Το Μεγάλο Γεωπολιτικό Παίγνιο: Γιατί η Δύση «Καίγεται» για την Ουκρανία και η Σκληρή Αλήθεια πίσω από τα Δισεκατομμύρια
Η στρατιωτική σύγκρουση στην Ουκρανία παρουσιάζεται σταθερά από τη δυτική ρητορική ως μια μάχη αρχών για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, της εδαφικής κυριαρχίας και της ασφάλειας ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου. Μας λένε ότι αν η Ουκρανία πέσει, τα ρωσικά τανκς θα συνεχίσουν την πορεία τους προς τη δυτική Ευρώπη.
Όταν όμως ξύνει κανείς την επιφάνεια της επίσημης προπαγάνδας, αποκαλύπτεται μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Στη διεθνή σκακιέρα δεν κυβερνά η ηθική ούτε η ανθρωπιστική ευαισθησία. Κυβερνά ο πολιτικός ρεαλισμός, τα ωμά οικονομικά συμφέροντα και η υποκρισία των δύο μέτρων και δύο σταθμών.
Δύο Εισβολές, Δύο Μέτρα: Η Πικρή Σύγκριση με την Κύπρο
Για την Ελλάδα και την Κύπρο, η σύγκριση με το 1974 είναι αναπόφευκτη. Όταν η Τουρκία εισέβαλε παράνομα στην Κύπρο, το Διεθνές Δίκαιο παραβιάστηκε κατάφωρα. Άνθρωποι ξεριζώθηκαν, εδάφη κατελήφθησαν και μια ευρωπαϊκή χώρα παραμένει διχοτομημένη μέχρι σήμερα. Η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας τότε; Ψηφίσματα στα συρτάρια και ίσες αποστάσεις.
Η διαφορά με την Ουκρανία δεν κρύβεται στο δίκαιο, αλλά στη νατοϊκή συνοχή. Το 1974, στον πυρήνα του Ψυχρού Πολέμου, η Ουάσιγκτον ενδιαφερόταν μόνο για το πώς δεν θα διασπαστεί η νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, καθώς τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία ήταν μέλη της συμμαχίας. Η θυσία της Κύπρου κρίθηκε «αναγκαία» για να κρατηθεί η Άγκυρα στο δυτικό μπλοκ. Αντίθετα, στην Ουκρανία ο εισβολέας είναι η Ρωσία —μια πυρηνική υπερδύναμη που αμφισβητεί ευθέως την αμερικανική κυριαρχία.
Οι Προειδοποιήσεις που Αποσιωπήθηκαν και η Τραγωδία της Οδησσού
Η Δύση ισχυρίζεται ότι η ρωσική εισβολή ήταν εντελώς απρόκλητη, αγνοώντας συστηματικά το ιστορικό υπόβαθρο που ξεκίνησε το 2014. Από τότε, η Μόσχα προειδοποιούσε για τη δράση ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων, όπως το Τάγμα Αζόφ, το οποίο ξεκίνησε με νεοναζιστικές καταβολές προτού ενσωματωθεί στον τακτικό στρατό της Ουκρανίας. Οι καταγγελίες για βιαιοπραγίες κατά των ρωσόφωνων στο Ντονμπάς βαφτίστηκαν από τη Δύση ως απλή «ρωσική προπαγάνδα».
Η πιο τρανταχτή απόδειξη αυτής της επιλεκτικής τυφλότητας γράφτηκε στις 2 Μαΐου 2014, στην Οδησσό. Μετά από άγριες οδομαχίες, το Κτίριο των Συνδικάτων τυλίχθηκε στις φλόγες, και 48 άνθρωποι (στην πλειοψηφία τους φιλορώσοι διαδηλωτές) έχασαν τη ζωή τους με φρικτό τρόπο, πεθαίνοντας από ασφυξία ή πηδώντας από τα παράθυρα.
Ενώ τα δυτικά μέσα ενημέρωσης υποβάθμισαν το γεγονός, οι επίσημες εκθέσεις του ΟΗΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης επιβεβαίωσαν αργότερα την αλήθεια: οι ουκρανικές αρχές απέτυχαν παταγωδώς να διεξάγουν ανεξάρτητη έρευνα, η πυροσβεστική καθυστέρησε εγκληματικά για 45 λεπτά, και οι δικαστικές διαδικασίες που ακολούθησαν ήταν μεροληπτικές και πολιτικά υποκινούμενες, προστατεύοντας τους φιλοουκρανούς δράστες. Αργότερα, ακόμη και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) καταδίκασε την Ουκρανία για παραβίαση του δικαιώματος στη ζωή. Όμως, για τη Δύση, αυτά τα θύματα δεν είχαν την ίδια επικοινωνιακή αξία.
