚΔΟΣΗ.
4.XL 210: Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΧΑΡΑΛ.Α- ΜΠΟΥΣ Δ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ" 7η ΕΚΔΟΣΗ ΑΘΗΝΑΙ 1988
5. GOOGLE- ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)