ΝΕΑ ΤΑΞΗ -Ανάσταση στις 9:00 και «Μολυσμένες» Μπεκάτσες: Αναδρομή στο Παράλογο της Καραντίνας

 Ανάσταση στις 9:00 και «Μολυσμένες» Μπεκάτσες: Αναδρομή στο Παράλογο της Καραντίνας

Η περίοδος της πανδημίας του COVID-19 θα μείνει στην ιστορία όχι μόνο για την υγειονομική κρίση, αλλά και για μερικές από τις πιο σουρεαλιστικές και αντιφατικές αποφάσεις που εφαρμόστηκαν. Στο όνομα της δημόσιας υγείας, οι πολίτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με περιορισμούς που συχνά ξεπερνούσαν τα όρια της λογικής, προκαλώντας από εύλογη απορία μέχρι οργή.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αντιφατικότητας ήταν η μεταφορά της Ώρας της Ανάστασης το 2021 στις 9:00 το βράδυ αντί για τα μεσάνυχτα. Το σκεπτικό των αρχών ήταν να προλάβει ο κόσμος να επιστρέψει στα σπίτια του πριν από την απαγόρευση κυκλοφορίας. Ωστόσο, η απόφαση αυτή αντιμετωπίστηκε με έντονο σαρκασμό από την κοινωνία. Δημιουργήθηκε η εύλογη απορία: ο ιός είχε συγκεκριμένο ωράριο; Ήταν ασφαλές να συνωστίζονται οι πιστοί στους προαύλιους χώρους των ναών στις 9:00, αλλά αν η τελετή γινόταν στις 12:00, ο κίνδυνος μετάδοσης θα αυξανόταν κατακόρυφα;

Την ίδια στιγμή, οι περιορισμοί στις ατομικές δραστηριότητες στη φύση άγγιξαν τα όρια του παραλόγου. Η καθολική απαγόρευση του κυνηγιού και του ψαρέματος αποτέλεσε ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα. Άνθρωποι που ήθελαν να βρεθούν μόνοι τους στο βουνό ή σε μια ερημική ακτή, χιλιόμετρα μακριά από τον πλησιέστερο συνάνθρωπό τους, θεωρούνταν παραβάτες. Το χιούμορ της εποχής αποτύπωσε τέλεια αυτή την υπερβολή: «Μην πας για κυνήγι, θα σε κολλήσει η μπεκάτσα» ή «Μην ρίξεις αγκίστρι, θα σε κολλήσει η τσιπούρα». Στην πραγματικότητα, η απομόνωση στη φύση ήταν ο πιο ασφαλής τρόπος προστασίας, όμως το κράτος επέλεξε την οριζόντια τιμωρία, απαγορεύοντας δραστηριότητες που εξ ορισμού δεν ευνοούσαν τον συνωστισμό.

Το Θέατρο των Εμβολιασμών και οι «Κάμερες»

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα των απαγορεύσεων, προστέθηκε και η επικοινωνιακή διαχείριση του εμβολίου από το πολιτικό σύστημα, η οποία συχνά έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Στην αρχή της εκστρατείας, οι πολιτικοί έστησαν μια τεράστια τηλεοπτική παράσταση γύρω από την πρώτη δόση του εμβολίου.

Οι κάμερες άναψαν, τα φλας άστραψαν και οι ηγέτες εμβολιάστηκαν σε ζωντανή μετάδοση για να «δώσουν το καλό παράδειγμα». Ωστόσο, το επικοινωνιακό αυτό σόου σταμάτησε απότομα εκεί. Για τη δεύτερη και την τρίτη δόση (αναμνηστικές), η έντονη προβολή εξαφανίστηκε. Οι πολιτικοί δεν ένιωσαν την ανάγκη να δείξουν την ίδια συνέπεια μπροστά στις κάμερες για τις επόμενες δόσεις, γεγονός που πυροδότησε έντονη δυσπιστία και ερωτηματικά στην κοινωνία, ενισχύοντας την αίσθηση ότι όλα γίνονταν για τις εντυπώσεις.

Η Λίστα του Παραλόγου Μεγαλώνει

Αν κάτσουμε να συγκεντρώσουμε όλες τις μικρές και μεγάλες αντιφάσεις εκείνης της περιόδου, συνθέτουμε ένα μωσαϊκό απόλυτης τρέλας:

• Το SMS για σωματική άσκηση: Έπρεπε να στείλεις κωδικό 6 για να βγεις να τρέξεις γύρω από το τετράγωνο, λες και το αυτοματοποιημένο απαντητικό μήνυμα παρείχε κάποιου είδους βιολογική ανοσία.
• Το κλείσιμο των παραλιών: Αστυνομικές δυνάμεις και drones περιπολούσαν σε απέραντες αμμουδιές για να διώξουν μοναχικούς περιπατητές, την ίδια ώρα που οι ίδιοι άνθρωποι στοιβάζονταν αναγκαστικά στις ουρές των σούπερ μάρκετ και στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
• Η απαγόρευση μουσικής στην εστίαση: Όταν επιτράπηκε επιτέλους το άνοιγμα των καφέ και των εστιατορίων, απαγορεύτηκε αυστηρά η μουσική. Το επιχείρημα; Ότι η μουσική αναγκάζει τον κόσμο να μιλάει πιο δυνατά, άρα εκτοξεύονται περισσότερα σταγονίδια!
• Τα Take-away που «κόλλησαν» ωράριο: Υπήρχαν διαστήματα που μπορούσες να πάρεις καφέ στο χέρι μέχρι μια συγκεκριμένη ώρα, λες και μετά τις 9:00 το βράδυ το πλαστικό ποτήρι γινόταν εστία υπερμετάδοσης.

• Η μάσκα στο αυτοκίνητο: Το να οδηγάει κανείς μόνος του στο αυτοκίνητό του και να είναι υποχρεωμένος να φοράει μάσκα για να μην εισπράξει πρόστιμο, ήταν ίσως η αποθέωση της γραφειοκρατικής τυφλότητας.

Το Συμπέρασμα

Κοιτάζοντας πίσω σε εκείνη την περίοδο, γίνεται σαφές ότι πολλές από τις αποφάσεις δεν βασίζονταν σε αμιγώς επιστημονικά δεδομένα, αλλά στην ανάγκη επιβολής ενός οριζόντιου, τυφλού ελέγχου. Η λογική θυσιάστηκε στον βωμό της γραφειοκρατίας. Η περίοδος του Covid μας άφησε πίσω της ιστορίες που σήμερα μοιάζουν με σενάριο δυστοπικής κωμωδίας, αλλά τότε καθόρισαν με σκληρό και άδικο τρόπο την καθημερινότητά μας.