Το Οικονομικό «Ελντοράντο» της Ανοικοδόμησης και των Σπάνιων Γαιών
Αν, λοιπόν, δεν πρόκειται για ανθρωπιστική ευαισθησία, γιατί οι ευρωπαϊκές χώρες συνεχίζουν να διοχετεύουν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια σε μια χώρα εκτός ΝΑΤΟ και ΕΕ; Η απάντηση κρύβεται στα τεράστια μελλοντικά ανταλλάγματα:
- Το Χρυσό Συμβόλαιο της Ανοικοδόμησης: Τα δάνεια και οι επιχορηγήσεις συνδέονται με διμερείς συμφωνίες. Όταν ο πόλεμος τελειώσει, οι ευρωπαϊκές και αμερικανικές πολυεθνικές εταιρείες θα έχουν την αποκλειστική προτεραιότητα στα έργα ανοικοδόμησης υποδομών, αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων.
- Ο Έλεγχος του Φυσικού Πλούτου: Η Ουκρανία διαθέτει μερικά από τα μεγαλύτερα αποθέματα στον κόσμο σε κρίσιμες σπάνιες γαίες (λίθιο, τιτάνιο, κοβάλτιο) που είναι απαραίτητα για την πράσινη μετάβαση και την τεχνολογία της Ευρώπης, επιτρέποντάς της να απεξαρτηθεί από την Κίνα.
- Η «Μηχανή» των Παγωμένων Περιουσιακών Στοιχείων: Οι Ευρωπαίοι χρησιμοποιούν τα κέρδη από τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια στις τράπεζές τους ως εγγύηση για να δίνουν δάνεια στην Ουκρανία, προσπαθώντας να μετακυλήσουν το κόστος.
Ο Μύθος της «Απειλής» και η Αντοχή της Ρωσίας
Το βασικό επιχείρημα ότι «τα δισεκατομμύρια αγοράζουν την ασφάλεια της Ευρώπης από μια ρωσική εισβολή» καταρρέει κάτω από το βάρος της κοινής λογικής. Η Ρωσία δεν έχει κανέναν γεωπολιτικό, στρατιωτικό ή δημογραφικό λόγο να επιτεθεί σε χώρα του ΝΑΤΟ, καθώς κάτι τέτοιο θα σήμαινε αυτόματα πυρηνικό όλεθρο. Οι στόχοι της Μόσχας ήταν πάντα τοπικοί και αφορούσαν την αποτροπή της μετατροπής των συνόρων της (Ουκρανία, Γεωργία) σε εχθρικά αμερικανικά προπύργια.
Ο φόβος της «ρωσικής απειλής» χρησιμοποιείται ως ο ιδανικός «μπαμπούλας» για να δικαιολογηθούν στους Ευρωπαίους φορολογούμενους οι εξωφρενικές αυξήσεις στις στρατιωτικές δαπάνες, οι οποίες καταλήγουν κυρίως στην αγορά εξοπλισμών από τις ΗΠΑ.
Το πραγματικό σχέδιο της Δύσης ήταν ένας οικονομικός και στρατιωτικός πόλεμος φθοράς. Ήλπιζαν ότι οι κυρώσεις θα γονάτιζαν τη Μόσχα. Στην πράξη, όμως, η Ρωσία επέδειξε εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη. Μέσα από την πολεμική οικονομία (τεράστια κρατική ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής), τη στρατηγική στροφή προς τις γιγαντιαίες αγορές της Ασίας (Κίνα, Ινδία) και την επιτυχημένη αντικατάσταση των δυτικών εισαγωγών, η ρωσική οικονομία αναπτύχθηκε αντί να καταρρεύσει.
Συμπέρασμα
Το αποτέλεσμα αυτού του γεωπολιτικού παιχνιδιού είναι ορατό σε όλους. Η Ρωσία άντεξε και προσαρμόστηκε. Η Ουκρανία καταστρέφεται, υποθηκεύοντας το μέλλον και τον πλούτο της στους δυτικούς δανειστές της. Και η Ευρώπη παραμένει εγκλωβισμένη, πληρώνοντας το βαρύ τίμημα μιας ενεργειακής κρίσης, της αποβιομηχάνισής της και των δισεκατομμυρίων που συνεχίζουν να ρέουν σε μια γεωπολιτική μαύρη τρύπα, απλώς και μόνο για να εξυπηρετηθεί ο στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ για την αποδυνάμωση της Μόσχας.
Συνοπτικη πηγη ΑΙ google
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου