Μέρος Α': Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως – Ο Βίος του Αγίου της Υπομονής
Ο Άγιος Νεκτάριος (κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς) γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846 στη Σηλυβρία της Θράκης. Γονείς του ήταν ο Δήμος και η Μπαλού Κεφαλά, άνθρωποι ευσεβείς αλλά πάμπτωχοι. Λόγω της οικονομικής ανέχειας, σε ηλικία μόλις 14 ετών μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη για να εργαστεί, χωρίς ποτέ να σταματήσει να μελετά τα θεία γράμματα.
Το 1866 εγκαταστάθηκε στη Χίο, όπου εργάστηκε ως δημοδιδάσκαλος στο χωριό Λιθί. Η βαθιά του ανάγκη για ολοκληρωτική αφιέρωση τον οδήγησε το 1876 στη Νέα Μονή Χίου, όπου έλαβε τη μοναχική κουρά με το όνομα Λάζαρος. Έναν χρόνο μετά, στις 15 Ιανουαρίου 1877, χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο, λαμβάνοντας το όνομα Νεκτάριος.
(χρόνια πολλά στον καλό μου φίλο Νεκτάριο)
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, μετέβη στην Αλεξάνδρεια. Εκεί, στις 15 Ιανουαρίου 1889, χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως. Η πλούσια δράση του και η πατρική αγάπη προς το ποίμνιο προκάλεσαν τον φθόνο και τη συκοφαντία κληρικών του Πατριαρχείου. Κατηγορήθηκε ψευδώς ότι επεδίωκε να σφετεριστεί τον πατριαρχικό θρόνο, με αποτέλεσμα την άδικη και σκληρή εκδίωξή του από την Αίγυπτο.
Η Ριζάρειος Εκκλησιαστική Σχολή και η Άκρα Ταπείνωση
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ο Άγιος αντιμετώπισε τη φτώχεια και την καχυποψία. Το 1894 διορίστηκε Διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής στην Αθήνα, όπου παρέμεινε για 14 χρόνια. Η θητεία του εκεί υπήρσεν μνημειώδης, καθώς διοίκησε αποκλειστικά με το παράδειγμα της δικής του άκρας ταπείνωσης.
Όταν οι νεαροί μαθητές παρεκτρέπονταν, ο Άγιος δεν επέβαλλε ποινές, αλλά τιμωρούσε τον εαυτό του με αυστηρή νηστεία και προσευχή, γεγονός που οδηγούσε τους μαθητές σε μετάνοια από τύψεις. Επίσης, όταν ο επιστάτης της σχολής ασθένησε βαριά και κινδύνευε να χάσει τη δουλειά του, ο ίδιος ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως καθάριζε κρυφά τις τουαλέτες και τους διαδρόμους της σχολής κατά τη διάρκεια της νύχτας, για να μην αντιληφθεί κανείς την απουσία του υπαλλήλου.
Η Σχέση με την Παναγία και ο Ύμνος «Αγνή Παρθένε»
Ο Άγιος Νεκτάριος έτρεφε μια συγκλονιστική, βαθιά και υϊκή αγάπη προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Η Παναγία ήταν το καταφύγιό του σε κάθε συκοφαντία και θλίψη. Προσευχόταν ώρες ατελείωτες μπροστά στην εικόνα Της, ζητώντας τη μεσιτεία Της.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Ριζάρειο, μετά από μια νύχτα θερμής και δακρύβρεχτης προσευχής, η ίδια η Θεοτόκος εμφανίστηκε μπροστά του, περιβαλλόμενη από έναν χορό αγγέλων που έψαλλαν μια ουράνια μελωδία. Η Παναγία του ζήτησε να καταγράψει αυτόν τον ύμνο.
Έτσι γεννήθηκε το «Αγνή Παρθένε Δέσποινα», ένας από τους πιο αγαπημένους και συγκινητικούς ύμνους σε ολόκληρη την Ορθοδοξία. Ο Άγιος κατέγραψε τα λόγια που άκουσε από τους αγγέλους, υμνώντας την καθαρότητα και τη χάρη της Μητέρας του Φωτός. Ο ύμνος αυτός εκδόθηκε αργότερα στο βιβλίο του «Θεοτοκάριον» και αποτελεί μέχρι σήμερα παγκόσμιο πνευματικό βάλσαμο.
Το 1904 ίδρυσε την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος στην Αίγινα, όπου και αποσύρθηκε μόνιμα το 1908. Κοιμήθηκε οσιακά στις 8 Νοεμβρίου 1920 στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. Η επίσημη αγιοκατάταξή του έγινε στις 20 Απριλίου 1961.
