Άγιος Ιωάννης ο Ερημίτης 7 Οκτωβρίου

Άγιος Ιωάννης ο Ερημίτης 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΟΥΒΕΡΝΕΤΟΥ 

(Ακρωτήρι Μελέκα Χανίων) 

 ΚΥΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ 

                  και 

 ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΕΡΗΜΙΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ 98 ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΠΑΤΕΡΩΝ

 Εν ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΟΥ ΣΥΝΈΒΗ ΣΤΟΥΣ 98 ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΕΡΗΜΙΤΗ.....

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ  ΖΗΤΉΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ  ΟΤΑΝ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 99 ΠΑΤΕΡΕΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ...ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΑΤΑ ΘΕΙΑ ΠΑΡΑΧΏΡΗΣΗ....ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΟΥΣΑΝ ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ.....

Ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς …», Όσιος Ιωάννης ο Ερημίτης και οι συν αυτώ 98 θεοφόροι Πατέρες της Κρήτης

Ο Όσιος Ιωάννης ο Ερημίτης και οι συν αυτώ 98 θεοφόροι Πατέρες, εν Κυδωνία (1632) της Κρήτης... 

Εορτάζουν στις 7 Οκτωβρίου

«Ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς εν εσμέν …» ( Ιω. ιζ´ 11)

«ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη, δηλ. είναι δυνατή η αγάπη σαν το θάνατο» (Άσμα Ασμ. 8, 6).

Ο άγιος Ιωάννης ο Ερημίτης και οι άλλοι 98 θεοφόροι Πατέρες, κατά την παράδοση, προέρχονταν από την Αίγυπτο γεννήθηκε μάλλον τον 16ο ή τον 6ο – 7ο αιώνα στην Αίγυπτο, από την οποία αναχώρησε μαζί με άλλους 35 μοναχούς για να φτάσει στην Κύπρο, και εκεί αναζήτησαν τόπο ερημικό για να μπορέσουν να αφοσιωθούν απερίσπαστοι στην λατρεία του Θεού. Στη μεγαλόνησο παρέμεινε για άγνωστο χρονικό διάστημα, «κηρύττοντας τον λόγο του Θεού και θαυματουργώντας, ώστε η φήμη τους διαδόθηκε σε όλο το νησί».

Από την Κύπρο μαζί με άλλους 39 Κύπριους μοναχούς έφυγε για τη Μικρά Ασία και εγκαταστάθηκε στην Αττάλεια. Στην περιοχή, σύμφωνα με την παράδοση, ίδρυσε μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο. Εκείνος και η συνοδεία του, στην οποία προστέθηκαν άλλοι 24 μοναχοί (όλοι μαζί πλέον έφτασαν τους 99. Παρέμειναν 99, ώστε μαζί με το Χριστό, με τον Οποίο βρίσκονταν σε ενότητα, όπως και μεταξύ τους, να συμπληρώνεται ο αριθμός 100 ), εγκατέλειψαν την Αττάλεια και κατευθύνθηκαν στις νοτιοδυτικές ακτές της Κρήτης, αλλά λόγω θαλασσοταραχής αναγκάστηκαν να προσεγγίσουν για λίγο το νησί της Γαύδου. «Κατά την παράδοση όπως αναφέρεται στο βιβλίο αναχωρώντας από εκεί για την Κρήτη, λησμόνησαν τον Ιωάννη. Θέλοντας ο Θεός να δοξάσει τον Άγιο Ιωάννη και να φανερώσει στους ανθρώπους την αρετή του, τον σκέπασε με νέφος εκεί που κοιμόταν όταν έφευγαν οι Πατέρες και έτσι δεν τον είδαν, όταν το αντιλήφθηκαν δεν μπορούσαν να γυρίσουν πίσω γιατί άρχισε και πάλι τρικυμία, έτσι συγκεντρώθηκαν στην παραλία των Σφακίων και περίμεναν. Ο οποίος κατά θαυματουργό τρόπο διέσχισε τη θάλασσα έως την Κρήτη πάνω στο ράσο του. Μετά από προσευχή ηρέμησε την θάλασσα και απλώνοντας το μανδύα του στο νερό άρχισε να πλέει σαν βάρκα, έβαλε το ραβδί του για κατάρτι και το ράσο του για άρμενο. Με το θαυμαστό αυτό τρόπο συναντήθηκε με τους υπόλοιπους που τον περίμεναν έκθαμβοι».

Αποβιβάστηκαν στην ακτή Γιαλισκάρι «και όδευσαν ως το χωριό Αζωγυρές Σελίνου, όπου ασκήτευσαν στο σπήλαιο του Ζουρέ και σε άλλα απόμερα σπήλαια. Ο Ιωάννης όμως επιθυμούσε να ζήσει σε απόλυτη απομόνωση και, όταν τους αποχαιρέτησε, προσευχήθηκαν και ευχήθηκαν, όταν έλθει η ώρα να κοιμηθεί κάποιος από αυτούς, με θεία πρόνοια να γίνει αυτό με όλους, όπως και έγινε όταν θανατώθηκε ο Ιωάννης από κυνηγό».

Στην περιοχή του ακρωτηρίου Μελέχας των Χανίων έφθασε ίσως καθοδηγούμενος από θεία δύναμη και πρόνοια ή γιατί είχε φτάσει ως αυτόν η φήμη της από πολύ παλαιότερα χρόνια ύπαρξης εκεί ασκητηρίων. Κατά την παράδοση, διάλεξε το σπήλαιο που φέρει ακόμη το όνομά του, κάτω από το Γουβερνέτο, στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Καθολικό. Ένα ξημέρωμα, που είχε βγει για αναζήτηση τροφής ή νερού, μέσα στο σκοτάδι ακόμη, κάποιος κυνηγός, τον πέρασε για θήραμα πίσω από τους θάμνους που ήταν και τον χτύπησε με το τόξο του. Αιμορραγώντας, ο άγιος προσπάθησε και γύρισε στον τόπο του, για να κοιμηθεί εκεί προσευχόμενος. Ο κυνηγός, ακολουθώντας τα σημάδια από το αίμα, έφθασε ως αυτόν και, όταν αντιλήφθηκε τι έκανε σε έναν άγιο άνθρωπο, γονάτισε και ζήτησε κλαίγοντας συγχώρεση, που έλαβε από τον Ιωάννη λίγο πριν παραδώσει την Άγια Ψυχή του στον Κύριο». Του ζήτησε να τον φέρει μέσα στην σπηλιά και μετά να φύγει, γιατί ήταν νύχτα και, όσο ο άγιος ήταν ζωντανός, στον τόπο υπήρχε ένα υπερκόσμιο φως, όταν όμως θα ξεψυχούσε, το φως θα χανόταν και ο κυνηγός δε θα μπορούσε να δεί. Κοιμήθηκε ξαπλωμένος σε ένα βράχο, το «κρεβάτι του Αϊ Γιάννη», όπως λέγεται. Στο βράχο αυτό αποδίδουν θεραπευτικές ιδιότητες και πολλοί συνήθιζαν να σπάνε κομμάτια και να τα παίρνουν μαζί τους.

Με τους υπόλοιπους 98 θεοφόρους πατέρες, κατά παλαιά τοπική παράδοση, έγινε αυτό που ζήτησαν από το Θεό. Η ενότητά τους ήταν τόση, ώστε την ίδια ώρα που κοιμήθηκε ο Άγιος Ιωάννης κοιμήθηκαν ειρηνικά και οι 98 άγιοι Πατέρες στο σπήλαιο, ο καθένας εκεί όπου βρισκόταν. Ο ένας μετά τον άλλο, άλλος ακουμπισμένος στη ράβδο του, άλλος γονατιστός, άλλος όρθιος, καθώς προσεύχονταν κ.λπ., από ώρας τρίτης της ημέρας έως ώρας εβδόμης, την 6ην Οκτωβρίου του 1632. Η Εκκλησία μας τους τιμά στις 7 Οκτωβρίου με απόφαση του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου Λουκάρεως, του Κρητός αφού την 6ην του αυτού μηνός εορτάζει την μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Θωμά.

Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Χορός πολυάριθμος, των Ασκητών του Χριστού, λαμπρώς συγκροτούμενος, τω της αγάπης δεσμώ, εν Κρήτη εξέλαμψεν ένθα και ομοφρόνως, ενασκήσαντες πίστει, πάντες μια ημέρα, μετετέθησαν άνω, πρεσβεύοντες Χριστώ τω Θεώ, δούναι πάσιν ημίν συγχώρησιν.