Απολυτίκιο Αγίου Νεκταρίου
Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης.Σηλυβρίας τον γόνον και Αιγίνης τον έφορον, τον εσχάτοις χρόνοις φανέντα αρετής φίλον γνήσιον, Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ως ένθεον θεράποντα Χριστού· αναβλύζει γαρ ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι· δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε θαυματώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.
Μέρος Β': Άγιος Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης – Οι Εμφανίσεις του Αγίου και η Προσωπική Μαρτυρία
Ο Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1930. Η ζωή του σφραγίστηκε από μια συγκλονιστική σχέση με τον Άγιο Νεκτάριο Αίγινας, ο οποίος τον συντρόφευε, τον καθοδηγούσε και τον προστάτευε σε όλη του την επίγεια πορεία.
Η Προφητική Φωνή στον Τάφο του Αγίου
Πριν ακόμη ο Γέροντας γίνει μοναχός και ιερέας, όταν ήταν νέος στην ηλικία και λεγόταν Βασίλειος, επισκέφθηκε την Αίγινα γεμάτος πνευματικές αναζητήσεις και αγωνία για το μέλλον του. Καθώς βρισκόταν γονατιστός και προσευχόταν θερμά επάνω στον τάφο του Αγίου Νεκταρίου, συνέβη ένα συγκλονιστικό θαύμα.
Μέσα από τον τάφο ακούστηκε πεντακάθαρα μια ζωντανή φωνή που απάντησε στις κρυφές σκέψεις της καρδιάς του. Ο νεαρός Βασίλειος, γεμάτος δέος, ρώτησε τον Άγιο: «Θα γίνω ή δεν θα γίνω μοναχός;». Τότε, η φωνή του Αγίου Νεκταρίου μέσα από τον τάφο του απάντησε με απόλυτη βεβαιότητα και του προφήτευσε ότι όχι μόνο θα γίνει μοναχός, αλλά θα πάρει και το όνομά του! Η θαυμαστή αυτή προφητεία εκπληρώθηκε κατά γράμμα, σφραγίζοντας την κοινή τους πνευματική πορεία.
Η Εμφάνιση στον Τάφο σαν Νεαρός Μοναχός
Σε μια άλλη μετέπειτα επίσκεψή του στην Αίγινα, καθώς προσευχόταν στον ίδιο ιερό χώρο, ο Άγιος εμφανίστηκε μπροστά του ορατά με τη μορφή ενός πανέμορφου, νεαρού μοναχού.
Ο νεαρός αυτός μοναχός πλησίασε τον Γέροντας, τον κοίταξε στα μάτια με απέραντη αγάπη και του μίλησε παρηγορητικά, ενισχύοντάς τον πνευματικά για τις δοκιμασίες, τις ασθένειες και τον μεγάλο αγώνα που θα έδινε στην Καμάριζα. Ο Άγιος επέλεξε να εμφανιστεί με τη νεανική του μορφή, φανερώνοντας την αναστάσιμη νεότητα, τη δόξα και τη ζωντάνια που έχουν οι Άγιοι στην ουράνια βασιλεία, αφήνοντας την καρδιά του Γέροντα γεμάτη από ουράνια αγαλλίαση και φως.
Η Συγκλονιστική Ίαση από τον Καρκίνο
Το 1980, ο Γέροντας προσβλήθηκε από επιθετική και προχωρημένη μορφή καρκίνου των πνευμόνων. Η κατάσταση ήταν τραγική: το στήθος του είχε γίνει μια ανοιχτή πληγή που έτρεχε αδιάκοπα αίμα και πύον, ενώ από τους αφόρητους πόνους έσκιζε τις φανέλες του. Οι γιατροί δεν του έδιναν καμία ελπίδα και ο ίδιος είχε ετοιμάσει ακόμη και τα σάβανά του.
Στις 26 Μαρτίου 1980 το πρωί, ενώ ο Γέροντας βρισκόταν στο γραφείο του στο υπόγειο του ναού μαζί με τη νεωκόρο και μια αγιογράφο, η πόρτα άνοιξε. Μπήκε μέσα ένας άγνωστος, κοντός ηλικιωμένος ιερέας με κάτασπρα γένια, ο οποίος ήταν ολόιδιος με τον Άγιο Νεκτάριο. Ζήτησε να ανάψει κερί, αλλά δεν δέχθηκε να πάρει χρήματα.
Όταν ο Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης τον ρώτησε ποιος είναι και πού μένει, εκείνος έδειξε το ταβάνι, προς τον ναό που χτιζόταν τότε, λέγοντας με παράπονο: «Το σπίτι μου δεν είναι έτοιμο ακόμη και στενοχωριέμαι. Η θέση μου δεν μου επιτρέπει να μένω δεξιά και αριστερά». Ο Γέροντας του είπε: «Γέροντα, ο Άγιος Νεκτάριος είναι θαυματουργός, γιατί δεν τον παρακαλάς να σε κάνει καλά;». Τότε ο άγνωστος ιερέας χαμογέλασε με νόημα, πλησίασε τον Γέροντα, δεν τον άφησε να του φιλήσει το χέρι, αλλά έσκυψε, του φίλησε το δικό του χέρι και του είπε: «Μη φοβάσαι, ο καρκίνος σου θα περάσει, θα γίνεις καλά!».
Αμέσως μετά ο γέροντας βγήκε από τον ναό και έγινε άφαντος. Όταν ο πατέρας Νεκτάριος Βιτάλης συνειδητοποίησε ότι ήταν ο ίδιος ο Άγιος Νεκτάριος, ξέσπασε σε δάκρυα. Λίγους μήνες μετά, στις 2 Ιουνίου, οι γιατροί του νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» έμειναν άναυδοι: ο καρκίνος είχε εξαφανιστεί πλήρως, το στήθος του ήταν πεντακάθαρο και του παρέδωσαν τον ιατρικό φάκελο λέγοντάς του να τον πάει στον Άγιο Νεκτάριο, γιατί Αυτός τον γιάτρεψε!
Η Προσωπική Μαρτυρία του Αγιογράφου
Ως αγιογράφος, νιώθω βαθιά, απέραντα ευλογημένος από τον Θεό. Είχα την ύψιστη τιμή και ευλογία να έχω πνευματικό μου πατέρα τον ίδιο τον Γέροντα Νεκτάριο Βιτάλη. Ήμουν δίπλα σε αυτόν τον επίγειο άγγελο, τον νεότερο Άγιο Νεκτάριο, τον Άγιο Νεκτάριο του Λαυρίου.
Η ευλογία αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη, καθώς αξιώθηκα από τη χάρη του Θεού να αγιογραφήσω για τον ίδιο τον Γέροντα. Μέσα από την ιερή τέχνη της αγιογραφίας, συμπορεύτηκα με την πνευματική του καθοδήγηση. Εκείνο όμως που κρατώ ως φυλακτό στην ψυχή μου και με συνέχει σε όλη μου τη ζωή, ήταν η δική του μόνιμη προσευχή και η αδιάλείπτωτη πατρική του σκέψη προς το πρόσωπό μου. Ήξερα και ένιωθα κάθε στιγμή πως με σκέπαζε με την προσευχή του. ΕΙΜΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟΤΕΡΟ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΛΑΥΡΙΟΥ!
Ο πατέρας Νεκτάριος υπήρξε ο ενσαρκωμένος έλεος, ένας άνθρωπος γεμάτος αγάπη, που δεν κράτησε ποτέ τίποτα για τον εαυτό του, παρά μόνο την ασκητική φτώχεια και την ακατάπαυστη μεσιτεία για τα πνευματικά του παιδιά.
Η Οσιακή Κοίμηση και το «Άγιος!»
Ο Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης κοιμήθηκε εν Κυρίω τα ξημερώματα της 8ης Φεβρουαρίου 2018, σε ηλικία 88 ετών. Κατά τη διάρκεια του λαϊκού προσκυνήματος, το σκήνωμά του δεν παρουσίασε καμία νεκρική ακαμψία, παραμένοντας ζεστό και εύκαμπτο, δίνοντας την αίσθηση ότι ο Γέροντας απλώς κοιμόταν.
Κατά την εξόδιο ακολουθία, το πλήθος των πιστών που είχε κατακλύσει την Καμάριζα, μέσα σε κλίμα αναστάσιμης χαρμολύπης και νιώθοντας την πνευματική ευωδία της παρουσίας του, ξεσπούσε σε χειροκροτήματα και φώναζε ρυθμικά «ΑΓΙΟΣ! ΑΓΙΟΣ!». Η φωνή του λαού σφράγισε αυτό που όλοι ζήσαμε κοντά του: ότι βαδίσαμε δίπλα σε έναν σύγχρονο Άγιο, ο οποίος τώρα αγάλλεται στον παράδεισο μαζί με τον προστάτη του, τον Άγιο Νεκτάριο Αίγινας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου